सागराच्या अथांग कुशीत,
एक लाट रोज जन्म घेते,
धावत धावत किनाऱ्यापाशी,
आपले सारे स्वप्न सांगते.

किनारा मात्र शांत उभा,
वर्षानुवर्षे वाट पाहतो,
लाटांच्या त्या असंख्य कथा,
मनात अलगद साठवून ठेवतो.

कधी लाट हसते मोत्यासारखी,
कधी दुःखाने भरते डोळे,
किनारा तिच्या प्रत्येक स्पर्शात,
शोधत राहतो नवेच भोवरे.

भेट त्यांची क्षणभराची,
तरी कहाणी अनंताची,
लाट निघून जाते पुन्हा,
किनारा जपतो स्पर्श जुना.

संधिप्रकाशी रंग उधळता,
दोघेही गुपिते बोलत राहतात,
चंद्रकिरणांच्या साक्षीने,
अबोल प्रेम जपत राहतात.

वादळ आले, ऋतू बदलले,
काळाने किती खेळ मांडले,
तरी लाटेच्या प्रत्येक परतीत,
किनाऱ्याने प्रेमच सांभाळले.

असेच चालते प्रेम त्यांचे,
ना वचनांचे, ना शब्दांचे भार,
एक धावत येणारी लाट,
आणि एक वाट पाहणारा किनारा.

अनंत सागर, अनंत प्रतीक्षा,
अनंत स्पर्शांचा तो पसारा,
प्रेम म्हणजे कदाचित एवढेच
एक लाट...
आणि
एक किनारा...

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
मो:- 9011841212