(User Level: User is not logged in.)

कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

Sort By:

This articles are displayed in the order of publishing date
This articles are displayed in the order of modification date
The Articles are displayed in the order of publishing date. Oldest first.
The Articles are displayed in ascending order of title
The Articles are displayed in descending order of title
पोर्टलवरील नव्यांसोबत जुने लेखही वाचकांना दिसावेत यासाठी खालील यादी Random पद्धतीने आहे. विशिष्ट क्रमामध्ये यादी हवी असल्यास वरीलपैकी Radio Button क्लिक करा.
  • नियतीचा फटका

    (भोपाळ येथे विषारी वायुमुळे एका रात्रीत सहस्त्रावधी लोक मृत्यूमुखी पडले. ४.१२.८४ ची रात्र)

    एक भयानक रात्र अशी, सहस्त्रावधींचा घेई बळी
    नियतीच्या खेळामधली, कुणा न समजे ही खेळी...१,

    मध्यरात्र होवून गेली, वातावरण शांत होते
    गादीवरती पडून सारे, स्वप्ने आपली रंगवीत होते,

    तोच अचानक विषारी वायू, पसरला त्या वातावरणी
    हालचालींना वाव न देता, श्वास रोखीले स्वप्न थांबवूनी,

    कित्येक जनांचे बळी घेतले, सुलभ रितीने काळाने
    शांत निद्रेची महा निद्रा, करूनी टाकीली क्षणात त्याने,

    भरडून गेले सारे परि, पापी वा पुण्यवान ते
    कळला नाही हिशोब त्याचा, मोजमाप ते काय असते

    -- डॉ. भगवान नागापूरकर
    ९००४०७९८५०

  • क्षण भंगूर जीवन

    ठसका लागून प्राण जातो, घशांत अडकून काही तरी ।

    क्षणांत सारा खेळ आटपतो, धडपड केली किती जरी ।।

    हृदय जेव्हा बंद पडते, उसंत न मिळे एक क्षणाची ।

    केवळ तुम्हीं चालत असतां, यात्रा संपते जीवनाची ।।

    कांचेचे भांडे निसटता, तुकडे त्याचे होऊन जाती ।

    देहाचा काय भरवसा, जेव्हां सांपडे अपघाती ।।

    वाढ करण्या शरीराची, पडत असती बहूत कष्ट ।

    क्षणभंगूर देह असूनी, केव्हांही होऊन जाईल नष्ट ।।

    डॉ. भगवान नागापूरकर

    ९००४०७९८५०

  • मन बावरा पक्षी उडतो…

    मन बावरा पक्षी उडतो कल्पनांच्या आभाळातून,
    अंतरातून हाक देतो, विराण त्या जीवनातून,

    दिगंतराच्या जवळ जातो विराट त्या उड्डाणातून,
    दिशादिशांना आवाज देतो, अंतर्नादाच्या शांत शीळेतून,

    सभोवार ढगात वावरतो विशाल पंख फैलावून,
    एकटाच मस्तीत जगतो, गजबजत्या दुनियेत राहून,

    धरेवरुनी नभात जातो, आत्मिक सारे बळ घेऊन,
    प्रचंड इच्छाशक्ती राखतो उदंड आभाळा मात देऊन,-

    एकटाच त्याच्याशी लढतो, झुंज खेळून परतून,
    कमकुवतपणा सोडतो
    ठाम निश्चय करुन,--!!!

    बल सारखे वाढवतो, खंबीर निर्धार करुन,
    कायमचा वर उठतो, भय भीती भावनांतून,--!!!

    पुऱ्या विश्वाला झुगारतो पटकन भरारी घेऊन,
    जिंकतो, जो लढतो, मापदंड यशाचा नसून,

    अमर्यादपणे ना झेपावतो, उंचावर दिमाखाने बघून,,
    कर्तृत्वाने उडत राहतो-!!
    जग लहानसे भासूंन,--!!!

    © हिमगौरी कर्वे

  • झिम्मड माती

    झिम्मड माती

    https://youtu.be/akw4ciQSbtg

  • वैफल्य

    निरर्थक शब्दांची दाटी, का होते
    कुणास ठाऊक काहीच कळत नाही
    सजवलेली शय्या, ताटी का होते
    कुणास ठाऊक काहीच कळत नाही ॥ १ ॥

    मनातले उमटत नाही
    कुणास ठाऊक का म्हणून
    सुटा पसारा जुळतच नाही
    कुणास ठाऊक का म्हणून ॥२ ॥

    वेड्यागत हव्यास का हा
    सामान्यतेहून दूर जाण्याचा
    धडपडूनही जेव्हा फसतो
    प्रयत्न हिमालयाला छेदण्याचा ॥ ३ ॥

    कोरडे अश्रू, ओले शब्द
    का एकमेकात मिसळत नाहीत
    एकमेकांत गुंतलेली जाळी
    भावनांची सुटत नाहीत ॥ ४ ॥

    जनावराकडून जनावराकडे
    मार्ग वाटोळा चक्राचा
    कुणामागे कुणी धावावे
    प्रश्न आहे का सुटण्याचा ॥ ५

    कुणाचे मरण का असावे
    लक्ष्य एखाद्या आयुष्याचे
    एकमेका छेदण्याचे
    ध्येय का हे जीवनाचे ॥ ६ ॥

    माणुसकीला माणसानेच
    का लाजावे कळत नाही
    प्रयत्नांतीही औषधाला
    'माणूस' तेव्हा मिळत नाही ॥ ७ ॥

    अंधारात विरलेला असतो
    अर्थ माणूस या शब्दाचा
    शोधूनही सापडत नसतो
    मार्ग माझ्या जीवनाचा ॥ ८ ॥

    अगतिक होतो दीनवाणा मी
    माझ्यासोबत माझी विफलता
    सरपटत येते हळू अचानक
    ग्रासून टाके अपूर्णता ॥ ९ ॥

    -- यतीन सामंत

  • मीच शोधात होतो

    मीच शोधात होतो
    मीच शोधात होतो सत्याच्या वेड्यागत कित्येक वर्षे
    पण जे सापडले ते मला कधी कळलेच नव्हते
    मीच शोधात होतो खर्याक प्रेमाच्या त्या वर्षानुवर्षे

    जेंव्हा सापडले ते मलाच नको झाले होते
    मीच शोधात होतो मोल्यवान वस्तुच्या कित्येक वर्षे
    ती सापडता माझे कस्तुरीमृग झाले होते
    मीच शोधात होतो ज्ञानसागराच्याच वर्षानुवर्षे

    ते दिसणार मज तव माझे नयन मिटले होते
    मीच शोधात होतो माझ्याच प्रतिभेच्या कित्येक वर्षे
    ती सापडली तेंव्हा जगणे नको झाले होते

    कवी – निलेश बामणे ( एन. डी. )

    -- निलेश बामणे

  • विश्व पसारा

    विश्वामध्ये वावरतां, भोंवती विश्व पसारा ।

    रमतो गमतो खेळतो, जीवन घालवी सारा ।।

    संबंध येई हर गोष्टींचा, गोष्टी येथें अगणित ।

    प्रत्येक निर्माण करी, आपलेच विश्व त्यांत ।।

    जीव निर्जीव विखूरल्या, वस्तू अनेक ।

    आगळ्या त्या परि ठरे, एकाचीच घटक ।।

    विश्वामध्येच विश्व असते, राहून बघे विश्वांत ।

    समरस होता त्याच विश्वाशी, निसर्गमय सारे होत ।।

    डॉ. भगवान नागापूरकर

    संपर्क - ९००४०७९८५०

    bknagapurkar@gmail.com

  • इ-मेल ( ऑडिओ कविता)

    Dear Aai-Baba,

    Via email, तुमच्याशी वाटतं,
    Chat होईल perfect
    deny नका करू,
    please करा accept

    तुमच्या बद्दलचं प्रेम, कर्तव्य, जबाबदारी,
    नका समजू मी टाकलंय trash मध्ये,
    safe आहे सारं मनाच्या,
    document आणि draft मध्ये

    तुमची शिकवण, तुमचा उपदेश,
    हे तर anti-virus माझ्यासाठी,
    download केलेत माझ्या,
    अनुभवांच्या Network साठी

    आणि हो, तुमचा एकही Message,
    मी केला नाही delete
    copy,paste करून,save केलाय,
    brain मधल्या, folder आणि फायलीत

    चुकून एखादी window,shutdown
    झाली असेल माझ्या हातून
    पण reboot करून, run होईल ती
    backup plan मधून कारण.......

    माझ्या काळजाच्या Hard Disk वर
    तुमच्या संस्काराचे आहे Software
    पण नकळत Hang होतात relations
    सांभाळताना career आणि competitions

    पटली ना खात्री आई बाबा?
    कि तुमच्यासाठीच आहे,
    space माझ्या Blog वर
    reply करून sent करा.
    mail माझ्या ID वर

    शोधणार आहे तुम्हाला मी
    Facebook वर वा Twitter वर
    I swear आई बाबा
    तुम्हीच तर आहात,
    माझे खरे Browser

    -- सौ. अलका वढावकर

  • शृंगार मराठीचा

    शृंगार मराठीचा नववधू परी,
    अनुस्वाराचं कुंकू भाळावरी.

    प्रश्न चिन्हांचे डूल डुलती कानी,
    स्वल्पविरामाची नथ भर घाली.

    काना काना जोडून राणी हार केला,
    वेलांटीचा पदर शोभे तिला.

    मात्र्यात गुंफिले चाफ्याचे फूल
    वेणीत माळता पडे भूल

    उद् गारवाचक छल्ला असे कमरेला
    अवतरणाची लट खुलवी मुखड्याला

    उकाराची पैंजण छुमछुम करी
    पूर्णविरामाची तीट गालावरी.

    -- WhatsApp वरुन

  • मी तेथेच असेन !

    जेव्हा तू आनंदाच्या क्षितिजी होतीस ,
    तेव्हाही मी तेथच होतो

    आज तू दुःखाच्या सागरी आहेस ,
    तेव्हाही मी तेथेच आहे !

    तू कितीही दुर्लक्षीलेस , टाळलेस तरी ,
    मी तेथेच आहे !

    तुझ्याच मनाच्या एका कोपऱ्यात ,
    तू मान्य कर कि नको ,
    पण हे तुलाही माहित आहे !

    तमा नाही केली कधी ,तुझ्या नकारा ,होकाराची ,
    मी केले फक्त प्रेम तुजवरी ,
    हे तुलाही माहित आहे !

    जगात असेन ,नसेन ,
    पण त्या 'कोपऱ्यात ' नक्की असेन ,
    हे मला आणि तुलाही माहित आहे !

    -- सु र कुलकर्णी