देवानेच आपल्याला फसवलं आहे,
हे वाक्य माझ्या आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर
वेगवेगळ्या आवाजात उमटलं…
लहानपणी...
आईच्या कुशीत झोपताना वाटायचं,
जग खूप सुरक्षित आहे,
देव म्हणजे गोष्टीतला राजा,
जो शेवटी सगळं ठीक करतो…
पण पहिल्यांदा जेव्हा हरवलं एखादं खेळणं,
किंवा तुटली एखादी मैत्री.
तेव्हा कळलं,
“गोष्ट संपली तरी सगळं ठीक होतंच असं नाही…"
किशोरवयात...
स्वप्नांना पंख फुटले होते,
आकाश स्वतःचं वाटत होतं,
पण पहिल्याच अपयशाने
ते पंख जळाले…
रात्री उशिरा देवाला विचारलं,
"मी एवढं मनापासून मागितलं होतं,
मग का नाही दिलंस?"
उत्तर आलंच नाही…
तेव्हाच पहिल्यांदा वाटलं,
देवानेच आपल्याला फसवलं आहे…
तरुणपणात...
प्रेमावर विश्वास ठेवला,
एखाद्या माणसात देव पाहिला…
पण जेव्हा तोच माणूस दूर गेला,
हातातून हात सोडून.
तेव्हा समजलं,
देव कधी कधी माणसांच्या रूपात
आपल्याला तोडतो…
मध्यमवयात...
जबाबदाऱ्या, कर्जं, अपेक्षा,
सगळं पेलताना स्वतःच हरवून गेलो,
आरशात पाहिलं तर
ओळखीचे चेहरेही अनोळखी वाटले…
देवाला विचारलं
"हीच का माझी वाट?"
तो पुन्हा शांत…
आणि ती शांतता
सगळ्यात मोठी फसवणूक वाटली…
वृद्धावस्थेत...
हात थरथरू लागले,
पावलं मंदावली,
आणि आयुष्य मागे वळून पाहताना
एक प्रश्न कायम उरला,
"खरंच, देवानेच आपल्याला फसवलं का?"
कदाचित...
फसवणूक ही त्याची नव्हतीच,
आपणच स्वप्नांना कायमस्वरूपी समजलं,
आपणच नात्यांना शाश्वत मानलं,
आणि अपेक्षांना देवाचं वचन समजलं…
तो तर फक्त उभा होता,
आपल्या प्रत्येक पडण्यात.
प्रत्येक अश्रूमध्ये,
प्रत्येक तुटण्यात…
देवानेच आपल्याला फसवलं आहे,
हे वाक्य अजूनही मनात येतं.
पण आता त्यात राग नाही,
फक्त एक थकलेली जाणीव आहे.
की कदाचित,
देव फसवत नाही…
तो फक्त आपल्याला
सत्याच्या इतकं जवळ नेतो,
की आपलेच भ्रम आपल्याला
फसवणूक वाटायला लागतात…
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 3, 2026
ज्यांच्या वाटेला अनेक चेहरे येतात,
त्यांना एका चेहऱ्याची ओढ नसते,
सहज मिळणाऱ्या सहवासामध्ये,
मनापासून जपणाऱ्यांची आठवण नसते.
ज्यांनी प्रत्येक दुःखात हात दिला,
त्यांच्याकडेच दुर्लक्ष होत जाते,
कारण पर्यायांच्या चमकत्या दुनियेत,
निस्वार्थ प्रेम हरवत जाते.
पण काळ सगळ्यांना शिकवतो,
गर्दी कायमची सोबत नसते,
लोक बदलतात, वाटा वळतात,
आणि माणसंही दूर निघून जातात.
मग उरतात काही आठवणी,
काही शब्द, काही हळवे क्षण,
आणि शोध सुरू होतो त्यांचा,
जे होते मनापासून आपले.
नाती ही पर्यायांनी नव्हे,
तर विश्वासाने जपायची असतात,
कारण जीव लावणारी माणसं
नशिबानेच भेटत असतात.
पर्यायांची गर्दी उद्या ओसरून जाईल,
वैभवाचाही रंग फिका पडेल,
पण प्रेमाने धरलेला एक हात,
शेवटपर्यंत साथ देत राहील.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 3, 2026
असाचं हसत जा,
जणू काही हरवलंच नाही,
डोळ्यांतल्या सावल्या
हसण्याच्या आड लपवत जा.
जखमा दिसू नयेत म्हणून
हसू शस्त्रासारखं वापरत जा,
प्रत्येक “मी ठीक आहे”मध्ये
थोडंसं स्वतःला विसरत जा.
लोकांना हसरा चेहरा हवा असतो,
आतला आवाज कुणाला ऐकायचा नसतो,
म्हणून असाचं हसत जा,
तुटलेलं मन सावरत जा.
कधी तरी मात्र
या हसण्यालाही दम येईल,
त्या दिवशी शांतपणे
स्वतःलाच थोडंसं भेटून जा.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 3, 2026
शुक्रवारी संध्याकाळची साडेसातची वेळ असावी. सगळे सहकारी केव्हाच घरी गेले असून सुद्धा रवी मात्र ऑफिस मधेच बसून होता. पुढे काय होणार ह्या विचारांचे मोहोळ त्याच्या मनात उठले होते. एका मोठया व्यावसायिक आणि वैयक्तिक संकटाच्या कड्यावर तो उभा होता.
July 3, 2026
काही गोष्टी मनावर बिंबवायलाच हव्यात. आजच्या पिढी समोर फक्त डर के आगे जीत हे हेच सातत्याने येत आहे. श्रम आणि चिकाटी असेल तर यश तुमच्या पायाशी लोळण घेतं.32 तासांच्या अतिशय जटिल शस्त्रक्रियेनंतर मेंदूतील ट्यूमर काढून टाकल्यानंतर, दोन शल्यचिकित्सक पूर्णतः थकून जमिनीवर पडले,तरीही विजयी भावनेने भारलेले होते. हा क्षण उच्च-जोखमीच्या प्रक्रियेचा शारीरिक आणि मानसिक ताण दर्शवतो, जिथे प्रत्येक सेकंद महत्त्वाचा असतो आणि प्रत्येक निर्णय जीवन आणि मृत्यूमध्ये फरक करू शकतो.
July 3, 2026
आंतरजालच्या जाळ्यात तरुण पिढी कोळ्याप्रमाणे अडकली आहे. सध्या स्क्रीन टाईमने अनेक प्रश्न निर्माण केले आहेत. देश केवळ वैधानिक इशाऱ्यांनी चालत नाही, तर शिस्तीने चालतो. वैधानिक इशारा म्हणजे स्वैराचाराला दिलेलं प्रमाणपत्रआहे. अश्लीलता संस्कृतीस घातक आहे, हा वैधानिक इशारा अजून आला नाही. नैतिकता जेव्हा दगिन्याप्रमाणे लॉकरमध्ये ठेवलेली असते तेव्हा ती असून नसल्यासारखी असते.
July 3, 2026
भास लिखित अविमारक चा नायक काशिराजाची राणी सुदर्शना हिला अग्नीपासून झालेला पुत्र. चण्डभार्गव नावाच्या ऋषींच्या शापामुळे त्याचे पिता सौवीरराज यांना चांडालत्व आले . ते गुप्त वेषात राहात आहेत. सौवीरराज यांच्या मुलाचे नाव तेथे विष्णुसेन आहे.
July 3, 2026
कुणाची तरी प्रेरणा कुणाच्या तरी कामाला येते. जीवन जगत असतांना प्रेरणा कुणाकडूनही मिळते. प्रत्येकाचे प्रेरणा स्तोत्र ठरलेले असतात. कधी निसर्गातून कधी दुःखातून तर कधी माणसाकडून प्रेरणा मिळत असते. काही काही माणसांचे जीवन हाच संदेश असतो, जगण्यासाठी. माणसांचे जसे अनुयायी असतात तसे विचारांचेही अनुयायी असतात. एकदा पायवाट निर्माण झाली की ती मळलेली पायवाट होउन जातें. अनेक जण डोळे झाकून तिच्यावरून मार्गक्रमण करतात.
July 3, 2026
उगवत्या सूर्याच्या कुशीत,
नवं वर्ष अलगद जागं होतं।
मनाच्या शांत अंगणात,
आशेचं एक फुल उमलतं॥
दारी उभी गुढी निरभ्र,
आकाशाशी बोलत राहते।
"जगणं म्हणजे पुढे जाणं",
हळुवार सांगत राहते॥
कडू-गोड त्या नीम-गुळात,
जीवनाचं गूढ दडलंय।
हसत-रडत, पडत-उठत,
सुखाचं बीज रुजलेलंय॥
वाऱ्यावरती सणाची चाहूल,
घराघरात शांत आनंद।
साध्या क्षणातही सापडतो,
मनात दरवळणारा सुगंध॥
गुढीपाडवा म्हणजे फक्त सण नाही,
तो मनाचा एक नवा श्वास आहे |
जुनं सगळं मागे सोडून,
नव्यानं जगण्याचा विश्वास आहे ||
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 2, 2026
जिथे ईश्वरालाही सोडून दिलं जातं,
तिथे माणसांनी साथ द्यावी अशी अपेक्षा कशाला?
दुःखात ज्याच्या दारी धाव घेतात,
सुखात त्यालाच मागे सोडून जातात,
जे ईश्वराशीही नातं निभावू शकत नाहीत,
त्यांच्याकडून कायमच्या सोबतीची अपेक्षा तरी कशाला?
इथे नात्यांनाही ऋतू असतात,
कधी फुलांसारखी बहरतात,
तर कधी पानांसारखी गळून जातात,
आणि काही चेहरे...
गरज संपताच अनोळखी होऊन जातात.
ज्यांना आपलं समजून जपलं,
तेच कधी दूर निघून गेले,
काही जखमा शब्दांनी दिल्या,
तर काही निःशब्द अंतरांनी दिल्या.
पण म्हणून तुटून जाऊ नका,
स्वतःला कुणासाठी हरवू नका,
कारण जिथे ईश्वरालाही सोडून दिलं जातं,
तिथे स्वतःची किंमत कमी लेखू नका.
एक दिवस आरशात स्वतःकडे पाहाल,
डोळ्यांत अनुभवांची चमक असेल,
आणि ओठांवर एक शांत हसू...
कारण सगळे सोडून गेले तरी,
तुम्ही स्वतःची साथ कधी सोडली नसेल.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 2, 2026
Copyright © 2025 | Marathisrushti