केलेस प्रेम तू ही भलत्याच गं धिटाने
उरली उजाड वस्ती तू जिंकली कटाने
मी हा असा कफल्ल्क माझी उदास गाणी
विराण या जगाची झालीस पट्ट राणी
देऊ कसे तुला मी आणून चंद्र तारे
जखडून घेतले मी हे पाय या धरे वर
घेऊन स्वप्न पंखे आलीस तू अशी का
आधीच भंगलेली स्वप्ने इथे किती तर
सांगून टाकली मी माझी जुनी कहाणी
पण वाटले तुला मी करतो उगी बहाणी
झाले अनेक तरीही पाहिल्याचे वेगळेपण
वाटे युगास भारी प्रेमातले जुने क्षण
ते वेड नवे होते होते ते प्रेम पहिले
तूफान एक आले प्रेमाची ज्योत विझली
सांभाळ तू ही म्हणतो आताच सतर्क करतो
तू आणलीस ज्योत ओसाड या महाली
-विनायक आनिखिंडी,
पुणे
मो ९९२२९७०३१७
September 8, 2023
तुझ्यात जीव रंगला...
पाहता पाहता तिच्यात गुंतला...
शहरातील हायवे वरून अचानक शेतात घुसला...
विमान सोडून बैलगाडीला भुलला...
मातीला न स्पर्षणारा मातीत लोळला...
पांढरपेशा अचानक गावरान झाला...
स्वप्न जगणारा आता स्वप्नात रंगला...
प्रेमापासून पळणारा प्रेमात पडला...
कवी - निलेश बामणे
June 3, 2017
ह्रदयद्रावक प्रसंग आला द्रौपदीवरी
विटंबना करुं लागले कौरव जमुनी सारी ।।१।।
द्युतामध्यें हरले होते पांडव बंधू सारे
द्रौपदीस लावले पणाला जेव्हां कांहीं न उरे ।।२।।
वस्त्रहरण करीत होता दुष्ट तो दुर्योधन
हताश झाले होते पांडव हे सारे बघून ।।३।।
' द्वारकेच्या कृष्णा ' धावूनी ये मी दुःखत पडे
मदतीचा केला धांवा कृष्ण बंधूकडे ।।४।।
धावूनी आला कृष्ण द्रौपदीचे मदतीसाठी
लाज राखली द्रपदीची उभे राहूनी पाठीं ।।५।।
कां उशीर केलास मदत देण्या मजला
लटका राग दाखवूनी प्रेमानें जबाब विचारला ।।६।।
बसलो होतो 'तुझ्याच ह्रदयी ' अति जवळ
संबोधितां तूं ' द्वारकेच्या कृष्णा ' येण्या झाला वेळ ।।७।।
म्हटले असते ' ह्रदयातील कृष्णा ' ये धावूनी लवकर
येथेंच होतो मी मदत केली असती सत्वर ।।८।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
February 7, 2021
February 16, 2022
कसा सोसेल हा वारा
पाऊस माझा नाही
मीच माझ्या डोळ्यांचा
आरसा नाही
कसे समजाऊ ह्या विजेला
तीच माझी सखी होती
ओढ तिला धरेची
माझा सावळा मेघ नाही
कसा सोसेल हा वारा
पाऊस माझा नाही
-सौरभ दिघे
May 16, 2024
July 30, 2016
नदीचा उगम पर्वत/ डोंगरातून होतो त्यामुळेच नदीला गिरीजा, शैलजा अशी नावे आहेत. समुद्र हा नदीचा नवरा मानला जातो. एकदा समुद्राला मिळाल्यावर नदी परत पर्वताकडे जात नाही म्हणून नदीला माहेर नाही असे म्हणतात. गदिमांनी ह्या कवितेत हा समज खोडून काढत जलचक्र किती सुंदर शब्दात सांगितलं आहे..
नदी सागरा मिळता
पुन्हा येईना बाहेर,
अशी शहाण्यांची म्हण
नाही नदीला माहेर
काय सांगू रे बाप्पानो
तुम्ही आंधळ्याचे चेले,
नदी माहेराला जाते
म्हणूनीच जग चाले
सारे जीवन नदीचे
घेतो पोटात सागर,
तरी तिला आठवतो
जन्म दिलेला डोंगर
डोंगराच्या मायेसाठी
रूप वाफेचे घेऊन,
नदी तरंगत जाते
पंख वाऱ्याचे लावून
पुन्हा होऊन लेकरू
नदी वाजविते वाळा,
पान्हा फुटतो डोंगरा
आणि येतो पावसाळा
-- गदिमा
May 16, 2017

किती मिळाले तरी कमी हे
हे माझे अन ते माझे
जग सगळे हे पुढे धावू दे
निवांत मी अन घर माझे...
August 18, 2026
तुका.....!
युगे युगे गुलामगिरीत जगलेल्या,
अन माणसालाच जनावर बनवुन,
त्यांच्यावर अंमल करणार्या,
वर्णवादी व्यवस्थेवर आसुड ओढुन,
तु तुझ्या अभंग ओव्यांनी,
येथील भुमिपुत्रांच्या मेंदुवरील,
जळमट पाश काढुन,
तु माणसाला माणसात आणलं...!
गारूड केलं तुझ्या ओव्यांनी,
ईथल्या जनसामान्यावर...!
झाडा पाखरांत रमणारा तु,
आडाणी देवभोळ्या समाजाचे शोषण बघुन व्यथीत झाला,
आणि त्यांच्या देवालाच,
आव्हाण देऊ लागलास,
तेंव्हा मात्र हादरली ईथली व्यवस्था,
अन व्यवस्थेचे रखवालदार...!
मग मात्र त्यांनी,
यावर नामी उपाय काढला,
बुडवली तुझी गाथा,लेखनी,
इंद्रायणीच्या पाण्यात,
अन साक्षात तुलाही....!
अन उडवली हाळी तु सदेही
वैकुंठाला गेल्याची...!
पण त्यांना नव्हत माहीत की,
ईथल्या मातीत तु पेरलेलं बीज,
जस ईथं रूजलं ना तसच,
इंद्रायणीच्या पाण्याच्या प्रवाहाबरोबरच
तुझी गाथा घरोघरी अन,
ओठा ओठांवर पोचलीय म्हणुन,
तुझ्या ज्ञानाच्या सागरात,
विलीन होऊन....!
©गोडाती बबनराव काळे,लातुर
9405807079
June 6, 2024
--स्वाती ठोंबरे.
December 10, 2021
Copyright © 2025 | Marathisrushti