कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

दुष्काळ

समोर ये तूं केंव्हा तरी,
बघण्याची मज ओढ लागली,
फुलूनी गेली बाग कशी ही,
बीजे जयांची तूच पेरीली ।।१।।

कल्पकता ही अंगी असूनी,
दूरद्दष्टीचा लाभ वसे,
अंधारातील दुःखी जनांची,
चाहूल तुज झाली असे ।।२।।

शीतल करुनी दुःख तयांचे,
जगण्याचा तो मार्ग दाखविला,
सोडूनी सारे वाटेवरी,
आकस्मित तू निघूनी गेला ।।३।।

आस्तित्वाची चाहूल येते,
आज इथे केंव्हातरी,
तव आशीर्वादे जगतो सारे,
हीच पावती त्याची खरी ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

भक्ति करुन प्रभूसी मिळवी, दिसले आम्हा ह्या जगती ।
परि त्याचाच विरोध करुनी, कांही पावन होऊन जाती ।।१।।

लंकाधिपती रावण याने, रोष घेतला श्रीरामाचा ।
जानकीस पळवून नेई, विरोध करण्यास प्रभुचा ।।२।।

झाली इसतां आकाशवाणी, कंसास सांगून मृत्यु त्याचा ।
तुटून पडता देवकीवरी, नाश करण्या त्याच प्रभुचा ।।३।।

प्रभी अवताराचे ज्ञान होते, परि विरोध करीत राही ।
होऊन गेले तेच प्रभूमय, सतत त्याचाच ध्यास घेई ।।

रोम रोम तो शोधत होता, कोठे लपला आहे ईश्वर ।
भक्ति असो वा विरोध असो, तन्मयताच करी साकार ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क – ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

विचार आतला,
काळोख दाटला,
उजळत्या घरां,
आत्मा पाहिला,--!!!

चिंता दु:खे,
बोचरी सुखे,
विलक्षण खंता,
हृदयाला भिडतां,--!!!

मी तूपणा गळतां,
अंतरात्मा छळता,
प्राणातील परमात्मा,
मोक्ष मागतां,--!!!

जीव सुटेना,
कर्मात,भोगात,
अडकून राहिला,
दार उघडतां,--!!!

मुक्काम बदलतां,
नसते हातां,
व्यथा हृदयां,
जिवा छळतां,--!!!

स्वर्ग-नरक,
कल्पना नुसत्या,
माणसांच्या वस्त्या, नकोशा-नकोशा,--!!!

© हिमगौरी कर्वे

देवाचिया दारीं, मनाचा मुजरा,

झुकवूनिया मान, हासे तो चेहरा ।। धृ ।।

जाई जेव्हां मंदिरी,

घेतां प्रभू दर्शन,

आनंदानें नाचते,

हर्षित चंचल मन,

नयन साठविती, त्या मंगल ईश्वरा,

देवाचिया दारी मनाचा मुजरा ।।१।।

नदीनाले धबधबा,

उंच उंच वृक्ष वेली,

कोकीळ गाती, मोर नाचे,

इंद्रधनुष्याच्या खाली,

रोम रोमातूनी शिरे, निसर्गाचा फवारा,

देवाचिया दारी मनाचा मुजरा ।।२।।

दु:खी – कष्टी दुबळा,

दीनवाणा दिसे,

प्रभूच्याच आज्ञेने,

भोग भोगीत असे,

जातां हृदय भरूनी, करि आसवांचा मारा,

देवाचिया दारी मनाचा मुजरा ।।३।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

आमचं अन्न, आमची माती
आमचं धान्य, आमची शेती
कळेनाच कोणालासुद्धा
कुठून कोठे जाती !
-
आमच्या विहिरी, आमच्या सरिता,
आमचे निर्झर अन् सरोवरें
पडतिल कधि कोरडेठाक हे,
कोणां ना ठाऊकच रे !
-
वितळतील कां नद्या हिमाच्या
चढेल वरवर सागर-पाणी ?
बुडतिल कां काठाची शहरें ?
विचार हृदयीं कंपन आणी !
-
‘घडलें नाहीं असें आजवर
म्हणुनच, ना घडणार उद्याही’,
व्यर्थच आहे सें बोलणें
घटित उद्या कळणारच नाहीं !
-
ज़रा बघा रे होउन जागे,
भूमातेच्या नयनीं पाणी,
‘मला वाचवा’, भिक्षा मागे,
‘तऽरच टिकेल मनुष्यप्राणी’ !
*
आपली माणसं, आपली नाती
हलवुन उठवूया सर्वांना
पिढ्या-उद्याच्या ज़गण्यांसाठी
जिवंत ठेवूं पर्यावरणा .

- सुभाष स. नाईक

नव्हतो आम्ही आमचे कधींही बनले जीवन दुजामुळे ।

कर्तेपणाचा भाव तरीही येतो कां मनी ? ते न कळे ।।

कसा आलो या जगतीं ठाऊक नव्हते कांही मजला ।

कसा वाढलो हलके हलके जाण आहे याची मला ।।

जेंव्हा झालो मोठा कुणीतरी वाटू लागले कांही करावे ।

काळाने परि दिले दाखवूनी जीवन प्रवाही वाहात जावे ।।

परिस्थितीच्या काठामधूनी जीवन सरिता वाहात जाते ।

वाहात असता त्याच दिशेनें इच्छीत ध्येय हातीं नसते ।।

होते सारे अखेर तेचि आखून ठेवते नियती जे जे ।

अज्ञानानें समजत राही हे केले मी, अन् हे माझे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

तुझ्या भिंतीवर मारला खिळा
आणि पडला भोक तिला...

त्या भोकातून पाहिले तुला
पण दिसला चंद्र मला...

त्या भोकाला लावला डोळा
तेंव्हा दिसला काळोख मला...

त्या भोकातूनच मग भिडला
तुझ्या डोळ्याला माझा डोळा...

त्या भोकातून पाहिले तुला
तुही मग पाहिले मला...

त्या भोकावर टांगले मला
तुही मग टांगलेस तुला...

त्या भोकातून दिले तुला
तुही दिले प्रेम मला...

त्या भोकाने धोका दिला
एका धक्काने मोकळा झाला...

प्रेमाचा मार्ग भोकात गेला
आपले प्रेम इतिहास झाला...

© कवी – निलेश बामणे ( एन.डी.)
दिनांक – 15 मे 2016

मराठी राजभाषा दिनाच्या सर्व मराठी बांधवाना हार्दिक शुभेच्छा!
मराठी माय माझी...

मराठी माय माझी...
ममतेचा करते वर्षाव मजवरी...
मराठी माय माझी...
ममतेने करते संस्कार मजवरी...

मराठी माय माझी...
ममतेने मला शिकवण देणारी...
मराठी माय माझी...
ममतेने मला वळण लावणारी...

मराठी माय माझी...
ममतेने माझ्या आवडी जपणारी...
मराठी माय माझी...
ममतेने माझ्या कला जोपासणारी...

मराठी माय माझी...
ममतेने मज मार्ग दाखविणारी...
मराठी माय माझी...
ममतेने मज जमिनीवर ठेवणारी...

मराठी माय माझी...
ममतेने माझे डोळे उघडणारी...
मराठी माय माझी...
ममतेने माझे जीवन घडविणारी...

कवी – निलेश बामणे ( एन.डी. )

मान्य आहे मजला वाल्या कोळी बनणे
खून लागल्याचा डाग लागला परी उद्धरुन जाणें ।।१।।

लुटालूट करुनी देह वाढविला
राम नाम जपूनी पावन तो झाला ।।२।।

प्रभू कृपा होऊनी महा कवी बनला
वाल्मिकी ऋषी बनूनी रामायण ग्रंथ रचिला ।।३।।

वाहून गेला पाप भाग तप प्रवाहाच्या वेगांत
धुवूनी गेला डाग जलाशयाच्या ओघांत ।।४।।

वाईट घटना घडते त्यास भोग म्हणावे
उद्धरुनी त्यांत जाणे ह्यास योग समजावे ।।५।।

जर होत असेल माझा वाल्मिकी ऋषि
मान्य मजला सजा जी प्रभूं तूं देशी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com