दसरा सण आनंदाचा
सोनं द्या प्रेमाचं मोठं
देऊन पानं आपट्याची
नका देऊ सोनं खोटं

धुंद सागराच्या काठी पडे तुझी गाठ

एक एक स्वप्नांची या कशी लागली ही वाटअश एक स्वप्नांची ही असे ही कहाणी

तुझ्यावीण झालो जगती जरी मी विराणी ।।१।।

एक पाऊली तू जाता कापिते ही लाट

तुझ्यापाठी पाऊल माझे सांग कुठे जात अथांग या सागरी असती माणिके अनेक

परंतु हाती माझ्या येती शिंपले नि शंख ।।२।।

तुझ्या येई मागे जरी मी कंपितो ही दीप

तुटोनिया जरी हे जाती युयुत्सुची पांखअथांग हा सागर खाली अनंत हेचि विश्व

जाणण्यास अधीरी जरी मी गूढ तुझे स्वत्व ।।३।।

दावी एकदा तू मजला तुझे गोड रूप

तुझ्यावीण नाही मजला अन्य काही सूखएकदाची सागरतीरी एकदाची दावी

विश्वरुप घेण्याआधी तूर्त तुझी काळी ।।४।।

-- जयंत वैद्य

अंगणातल्या शांत कोपऱ्यात
एक चाफा उभा असतो,
ना त्याला गर्व कसला,
ना कुणाकडून मान हवा असतो.

पहाटेच्या मंद वाऱ्यात
त्याच्या पाकळ्या हलक्या थरथरतात,
आणि त्या शुभ्र हास्यातून
तो आयुष्याचं गूढ सांगत राहतो.

कधी उन्हाची तीव्र झळ,
कधी पावसाची ओल,
कधी वाऱ्याचे जोरदार झोके,
सगळं काही तो शांतपणे सहन करतो.

तरीही प्रत्येक सकाळी
तो पुन्हा फुलतो,
जणू जगाला सांगतो...
“सहन कर, पण सुगंध देणं थांबवू नको.”

लोक येतात, जातात,
कुणी त्याची फुलं वेचून नेतं,
कुणी देवाच्या चरणी अर्पण करतं,
कुणी केसांत गुंफून माळतं.

पण चाफा मात्र
कधीच काही मागत नाही…
तो फक्त देत राहतो
आपली शांतता, आपला सुगंध.

एक दिवस त्याची पाकळी
हळूच जमिनीवर पडते,
कुणाच्या नजरेत न येता
मातीशी एकरूप होते.

पण त्या गळलेल्या पाकळीचाही
सुगंध हवेत राहतो,
जणू सांगतो...
“अस्तित्व संपलं तरी
प्रेम कधी मरत नाही.”

तसंच माणसाचं आयुष्य
क्षणभंगुर, नाजूक,
आज आहे, उद्या नाही…

पण माणूस निघून गेला तरी
त्याचं हसू, त्याची माया,
त्याचे शब्द, त्याचा स्पर्श
लोकांच्या मनात जिवंत राहतो.

म्हणून चाफ्यासारखं जगावं
शांत, साधं, निरागस,
स्वतः फुलत राहावं
आणि आपल्या सुगंधाने
इतरांच्या आयुष्यात
आनंदाचा वसंत पेरत राहावा.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

थोडी थोडी प्या
घाई करायची नाही
दोन पेगची मजा
चार पेगमध्ये नाही

नको तो हॅंगओव्हर
दुसरा दिवसही छान
पिताना राहू द्या
थोडे तरी भान

फुकट मिळाली तरी
जास्त ढोसू नका
घ्या तुम्हीच काळजी
नको ते वका वका

ग्लासकडे लक्ष द्या
खम्ब्याकडे नको
मला घरी सोडा
मित्रांना विनंती नको

चालता आले पाहिजे
चालविता आली पाहिजे
आपल्याच घरी आपल्याला
जाता आले पाहिजे

मजा लेना है पिने का
आठवा पंकज उधास
प्या थोडी थोडी
आयुष्यभर प्या झकास

डॉक्टरनी मनाई करणे
यासारखी सजा नाही
दोन पेगची मजा
चार पेगमध्ये नाही

-- आम्ही साहित्यिक ग्रुप वरुन

शिव कुणाचे चिंतन करितो ?

प्रश्न पडला मनी,

तोच तर आहे प्रभू जगाचा

काय तयाचे ध्यानी...१,

जेव्हां आम्ही चिंतन करितो,

ध्यान लावी प्रभूकडे,

प्रयत्न करूनी जगास विसरे,

लक्ष केंद्रितो त्याजकडे....२,

उलट दिशेने शिवाचे चिंतन,

चालते जगतासाठीं

ध्यानामध्यें स्वतःसी विसरे,

लक्ष्य त्याचे इतरांसाठीं ....३

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

उन्हांत फडफडणारी

एकाकी

फांदी................

वर आभाळापर्यंत

हात पोहचत नाहीत

आणि खाली

कुठलाच समुद्र

स्वागताला उत्सुक नाही .................

तिचे अस्तित्वच

असे,

पणांला लावलेले

बदमाष ऋतुंनी

बहरांतच शापलेले ....................

-- सुषमा एडवण्णावर

अद्वयच्या बारशाचा दिवस होता. मी 12-12.15 ला धावत-पळत उमा नीलकंठ मध्ये पोहोचले. दारातच अरूताई, जिजाजी आणि नरेन बोलत असतानाचे शब्द कानावर आले.’

प्रभूनाम मुखीं होते रामतिर्थांच्या सदा ।
ऐकू आले तेच निद्रेत असता एकदा ।।

चमत्कार दिसून आला एके दिवशी ।
राम नामाचे ध्वनी उमटती देहापाशी ।।

विज्ञानाने उकल केली या घटनेची ।
खात्री करिता सत्यता पटली याची ।।

चेतना मिळता स्वर यंत्रात ध्वनी उमटे ।
त्याच ध्वनीच्या विद्युत लहरींनी शब्द फुटे ।।

शब्दांचे वलय फिरती देहाभोवती ।
शरीरासाठी तेच शब्द कवच बनती ।।

जेव्हां होते नामस्मरण प्रभूंचे सतत ।
शब्द ध्वनी लहरी निघत असे अविरत ।।

हुंकार तसाची ऐकू येई देहां जवळी ।
निद्रेमध्ये जरी असला मेंदू त्या वेळी ।।

सदैव नामस्मरण चेतना देत राहतो ।
रामतिर्थांच्या अनुभवांनी हेच अनुभवतो ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आता फक्त सहन करावे