गवाक्षातुनी डोकाविती
रविकिरण सुवर्णकांती
प्रहर प्रभाती चैतन्याचा
ब्रह्मांडी स्पंदने जागती

उजळते रूपरंग सृष्टिचे
धरा ल्याली हरितहिरवाई
झुळझुळतो गंधितवारा
तृणांकुरी , डुलती पाती

संथ वाहते गंगा पावन
पारावरी झुलतो पिंपळ
राऊळ गाभारी विश्वेश्वर
तेजाळती मंद फुलवाती

गुलमुसलेली सांज पश्चिमी
धुळ गोधुळीची आसमंती
अधीर ओढ़ ती पाऊलांना
ही वात्सल्यप्रीतीची नाती

संध्या बिलगते यामिनीला
शांत निःशब्द माहोल सारा
परिमार्जन , साऱ्या श्रमांचे
विसासते बाहुत भावप्रीती

-- वि. ग. सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १६०

११ - ७ - २०२२

सागराच्या अथांग कुशीत,
एक लाट रोज जन्म घेते,
धावत धावत किनाऱ्यापाशी,
आपले सारे स्वप्न सांगते.

किनारा मात्र शांत उभा,
वर्षानुवर्षे वाट पाहतो,
लाटांच्या त्या असंख्य कथा,
मनात अलगद साठवून ठेवतो.

कधी लाट हसते मोत्यासारखी,
कधी दुःखाने भरते डोळे,
किनारा तिच्या प्रत्येक स्पर्शात,
शोधत राहतो नवेच भोवरे.

भेट त्यांची क्षणभराची,
तरी कहाणी अनंताची,
लाट निघून जाते पुन्हा,
किनारा जपतो स्पर्श जुना.

संधिप्रकाशी रंग उधळता,
दोघेही गुपिते बोलत राहतात,
चंद्रकिरणांच्या साक्षीने,
अबोल प्रेम जपत राहतात.

वादळ आले, ऋतू बदलले,
काळाने किती खेळ मांडले,
तरी लाटेच्या प्रत्येक परतीत,
किनाऱ्याने प्रेमच सांभाळले.

असेच चालते प्रेम त्यांचे,
ना वचनांचे, ना शब्दांचे भार,
एक धावत येणारी लाट,
आणि एक वाट पाहणारा किनारा.

अनंत सागर, अनंत प्रतीक्षा,
अनंत स्पर्शांचा तो पसारा,
प्रेम म्हणजे कदाचित एवढेच
एक लाट...
आणि
एक किनारा...

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
मो:- 9011841212

काय बोलू मी तुला, काय झाला माझा गुन्हा,
प्रेम केलं तुझ्यावर, इतकाच माझा गुन्हा.

तुझ्या नजरेत अपराधी ठरलो मी कसा सांग,
श्वासोश्वासात जपलं, इतकाच माझा गुन्हा.

शब्द झाले अपुरे, भावना राहिल्या ओठांवर,
मनात तुला पूजलं, इतकाच माझा गुन्हा.

दूर गेलीस तू तरी दोष माझ्याच माथी आला,
तुझ्यावर श्रद्धा ठेवली, इतकाच माझा गुन्हा.

आज आरशासमोर उभा राहून विचारतो स्वतःला,
स्वतःपेक्षा तुला जपलं, इतकाच माझा गुन्हा.

लोक म्हणाले वेडा, काहीं हसले माझ्यावर,
निस्वार्थ प्रेम मागितलं, इतकाच माझा गुन्हा.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे

शब्दभावनां,मौनात आता
सत्यही, अंतरीचे कोंडलेले
वैखरीही, जाहली निःशब्द
सुरही, संवादांचे बावरलेले

बेचैनी घुसमट जीवाजीवांची
नेत्री अश्रु,उदास ओघळलेले.
कुणी कुणाला कसे सावरावे
उराशी, हातही घट्ट बांधलेले

उध्वस्त मने, बंधने वास्तवाची
सर्वत्र भितीपोटी राक्षस जागले
आज अस्वस्थ, बेजार स्पंदने
क्षण! भेटीचेही धास्तावलेले

ऋतूऋतुही, जाहले बेभरोसी
आकांत, इथे साऱ्या जीवांचा
वास्तव, जगती सारे अस्वस्थ
चिंतेत सारेच जग अडकलेले

सारीपाट हा या कालियुगाचा
खेळ बेभरोसी जीवनाचा चाले
जाणतो सारे, एक अनामिक
सत्यस्वप्न! जीवनाचे भंगलेले

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ९७.

३० - ३ - २०२२.

१९६८ साली प्रदर्शित झालेल्या धर्मकन्या या चित्रपटातील हे गीत. या गाण्याचे गीतकार होते पी. सावळाराम. उषा मंगेशकर आणि कृष्णा कल्ले यांनी या गीताला आपला आवाज दिला. संगीतकार होते पंडित ह्रदयनाथ मंगेशकर. चला तर मग ऐकुया हे गाणे..

किती मिळाले तरी कमी हे
हे माझे अन ते माझे
जग सगळे हे पुढे धावू दे
निवांत मी अन घर माझे...

सांगते जरा ऐका, नका दाखवू हे रूप,
माणूसच खातो चाखून माखून, मेल्या मड्यावरचं तूप !!
हाड् म्हटलं की, कुत्रा तरी निघून जातो,
माणूस मात्र कुत्रं बनून, शेपूट हलवित राहतो!!१!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
तुझं तू माझं मी, असं फक्तं मुखाने बोलतो,
डोळ्यांआड दुसऱ्या ताटात जिभाळ गाळीत डोकावतो!!२!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
परके आले पुढ्यात, तत्त्व प्रदर्शन मांडतो,
वेळ आली स्वत:ची की झटकन धुळ झाडतो!!३!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
म्हणतो खाते मांजर, डोळे मिटून लोणी,
मी मज्जा मारताना, पाहू नये हो कोणी!!४!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
चटक मटक लोणचं हवं, रोजच्या ताटाला नवं,
भुलवून म्हणे "तुझ्या-माझ्या संसाराला अजून काय हवं?"!!५!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
हौस मज्जा मस्ती दररोज हवी बासणीला,
मेहनतीच्या वेळी राहती, चटपटीत कारणं याच्या वस्तीला!!६!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
आवर नाही स्वत:स, तोच म्हणतो हो सावर,
तुझ्या आधी भरून घेतो, माझी सोन्याची घागर !!७!!

सांगते जरा ऐका, नका दाखवू हे रूप,
माणूसच खातो चाखून माखून, मेल्या मड्यावरचं तुप!!

-- श्वेता संकपाळ

आपल्या देशात खास करून मुंबईसारख्या शहरात हा वर्गणी गोळा करण्याचा उद्योग मोठ्या प्रमाणात चालतो. एखाद्या चांगल्या कार्यासाठी वर्गणी गोळा करणे चुकीचे नाही पण ती उकलणे चुकीचेच आहे. सध्याची वर्गणी गोळा करण्याची जी प्रचलित पद्धत आहे ती अत्यंत चुकीचीच आहे. खरं म्ह्णजे कोणतीही वर्गणी ही इच्छिकच असायला हवी. ज्याची जेवढी ऐपत असेल आणि ज्याला देण शक्य असेल तो देईल. वर्गणी देण्यासाठी कोणावरही दबावतंत्रचा वापर करणे चुकीचेच आहे.

तुझे रुसने कळते मला
रागावनेही कळते
तुझे टाळणे कळते मला
प्रेमही कळते
तुझे झुरणे कळते मला
दुःखही कळते
तुझी व्यथा कळते मला
वेदनाही कळते
तुझी अगतिकता कळते मला
समर्पणही कळते
तुझ्यातील तू कळते मला
माझ्यातीलही कळते
तुझी इच्छा कळते मला
मनही कळते
तू माझी कळते मला
तुलाही कळते
मी तुझा कळते मला
जगलाही कळते
आता सारेच कळते मला
प्रेमही कळते

©निलेश बामणे