आता न कुणीच उरले असे जीवाचे
ज्याच्या आठवणीत अजुनी जगावे

गाभाऱ्यातील प्रकाशज्योत निमाली
अंधारल्या, आठवातुनी कसे जगावे

एकांती छळतो भावप्रीतीचा गारवा
गोठविणाऱ्या वेदनेतुनी कसे जगावे

दाटला सभोवार निर्विकार काळोख
आता उगा, कुणाला शोधित जगावे

आता न कुणीच उरले असे जीवाचे
ज्याच्या आठवणीत अजुनी जगावे

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२९१

८/११/२०२२

रानपाखरा, रोज सकाळीं येसी माझ्या घरा
गाणे गाउन मला उठविसी मित्र जिवाचा खरा.
शरीर निळसर, शोभे झालर ठिपक्यांची त्यावरी
सतेज डोळे चमचम करती जणु रत्ने गोजिरी. ॥१॥

पाय चिमुकले, पंख चिमुकले, देह तुझा सानुला,
अफाट आभाळातुन कैसे उडता येते तुला ?
रात्र संपता डोंगर चढुनी वर येतो भास्कर
तूही त्याच्या संगें येसी गात गात सुस्वर ।।२।।

वाट चालुनी संध्याकाळी रवि सोडी अंबरा
आणि तूहि मग पंख उभारुन जासी अपुल्या घरा
सूर्यासंगे जासी येसी सदाकदा का बरे?
शेजारी आहेत काय रे परस्परांची घरे? ।।३।।

देह एवढा, अपाय कोणी करील तुजला इथें
म्हणून का तुज रवीबरोबर माय तुझी धाडिते ?
सांगतोस का तिला कसा हा छानदार बंगला ?
होते का रे कधी आठवण माझी सखया तुला ? ।।४।।

तुझ्यासारखे जावे वाटे उडत मजेने वरी
नेशिल का मज तुझ्या बिऱ्हाडी बसवुनि पंखावरी ?
माय तुझी येईल, सूर्यही येइल भेटायला,
मजाच होइल सख्या पाखरा, नेह एकदा मला ।।५।।

कृपा होऊनी शारदेची, कवित्व तुजला लाभले
शिक्षणाच्या अभावांतही, भावनाचे सामर्थ्य दिसले....१

कुणासी म्हणावे ज्ञानी, रीत असते निराळी
शिक्षणाचा कस लावती, सर्व सामान्य मंडळी...२

कोठे शिकला ज्ञानोबा, तुकोबाचे ज्ञान बघा
दार न बघता शाळेचे, अपूर्व ज्ञान दिले जगा....३

जिव्हें मधूनी शारदा, जेव्हा वाहते प्रवाही
शब्दांची गुंफण होवूनी, कवितेचा जन्म होई....४

भाव शब्दांचा सुगंधी हार, माझी अंबिका भवानी
वाहत रहा आनंदाने, यशस्वी होशील जीवनी....५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

पुन्हा लहान होण्यासाठी एका मुलाने आपल्या आईला घातलेली साद.... मोहन कळमकर यांची ही कविता...

आनंदाने नाचत गात,
घेत हृदयाचे ठाव ,
चाललो मी पुढे पुढे ,
झरा माझे नाव,--!!!

कपारीत डोंगराच्या,
जन्म होई माझा,
झुळझुळ वाहत जाता,
होत असे मी मोठा,--!!

शांत निर्मळ पाणी,
हळूहळू पुढे जातसे ,
पारदर्शक थेंब लोलक,
नजरेत ना भरती कसे,--!!

असे धवल थेंब धावती,
त्यांची बनते सुरेख नक्षी,
ती बघण्यास उत्सुक हा,
सारखे येती माझ्यापाशी,--!!

अशांत, अस्वस्थ चित्ता,
क्षणार्धात करतो शांत ,
मनस्ताप होता क्षणी,
धावती इथे निवांत,--!!

अवतीभोवती वृक्षराजी,
अन पक्ष्यांचे मंजुळ कूजन,
माझ्या पाण्याची धून मंजुळ,
हा पक्षीगान ते मधुर,-?-!!

मंद वारा संगतीला,
अखंड नित्य वाहे,
जो येईल तो आजूबाजूस,
निसर्गचित्रच पाहे,---!!!

तहान भागवण्या येती,
लहानथोर कित्येक पक्षी,
गोड पाण्याने तृप्त होतां
रमती बघा माझ्या वक्षी,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

विज्ञानाने शोधली, अणुतील प्रचंड शक्ति
प्रथमच जगाला कळली, अणूंतील उर्जा शक्ती

सुक्ष्म असूनी अणु आकार, सुप्त शक्ति अंगीं
प्रचंड उर्जा करी साकार, फोडतां अणु मध्यभागीं

विचार मनीं येई , कोठून शक्ति ही आली
निर्जीवातील अणूरेणूला, कशी उर्जा लाभली

समजोनी घ्या एक, निसर्गाची श्रेष्ठता
लहान असून देखील, प्रचंड त्याची योग्यता

जीव देहाचे पिंड, जीवंततेतील सुक्ष्मता
बाळगी ते ब्रह्मांड, हीच त्याची महानता

डॉ. भगवान नागापूरकर
9004079850
bknagapurkar@gmail.com
२१- १११२८३

विवीध-अंगी *** ३७
कराग्रे वसते लक्ष्मी करमध्ये सरस्वती /
करमूले तु गोविंदम् प्रभाते करदर्शनम् //

-- डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर

आघात होवूनी परिस्थितीचे, सही सलामत सुटत असे
संकटाची चाहूल लागूनी, परिणाम शून्य तो ठरत असे...१

दु:खाची ती चटकती उन्हे, संरक्षणाची छत्री येई
कोणती तरी अदृष्य शक्ती, त्यास वाचवोनी निघून जाई....२

दूर सारूनी षडरिपूला, मनावरती ताबा मिळवी
प्रेमभाव तो अंगी करूनी, तपशक्तीला सतत वाढवी...३

तपोबलाचे बनूनी कवच, फिरत होते अवती भवती
दु:खाचे ते वार झेलूनी, रक्षण त्याचे सदैव करिती.....

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७०८५०

मयुरा तूं आहेस गुरु, तुला आम्हीं वंदन करु ।।धृ।।

नदी कांठच्या वनीं,
थुई थुई नाचूनी,
पिसारा फुलवुनी,
तुझे पाहूनी नृत्य, ताल धरु
मयुरा तूं आहेस गुरु तुला आम्हीं वंदन करु ।।१।।

मोरपिसे सुंदर,
रंग बहारदार,
दिसे चमकदार,
बघुनी रंगाची विविधता, कुंचल्यांनी सप्तरंगी छटा भरुं,
मयुरा तूं आहेस गुरु तुला आम्हीं वंदन करु ।।२।।

रुप डौलदार,
चाल ऐटदार,
भासे रुबाबदार,
बघुनी तुझा आनंद, सुखी जीवनाची कला अंगीकारुं,
मयुरा तूं आहेस गुरु तुला आम्हीं वंदन करु ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

(भोपाळ येथे विषारी वायुमुळे एका रात्रीत सहस्त्रावधी लोक मृत्यूमुखी पडले. ४.१२.८४ ची रात्र)

एक भयानक रात्र अशी, सहस्त्रावधींचा घेई बळी
नियतीच्या खेळामधली, कुणा न समजे ही खेळी...१,

मध्यरात्र होवून गेली, वातावरण शांत होते
गादीवरती पडून सारे, स्वप्ने आपली रंगवीत होते,

तोच अचानक विषारी वायू, पसरला त्या वातावरणी
हालचालींना वाव न देता, श्वास रोखीले स्वप्न थांबवूनी,

कित्येक जनांचे बळी घेतले, सुलभ रितीने काळाने
शांत निद्रेची महा निद्रा, करूनी टाकीली क्षणात त्याने,

भरडून गेले सारे परि, पापी वा पुण्यवान ते
कळला नाही हिशोब त्याचा, मोजमाप ते काय असते

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०