सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून….. 

हिशोबाची वही घेवूनी बसलो, हिशोब करण्यासाठीं

जमाखार्च तो करित होतो, जीवनाच्या सरत्या काठीं

घोड दौड ती चालूं असतां, सुख दु:खानी भरले क्षण

प्रसंग कांहीं असेही गेले, सदैव त्याची राही आठवण

कष्ट करूनी जे कमविले, थोडे धन या देहाकरिता

उपयोग नव्हता त्याचा कांहीं, जग सोडूनी देह जाता

कधी काळचा निवांतपणा, घालविला होता प्रभू सेवेत

पुण्य राहिले शिल्लकीमध्ये, फक्त तेवढेच हिशोब वहीत

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

*हायकू*

नववर्ष
*१*
सु स्वागतम्
द्वि सहस्त्र वीसात
हो सुफलाम्

*२*
गरुड झेप
घे या नव वर्षात
दे स्वर्ण लेप

*३*
सुर जुळावे
तन-मन-धनाचे
सुख लाभावे

*४*
प्रभा फाकता
कलरव हो झाला
वर्ष -स्वागता

*५*
या पायघड्या
घालते रे स्वागता
आता ये गड्या

*६*
झाले स्वागत
मोहरता लेखणी
नव वर्षात

-- सौ.माणिक शुरजोशी

मैत्री असते आंबट गोड
हृदयाला हृदयाची जोड
मैत्री असते मायेची पाखर
तुझ्या सुखाला माझ्या आनंदाची झालर
मैत्री असते राधाकृष्णाची
बासरीच्या सुरात विरघळण्याची
मैत्री असते जिवाभावाची
मनातले गुपित हळूच ओळखण्याची
मैत्री असते हळवे पणाची
माझे अश्रु तिने पुसण्याची
मैत्री म्हणजे सतारीची तार
माझ्या वेदनेचे
तुझ्या काळजात झंकार
मैत्री म्हणजे आंधळ्याचा डोळा
रणरणत्या उन्हात बर्फाचा गोळा

-स्वप्ना साठे

व्यास क्रिएशन्सच्या कस्तुरी - महिला विशेषांकातून साभार

धागा धागा मिळून,बांधले,खास घरटे,
फांदीचा आधार घेऊन,
उभ्या झाडास लटकवले,
एक चोंच करी किमया,
केवढी मोठी कारागिरी,
पिल्लांस सुरक्षित करण्यां,
माय बापाची चाले हेरगिरी,
घर मोठे प्रशस्त हवेशीर,
वारा चारी बाजूंनी वाहे,
निसर्ग सान्निध्यातले,
वाटते मोठे आरामशीर,
अंडी घालून ती उबवती,
वाट जन्माची पाहती,
कारागीरच ते नव्या उमेदी,
दार घरट्याचे असे बांधले,
सहजी कोणी उतरू नये,
पण साप नागांचा दहशतीने,
रक्षणास तत्पर दोन पाखरे,
चहूबाजूंनी घरट्याला चौकोनी,
असे जाळीदार नक्षी,
आखीवरेखीव जाळ्याला ,
केले कसे त्रिशंकूकृती ,
दुनिया सारी घरातच वसे,
संसार मांडला आगळा,
समर्थ नर मादी दोघे,
परंतु नशिबाचा खेळ वेगळा,--!

हिमगौरी कर्वे.©

असतेस , सामोरी तूं जेंव्हा
मज काव्य ! प्रसवते तेंव्हा ।।धृ।।

मम भाळी गं हे दान ईश्वरी
सत्य , निर्मळी भावप्रीतीचे
अंतरी उधळीत येते शब्दब्रह्मा ।।१।।

गगन बरसता भाव कल्लोळांचे
मनहृदयीचे , अंगण सारे ओले
शब्द मत्तमयुरी गं नाचती तेंव्हा ।।२।।

गूढ सारांश , सकल जीवनाचा
निःशब्द जरी , मनी पाझरतो
उलगडते चराचरीचे गुपित तेंव्हा ।।३।।

तव सहवासाचे गं प्रीतचांदणे
मी माळीत जातो , शब्दांसंगे
चिरंतर , ते देवत्व भेटते तेंव्हा ।।४।।

व्योमात लागता , माझी समाधी
कानी , वेणू वाजवी श्रीरंगमुरारी
छुमछुमछुम नादती नुपुरे तेंव्हा ।।५।।

©️ वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

दिनांक:- २२- ५-२०२१

माझ्या भोवताली,
माणसांचे रान,
चहूबाजूंना असूनही,
वाटा सुनसान,--!!!
टोचे सले असे एकटेपण,--!!

माझ्या भोवताली,
नातीगोती किती,
प्रश्न एकच पडे,
विचारती किती,--
टोचे सले असे एकटेपण,--!!

माझ्या भोवताली,
मित्रपरिवार किती,
असंख्य हात निव्वळ,
फक्त वर ते उठती,
टोचे सले असे एकटेपण--!!

माझ्या भोवताली,
पिके खूप मतांची,
उपयोगाला येती,
त्यातील का कधी,--!!
टोचे सले असे एकटेपण--!!

माझ्या भोवताली, दे
कितीक सहयोगी,
असते का त्यांना,
आंच हितचिंतनाची,--?
टोचे सले असे एकटेपण,--!!!

माझ्या भोवताली,
माझे असे किती,
प्रेम माया कुठली,
आणावी आपुलकी,--
टोचे, सले, असे एकटेपण--!!

माझ्या भोवताली,
इहलोकातील गर्दी,
प्रांजळ निर्मळ,
भावना कोणाची खरी,--
टोचे सले असे एकटेपण,---!!!!

© हिमगौरी कर्वे.

कोजागिरीची पौर्णिमा परि, आकाश होते ढगाळलेले ।

शोधूं लागले नयन आमचे, चंद्र चांदणे कोठे लपले ।।

गाणी गावून नाचत होती, गच्चीवरली मंडळी सारी ।

आनंदाची नशा चढून मग, तल्लीन झाली आपल्याच परी ।।

मध्यरात्र ती होवून गेली, चंद्र न दिसे अजूनी कुणा ।

वायु नव्हता फिरत नभी , मेघ राहती त्याच ठिकाणा ।।

दूध आटवूनी प्रसाद घेण्या, उत्सुक होतो आम्ही सारे ।

ढगात लपल्या चंद्राला मग, क्षीरात शोधी आमची नजरे ।।

स्वादिष्ट मधूर दुग्धांमृत ते, शशिधरांच्या चांदण्यापरि ।

मेघांमध्ये तो लपला नसूनी, उतरलां होता याच क्षिरी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

नास्तिक असूनी श्रद्धा नव्हती, ईश्वराचे ठायीं

विज्ञानाची कास धरुनी ती, भटकत तो जायी //

चार पुस्तके वाचूनी त्याचे, तर्कज्ञान वाढले

दृष्य अदृष्य तत्वांमधले , भेद जाणवले //

नसेल त्याचे आस्तित्व कसे , तर्काला सोडूनी

समजूनी ह्याला "अंध विश्वास" , देई फेटाळूनी //

आधुनिक होते विचार त्याचे, कलाकार तो होता

पृथ्वीवरील घटणाना परि , योग म्हणत होता //

काढून टाकल्या तसबिरी आणि मुर्ति, देखील ती

नाव प्रभुचे त्या वातावरणी, कुणी न घेती //

प्रेमळ त्याचा स्वभाव असूनी, चित्त तयाचे स्वछंदी

रहात होता सुंदर बंगलीं, अतिशय आनंदी //

छंद तयाला फुलझाडांचा, बाग केली छान

विविधतेची झाडे झुडपे, दिसे शोभावान //

दिवसभराचे कष्ट करुनी, फुलवित असे बाग

सुवास सारा दरवळूनी, डोलती तेथे नाग //

पक्षी आणि प्राणी जमवूनी, संग्रहालय दिसले

आवाजांचे सूर निघूनी मग, मधूर ते भासले //

मोर नाचे थुई थुई तेथे, नभी येता ढग

आनंदाला सिमा पडेल, कशी तेथे मग //

सारे होते नयन मनोहर, त्या वातावरणीं

संबोधित होता त्या वास्तूला "निसर्ग " तो म्हणूनी //

वेड लागुनी तन्मय झाला, सौंदर्याच्या ठायीं

निसर्गातील रस सदैव, शोषित तो राही //

नास्तिक तो अन् ईश्रर नसे, ही त्याची धारणा

परि तोच भासला खरा आस्तिक समरस होतांना //

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०