कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

लक्ष आपले जात असते,

सदैव प्रभूकडे,

मार्ग सारे ठरलेले,

जे मिळती तिकडे ।।१।।

‘को S हं’ शब्दाचा निनाद होतो,

प्रथम मुखातून,

जन्मताच तो प्रश्न विचारी,

“मी आहे कोण?” ।।२।।

मार्ग हा तर सुख दु:खाने,

भरला आहे सारा,

राग लोभ मोह अंहकार,

याचा येथे पसारा ।।३।।

वाटचाल करिता यातून,

कठीण होवून जाते,

जीवन सारे अपूरे पडून,

अपूर्ण ज्ञान मिळते ।।४।।

आयुष्य तुमचे थोडे असूनी,

काळ वेळीच जाणावा,

मिळेल जो क्षण तुमचे हातीं,

प्रभूसाठी तो असावा ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

झाले प्रसन्न मातेवरी। ब्रह्मा विष्णु आणि महेश्वर। मार्ग भक्तीचा देण्याकरिता। अवतरले रुप दिगंबर॥

महानगरांच्या नशीबी नसतो भावनांचा ओलावा
निरर्थक धडपड, निर्जीव यांत्रिकता नि पोकळ गिलावा
आजूबाजूला सरपटणाऱ्या हातपायांना येथे नसतो चेहेरा
सारेच शोधतात निवाऱ्याला एक अपुरा कोपरा
भरकटणाऱ्या पतंगागत नसते आयुष्याला दिशा
परिस्थितीच्या काजळीने धुरकटणाऱ्या हाताच्या रेषा
इथे आयुष्ये नाही जगत रेटली जातात आपोआप
लोकलच्या रेटणाऱ्या गर्दीने फलाटावर फेकल्यागत

असाच (आणखी) एकदा सूर्य मावळतो, थकला - भागला
नि निघतो घड्याळ्याच्या ठोक्याबरोबर लगबगीने गलबला
जीव गुदमरवणाऱ्या गर्दीत मिसळून बेकाबू कोलाहलात
जीर्ण शरीरे सरकू लागतात, विटक्या मनाचं ओझं पेलत
थिजत्या आकांक्षांना सोबत घेऊन विझत्या आशेला
आणि कदाचित राखेआडला निखारा उरी जपलेला
घरट्याच्या ओढीनं निघून, प्रवासाच्या शक्तीपाताने शिणून
परततात आयुष्याची चिपाडं, निष्प्राण कलेवर बनून

पूर्ण पिट्ट्या पाडून घेऊन, काळं करुन दिवस पळताना
रात्र सामावे त्यांच्या गुपितांना, पापांना नि दिवसाच्या तापांना
आपापल्या बंदिस्त तुकड्यात, मग निवांत होऊन
अतृप्त आत्मे निजतात गाढ, खूपशी स्वप्ने उशाशी घेऊन
रात्रीच्या कुशीच्या उबेत, क्लांत जीव आश्वस्त निजे
भाळी लावूनी चंद्राचा टिळा, रात्र मग जागे, जोजवे
प्रेमाने थोपटे कपाळी अंकांना देता मंद मंद झोके
रात्र प्रहर - प्रहरांनी पिके, होत जाती रंग फिके

दिवस अस्पष्ट कुजबुजू लागे, झुंजुमुंजु होऊ लागे
काळोखाच्या दाट दडपणाला निर्धाराने सारुन मागे
धास्तावून जीव मग होतो जागा, विखुरली गात्रं गोळा करीत
पुन्हा प्रवासास दिशाहीनतेच्या टोकापासून, टोकापर्यंत
निघतो वेठबिगार पाठी थैली मारुन उत्साहाचा उसना आभास लेऊन
झापडांना ओढून डोळ्यांवर नि नीट जोखडात मान देऊन
पुन्हा होतं चक्र सुरु जगाच्या प्रचंड चरकाचे
पिळायला थेंब शेवटचे, शुष्क जीवनातल्या आशेचे
आणि नेलं जातं वाहून जू इमाने इतबारे जगाच्या अंतापर्यंत
गुलामांच्या असहाय पिढीपासून पुन्हा पुढल्या पिढीपर्यंत

-- यतीन सामंत

देवा दाव रे, दाव रे, दाव रे
देवरूप तुझे ते संचारलेले।।धृ।।

संतजन सारे तुझेच उपासक
असुरांचा, एकची तू संहारक
अराजक, अनितीचे जीवघेणे
सार दूर जे इथे नित्य माजलेले।।

तूच निधर्मी, निष्पाप रे उद्गाता
तूच रे बुध्द, येशू, ईश्वर अल्ला
उखड, उखड रे सारेच निर्दयी
धर्मांधीबीज जगती अंकुरलेले।।

कर निर्दालन त्या साऱ्या दुष्टांचे
वाजीव रे डमरू, सौख्यशांतीचे
नान्दू दे रे, ते रामराज्य सुखाचे
देवा दावरे देवत्व तुझे संचारलेले।।

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ८७.

२० - ३ - २०२२.

भावशक्तीची देत देणगी, उपकार तुझे झाले

करण्यास तव जवळीक, कामास तेच आले ।।१

जिंकून घेई राधा तुजला, उत्कठ करुनी प्रेम

उचंबळून त्या भावना, साधियले तेच कर्म ।।२

भक्तीभावाची करिता बात, ती तर असे आगळी

पावन करण्या धाऊन जाती, सर्व संत मंडळी ।।३

भजनांत मिरा रंगली, ध्यास तुझा घेऊन

नाचत गांत राहिली, केले तुझ पावन ।।४

दया क्षमा शांतीचे भाव, करुणेमध्ये भरलेले

त्यांत शोधता तुझा ठाव, आनंदी मन झाले ।।५

सर्वस्व तुजला अर्पिता, पावन होतो भक्तासी

भावनेची ज्योत पेटतां, कदर तुच करिसी ।।६

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कपाशीचे ढीग अगणित
विखुरले दिसती आकाशीं
मानव येथें उघडा असूनी
वस्त्र अपुरें दिसे अंगाशी ।।१।।

कोठे आहे कापड गिरणी
वस्त्र जेथें बनत असें
दयावान तूं मालक असतां
त्रोटक कापड निघे कसे ।।२।।

पाठव तूं तो वस्त्रांचा कोठा
लाज राखण्या मानवाची
गरीब बिचारा विवस्त्र तो
कीव करावी वाटे त्याची ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तेजोनिधीच्या आगमनाने,
निळ्या आभाळां सोनझळाळी, जलद अवतरती सोनेरी किती,---- डोकावती विस्तीर्ण जलाशयी,---

आपुला रंग लेऊनी पाणी,-----
कसे खळाळते समुद्री,खाली, अस्तित्व" अमुचे दाखवतो त्यांना, प्रतिबिंबित होऊनी समुद्रकिनारी,--

निळा जलाशय तो हसे गाली, कुठून आली माझ्यावर "निळाई", वर्षा ऋतूत जेव्हा 'बरसला' तुम्ही,
तुमच्यातील पाणीच आले खाली,

निळे--शाssर रंगले माझे पाणी,
किनार्‍यावर लोक हिंडून बघती, जलभरले' "मेघ" कुठे असती,--
उत्सुकताही त्यांना केवढी,-?

माझ्यात तुमचे प्रतिबिंब दिसे,
भास्करच त्यांना उत्तर देई ,
थेंब -थेंब पारदर्शक होती,
ही जादू सगळी सूर्यप्रकाशाची,

सोनेरी रंगाचा मुलामा घेऊनी,
पाणी कसे वर बघत असे,
विलक्षण रंगसंगती साधती किनाऱ्यावरती बाजूची झाडे,

हिरवागार रंग कंच लेवुनी, भोवती उभी कशी हिरवाई, आपल्या अद्वैताचे साक्षीदार ते,
शिवाय किनाऱ्यावरची रेती,-----

-- हिमगौरी कर्वे

घरामधला कर्ता बाप,
जेंव्हा येतो बाहेरून |
पाळलेली मांजर सूद्धा,
आनंदाने जाते शहारून |
मॅव मॅव करत बिचारी,
फिरते सा-या घराला |
पण ते प्रेम कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

मालकाला बघून कूत्रा,
झेपाऊन घेतो ओढ |
साखळी दाटे मानेला,
कमी होत नाही वेड |
शेपटाचा गोंडा घोळून,
घूटमळते ते दाराला |
पण ती ओढ कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

दूर बघून मालकाला,
हंबरते गोठ्यात गाय |
वळवळ करते जागीच,
तान्ह्या वासराची माय |
वासराच्या आधी चाटे,
ती मालकाच्या ऊराला |
पण ती माया कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

बांधा वरचा बैल सूद्धा,
हाक ऐकून परत वळतो |
रागाची हाक असुनही,
गप गुमान रानात पळतो |
आपुलकीचा राग सुद्धा,
कळतो मुक्या ढोराला |
पण तो राग कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

जीव लावला जनावराला,
लेकरावानी वागत आली |
पोटची लेकरं मात्र कशी,
परक्यावानी जगत आली |
बाप लेकाचा सुर कधीच,
जुळला नाही सुराला |
जीव लावनं कळंलं नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

बाप असतो जरा जरा,
नारळाच्या फळा वानी,
बाहेरून कठोर भासे,
आतमध्ये गोड पाणी |
पावसाचं महत्व सुद्धा,
कळेना झालंय मोराला |
तसाच बाप कळत नाही,
जीवंत पणी पोराला |

( एक छान कविता आवडली तर नक्की शेयर करा )

लेखणी व तलवारीची
आमनेसामने भेट झाली,

दोघात मग श्रेष्ठतेवरून
बरीच वादावादी रंगली !

सांगे तलवार लेखणीला,
इतिहासाच्या वाच कथा,

वाचून बघ समजतील तुला
माझ्या पराक्रमांच्या गाथा !

जिंकली अनेक वीरांनी
युद्धे माझ्याच बळावर,

ठेवून भरवसा माझ्याच,
धारधार तलवारीवर !

बोले तलवारीस लेखणी,
रक्तरंजित तुझी कहाणी,

झाल्या तुझ्यामुळे विधवा
नाहक गरीब सवाशिणी !

माझ्या शब्दांच्या माऱ्यापुढे
धार ठरते तुझी बोथट,

मी रक्तहीन करून क्रांती
*उलटवते जुलमी राजवट !*
*उलटवते जुलमी राजवट !*

-प्रमोद वामन वर्तक,

२८-०५-२०२३
Mauritius?
Mob.9892561086