झालो आम्ही *धन्य,
मातृभूमीच्या कुशीत विसावलो, वीर मरणाचे स्वप्न पाहिले,
अन् भाग्यवंतही ठरलो,
देशासाठी लढणे एकच ध्यास, बालपणापासून आमची आंस, येतील कितीही संकटे,अडथळे
प्यारी आम्हा भारतमाता, तिच्यापुढे खूप आव्हाने" ठाऊक हरेक वार्ता, तिलाजिवापाडजपणे
सैनिकाचे असते ध्येय,
कोणी काही म्हणो,
ना कदर ना काळजी ,
नको फक्त श्रेय,
जीवन तिलाच अर्पण,
दुसरे नको काही,
पुढील जन्मी होऊ सैनिक,
अशीच वाटते ग्वाही,
नागरिक करतात सर्वस्व ओतून, त्यांचे संसार,
आम्ही नशीबवान शिवाय देशसेवेत रममाण*,-
तरुण पत्नी, गोंडस मुले,
वृद्ध माता -पिता,
आठवण खूप त्यांची येते, धारातीर्थी पडतां,---!!!
आमच्यासाठी वाट बघतील,
कोण सावरेल त्यांना,
आता,कोण कमावेल
करील भविष्यचिंता,--? मुलगाचआधार,त्यांचा,
कोण घेईल त्यांची काळजी, सांभाळत घेईल भार,
संसार उघडा पडून,
राहील पत्नी एकटी,
काढा तुम्हीच समजूत,
करा सांत्वन शेवटी, बाळे कोवळी ती,
निरागस त्यांची मने,
वाट पाहतील बाबांची,
पण त्यांच्याशिवाय राहणे,
कडा पापण्यांच्या ओलावती,
जरी जाहलो पावन,
घेतो निरोप आता,
सेवेत मातेच्या येणार परतून,--!!!

हिमगौरी कर्वे

नवलाईचे विश्व सारे, नवलाईतच जगते ।
आगळ्याच्या शोधामध्यें, नव-नवीन इच्छीते ।।

ताजे वाटते आज जें, शिळे होई उद्यांच ते ।
प्रवाही असूनी जीवन, बदल घडवीत जाते ।।

मुल्यमापन बदलांचे, संस्कारावरी अवलंबूनी ।
परिस्थीतीच्या भोवऱ्यामध्यें, विचार फिरे क्षणोंक्षणीं ।।

मुळतत्व ते राही कायम, आकार घेई जसा विचार ।
ताजा शिळा भाव मग तो, ठरविला जाई वेळेनुसार ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तुझा ऑफिस मधला तो शेवटचा दिवस होता
हात खांद्यापर्यंत वर उचलत आणि हालवत
तू माझ्याकडे पहिलं, हसलीस
आणि हळू आवाजात म्हणालीस
“बाय”
मीही तुझ्याकडे पहिलं
हात खांद्यापर्यंत वर उचलत
आणि आतल्या आवाजात म्हणालो
“बाय”
मी पूर्णपणे व्यक्त होऊ शकलो नाही
चूक माझीच होती

नंतर बर्याहच दिवसाने बस थांब्यावर
तू अचानक भेटलीस
तू अगदी फुललेल्या चेहर्याथने
हासत माझ्याकडे पाहिलस
आपली भेट झाल्याचा उत्साह
तुझ्या चेहरायवर साफ दिसत होता
मलाही तू भेटल्याचा तेव्हढाच
आनंद झाला होता
मीही भयंकर उत्साहित होतो... ‘मनात’
मी फार वेळ लावतोय हे पाहून
तूच म्हणालीस
कॉफी प्यायला जायचं?
मी पूर्णपणे व्यक्त होऊ शकलो नाही
चूक माझीच होती

तू मला तुझा फोन नंबर दिलास
मग आपल नेहमीच
भेटणं होऊ लागलं
त्याच हॉटेलात आपण भेटायचो
तू मला बरेच प्रश्न विचारायचिस
मी तुला एकच प्रश्न विचारायचो
काय घेणार?
कधी डोसा कधी उत्तपा खायचो
शेवटी ‘बाय’ म्हणत निघून यायचो
मी पूर्णपणे व्यक्त होऊ शकलो नाही
चूक माझीच होती

शेवटी एकदा
तू तुझ्या होणार्या नवर्या् बरोबर आलीस
त्याच हॉटेल मध्ये भेटलो
त्याच्याशी माझी ओळख करून दिलीस
मला त्याचा हेवा वाटत राहिला
आणि तू मला विचारलस
काय घेणार?
मागण्यासारख आता काहीच नव्हतं
मी पूर्णपणे व्यक्त होऊ शकलो नाही
चूक माझीच होती

जीवनात आपआपल्या वाटेवर
आपण आता फार पुढे निघून आलोत
मी सभ्यतेच्या मर्यादा पळणारा आणि
जपणारा माणूस आहे, त्यामुळे
मी आता ही
पूर्णपणे व्यक्त होऊ शकत नाही
चूक.....माझीच आहे

-- विनायक आनिखिंडी, पुणे
मो ९९२२९७०३१७

श्री गुरू दत्ताचे अवतार, अवतरले या भूमिवर ।
विविध नामे परि, दुर्बलांची करण्या कामे ।१।

अक्कलकोटचे निवासी, स्वामी समर्थ आले उदयासी ।
दैवी शक्ती अंगी, अंधारी चमकली ठिणगी ।२।

मशाल घेवून हाती, आला धावत पुढती ।
अति वेगाने, सर्वांची उजळीत मने ।३।

कर्म योग आणि भक्ती, ह्या तीन ईश्वरी शक्ती ।
एकत्र जाहल्या, मशालीत त्या समावल्या ।४।

वाहत्या काळाच्या ओघात, ते शरीर झाले शांत ।
जग सोडूनी, परि मशालीत शक्त ठेऊनी ।५।

ही तीच मशाल घेवूनी, पुढती चाले दूजा कुणी ।
वारसा त्यांचा, प्रेषित ज्या शक्ती ।६।

जरी तो नाही जगी आता, तत्त्व कार्य ते मागे उरता ।
मशाल रूपे, जन म्हणूनीच जपे तिजला ।७।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

विशालतेच्या गुणामध्यें उणीवतेचा लपतो भाग

चंद्रातील सौंदर्यामुळे आम्ही विसरतो त्याचा डाग

नदिकांठची चिखलमाती सांचलेली दिसते

परि निर्मळ प्रवाह वेगांत वाहून ती जाते

अथांग सागराच्या उदरीं नवरत्नाच्या खाणीं

विसरुन जातो खारेपणा दुर्लक्ष त्यास करुनी

सुंदर दिसे रुबाबदार तो पक्षी राज मोर

आवाज नसे चांगला परिं नाचतो बहरदार

आकर्षक वाटते मनास फूल गुलाबाच

लक्ष्य खेचले जातां विचार नसतो कांट्याचे

कित्येक आहेत विशाल ह्या भूतलावरती

जीवनांतील न्युनता भव्यतेत लय पावती

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

रोज लाखो गुन्हेगारांना सुतासारखे सरळ करणा-या पोलिस दादांसाठी ही एक छोटी कविता... रोज स्वत: मरत असताना अगदी कमी खर्चात घर चालवणा-या पोलिसांना अर्पण केलेली ही कविता...

लाठीवरचं जगणं आता मुश्किल झालं आहे.

खून, दंगेफसाद, मर्डर आमच्या पाचवीला पूजलं आहे
पण लाठीवरचं जगणं आता मुश्किल झालं आहे.

नशीबानं मिळते म्हणतात सरकारी नोकरी
पण असून सरकारी नोकरी आम्ही सदैव भिकारी
करतो सरकारची चाकरी, पण मिळेना भाकरी
म्हणून मिंदे होतो कधी, तर कधी करतो गुलामगिरी
या गुलामीला कुठे तरी शह द्यायचा आहे
अन् लाठीवरचं जगणं मुश्किल झालं आहे.

खाकी वर्दीतले चोर, आम्हां म्हणती पोरं- सोरं
पत्नी झुरते घरापाशी, लागे तिच्या जीवाला घोर
सण उत्सव आमच्यासाठी फक्त कॅलेडवर असतात
आम्हाला मात्र तेवढ्याच पगारात सण साजरे करायचे असतात.
डोळे असून कधी अंध व्हावे लागते, कायदा असून हातात कधी शरमिंदे व्हावे लागते
या शरमिंदीगिरीचा नायनाट करणं आता सोपं झालं आहे
पणं लाठीवरचं जगणं आता मुश्किल झालं आहे.

कधी बंद तरी कधी कर्फ्यू, कधी लाठीमार तर कधी हाणामार
आम्हालाही हे करणं लज्जेचं वाटत आहे
कारण मारणारे ही आम्हीच आणि सरकारचे जोडे खाणारे ही आम्हीच
कारण गुंडावर सत्ताकारण्यांचा वरद हस्ताचा आशिर्वाद आहे
पण वर्दीतल्या व्यक्तीसाठी दोन शब्द बोलणं आता महाग झालं आहे.
अन् लाठीवरचं जगणं आता मुश्किल झालं आहे

पोरा बाळासाठी करतो नोकरी, नोकरीची पण गरज नाही
कारण वर्दी असून अंगावर, समाजात आमची इज्जत नाही
रात्र रात्र भर डोळ्याला डोळा नाही, आणि सरेआम फिरणा-या गुंडावर सरकारकडे टाळा नाही.
बंद कोठडीतले आयुष्य झाले आहे आमचे, कारणं पोलीस स्टेशनमध्ये ही फार चालते चोरांचे.
या वर्दीतल्या चोरांना नागवं करून मारायचे आहे.
अन् लाठीवरचं जगणं आता मुश्किल झालं आहे.

कधी सण उत्सवात थिरकावसं वाटतं, कधी संस्कृतीचा झेंडा घेऊन आपलं आयुष्य जगावंसं वाटतं
पण आम्हाला आमचं आयुष्य नाहीच कारण 'सदरक्षणाय खलनिग्रहणाय' या दोनच शब्दात आमच्या आयुष्याचे सारं आहे
वर्दी मिळवून काही तरी देशासाठी करेन असं वाटले होत
तुंटपुंज्या पगारात कसंबसं घर चालते आहे. मग मी देशासाठी कधी वेळ देणार
चार हजारांच्या पगारात आमची चूल कशी पेटणार, कधी माझ्या डोक्यावरचा कर्जांचा भार हलका होणार
म्हणून इज्जत नसलेले लाचारी जगणंचं आता आमचा सन्मान झाला आहे
पण लाठीवरचं जगणं आता मुश्किल झालं आहे.

- अमोल उंबरकर

किती रे खोड्या करिशी कृष्णा

यशोदा तर गेली थकूनी..।।धृ।।

झोपू दे रे तिजला आतां, ती तर गेली खूप दमूनी

दही दुधांनी भांडी भरली,

काही प्याली, काही वाटली,

काही तर ती उपडी झाली,

पिऊनी सांडूनीच सगळे, नासलेस दही दूध लोणी...१,

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी

गणरायाचे पूजन करितां

मग्न झाली यशोदा माता

लक्ष्य तुझे नैवेद्यीं पडतां

फस्त करशी कांहीं मोदक, ताटामधले तूंच खाऊनी....२,

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी,

गोपींच्या तूं फोडल्या घागरी,

पळवी त्यांची वस्त्रे सारी,

दुधा तुपाची केली चोरी,

मौज वाटते गोप-गोपींना, नटखटता तुझी बघूनी...४

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी,

खोंड्या नच लीला बघूनी,

प्रेमभावना उचंबळूनी

जाई यशोदा ती बावरूनी

डोळ्यामधले लपवून आश्रू, लटका राग दिसे शब्दानी...५,

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सुगंध पसरे चारही दिशा,
मधुसंचयाचा करत साठा, फुलाफुलांवर बहर केवढा,
वारा वाही, सुवास खासा,--!!!

फांदी फांदी डंवरून येई, फुलाफुलांनी लगडतसे,
किमया सारी निसर्गाची,
तोरणे सतत लावत असे,--!!!

जंगी असे स्वागत एवढे,
खास चालले कुणासाठी,
कोण कोणासाठी झुरे,-
-कोण अवतरे पृथ्वीवरती,---?

सडा पडतो खाली फुलांचा,
का घातल्या पायघड्या,
रंगांची अशी मांदियाळी,
अत्तराचे कोण शिंपी सडे,--!!!

कोमल, मऊ, तरल, तलम, पाकळ्यांचे जादू कशी बोले, हळूहळू पहा उमलत,
फूल झाडावर डोले,--!!!

पानोपानी रंगरंगोटी,
मधूनच कळी डोकावते,
सूर्यकिरणांशी होड चालली,
हळूच खोडाला बिलगे ,--!!!

फुलाफुलांवर रेंगाळत,
भुंगे खेळत राहती,
प्रणायक्रिडा त्यांच्या बघुनी लतावेली गाली हसती,--!!!

भ्रमरांच्या त्या प्रेमलीला,
पाहून त्या रोमांचित होती,
हळूच कवटाळती झाडा,
प्रियकर ना तो शेवटी,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.