जीवनाचा प्रवाह हा भरला आहे घटनांनीं

विसरुनी जातो काहीं काहीं राहती आठवणी ।।१।।

बिजे ज्यांची खोलवर रुतुनी जाई त्या घटना

देह आणि मनावर बिंबवूनी जाई भावना ।।२।।

काळाचा असे महिमा आच्छादन टाकी त्यावरती

परि काहीं काळासाठी विसरुनी जातात स्मृति ।।३।।

प्रसंगी त्या अवचित जागृत होती आठवणी

पुनरपि यत्न होतो जाण्यासाठीं त्या विसरुनी ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

छोट्या छोट्या अशा क्षणांतील
मजा चाखता जगता यावे
पार नसलेल्या आनंदालाही मग
इवल्याशा मुठीत मावता यावे

थकून सायंकाळी घरी आल्यावर
प्रसन्न वदनी दीप उजळावे
दाराआड लपलेल्या गंमतीने
चिमुकल्या पावलांचे रुप घ्यावे

हेतूक-अहेतूक नाजूक कटाक्षांनी
मोहरत्या कळ्यांचे गंध व्हावे
जीवन उरवणाऱ्या क्षणांना
धडकत्या स्पंदनांनी साक्ष रहावे

दाटून येणाऱ्या स्निग्धतेतून
पोक्तशा मायेचे स्पर्श जाणवावे
जीवनाशी नाळ अजून अबाधित
विश्वासाने या, मग वात्सल्य ल्यावे

चिमखड्या गोड गोड बोलांना
भाबडे बोबडे प्रश्न पडावे
निरर्थक अशा हावभावांनीही
हसून हसून बेजार व्हावे

पक्ष्यांचा ऐकत मंजूळ किलबिलाट
हिरव्याकंच साजाने नाचनाचावे
क्षितीजावर करुन सोनेरी उधळण
निसर्गाच्या कुंचल्याने परीस व्हावे

महाल गाड्या नि शेतीवाड्या
कशास याचे अप्रूप वाटावे
फुलाया मळे आनंदाचे अंगणी
वणवण फिरण्या ते का लागावे

आनंदाचा असा पारिजातक
सदैव दरवळतो मनामनात
शोधावा तेव्हा तो सापडतो
आपला आपल्याच प्रांगणात

-यतीन सामंत
ऋणानुबंध या कविता संग्रहातून
(१९९९)

बाळ चिमुकले,गोड हासले,
रांगत आले ,
पायाला धरुनी,
उभे राहिले,
बाळकृष्ण ते,
मला भासले, --
वदनांतून कोवळे,
ध्वनि उमटले,
बोबड्या स्वरांनी,
मज जिंकीयले,
उचलून घेता ,
कसे आनंदले,
हात हलवून ,
मज कुरवाळले,
कोण लहान,
मग वाटले,
कुशीत त्याच्या,
मीच शिरले ,
हलके हलके,
त्याने थोपटले,
गा,---गा कर ,
मज म्हणाले,
निश्चिंत जीव,---!!!
निश्चिंत मन ,-----!!!
मज विश्वरूपदर्शन,
अलगद घडले,--!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

शांत नितळ सागरातलं वादळ तसा तुझा बासरीचा सूर..
घनगंभीर तरी मोहक, व्ययातील तारकामंडलाला व्यापणारा...
कोटी स्वर भास्करांचा महामेरू सहज पेलणारा...
कित्येक युगांची तृषा जागवणारा...
माझ्या स्पदनांनी ही अंतराय निर्माण करणारा...
मंञमुग्ध करणं ही जादूगिरी तुझी..
त्या अनवट स्वरांवर अलवार हींदोळे
घेणं भाग्य जन्मांतरीच...
कुठे शोधायचं तुला?कसं रोखायचं स्वतः ला..?
पापण्यांचे कवडसे एकदा तरी खुले कर....
प्रत्येक वेळा मीच का हृदयात बंदीस्त करायचं तुला..?

सौ.लीना देशपांडे.
29/7/18-10.30

शब्द जरी जाहले अबोल
मौनी मन, मनाशी बोलते

द्वंद्व! ते सत्य, असत्याचे
जीवाला सदा खात असते

कर्म! मनी बिलोरी आरसा
स्वचे, खरे प्रतिबिंब दिसते

जरी प्रतारणा जगाशी केली
सत्यता उरीची जीवा छळते

सर्वांती नोंदणी ती चंद्रगुप्ती
लेखाजोखा, सामोरी मांडते

जन्म! कर्म विवेकी, संचिती
अर्थ! मुक्ती, मोक्षाचा सांगते

प्रीती, सद्भावना सदा सांगाती
सत्य! सूर्यप्रकाशी समोर येते

-- वि. ग. सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ३९.

८ - २ - २०२२.

सावळा विठ्ठल! कर कटावरी!
भेटला पंढरी! भक्ती भावें!!१!!

पाहून श्रीमुख! वारकरी डोले!
पांडुरंग बोले! वाणी सदा!!२!!

हरी नाम घेता! सुख लागे जीवा!
नयनी पहावा! विश्वंभर!!३!!

तुळशीची माळ! शोभिवंत गळा!
विश्वाचा सोहळा! तुझ्या ठायी!!४!!

उभा विटेवरी! माझा पांडुरंग!
मन होई दंग! पाहताच!!५!!

आत्म्याचे रिंगण! भक्तीने योजावे!
होऊंन पहावे! वारकरी!!६!!

टाळ मृदंगाचा! ताल धरताना!!
माळ जपताना! मनोभावे!!७!!

विठ्ठला विठ्ठल! तुझी आळवणी!
घ्यावे सांभाळूनी! भोळे भक्त!!८!!

माझ्या अंतरीचे! दोष निवारण!
घडो पारायण! पांडुरंगा!!९!!

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

भिंत ओलेती मनाची
तुझ्या आठवणी झिरपलेल्या,
धुळीत थेंब टपोरे , देती आठव
ओल्या बटा तुझ्या झटकलेल्या,

तुझ्या हास्याची जाळी काढी
नक्षी त्या छताला,
प्रतिबिंब तुझे झळकते
जेव्हा पाहतो स्वतःला,

किती भकास उदास
तुझ्याविना घर मनाचे गं
जन्म देण्यास आतूर
जडावलेले गर्भ घनाचे गं,

झाली जीर्ण वास्तू मनाची
तुझे येणे होत नाही,
अवकळा येते त्या घरास
जिथे स्त्रीचे पाऊल फिरत नाही,

किती किती वाटते तुला लेखणीत बांधावेसे
पुन्हा नव्याने तुला जुने काही सांगावेसे

कित्तीदा भास झाला तू येऊन गेल्याचा
मनाचा उघडा दरवाजा पुरावा होता तू गेल्याचा,

आत्मा कधीचा पाण्यात ठेऊन बसलेला ,
उंबरठ्यावर एक तांब्या उपडा हीं घातलेला

कधी वळत नाहीत तुझी पावले इथवर
प्रतिक्षा हीं किती काळाची न कुठंवर

वास्तू कोसळण्याआधी जमेल का ग तुला येणे
बांधू नव्याने घर , रचू पुन्हा नवे गाणे

साद देतो हि अंतिम अन प्रतिक्षाहीं थकलेली,
अक्षरे बोलावती तूज , विरहात माखलेली..

-- अँडव्होकेट ऐश्वर्या वैजापूरकर

(नावासहित share करावी)

डोनेशनच्या पेट्या भरून दिले गेले अडमिशन,

कारूण्यामधूनी उगम पावला आद्य काव्याचा झरा

वदन करितो क्रौंच पक्षा तुज घे, मानाचा मुजरा....१,

गमविले नाही व्यर्थ प्राण ते, व्याध बाणा पोटीं

टिळा लावला काव्यश्वरीने, मानाने तुझ्या ललाटी...२,

हृदयस्पर्शी जी घटना घडली, तडफड तव होता

कंठ दाटूनी शब्द उमटले, पद्य रूप घेता....३,

उगम पावता काव्य गंगा ही, वाहू लागली भूलोकी

वाल्मिकी, व्यास, ज्ञानोबा, तुका, अशांचे आली मुखी....४,

काव्य प्रवाह हा सतत वाहे, किती जणांच्या शब्दामधूनी

अंशरूपाने काव्यश्वरी ही, बरसे व्यक्त होवूनी...५.

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०