कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

एक..

वाळली पाते
वावटळीशी नाते
बोडके झाड....

दोन

लाट येणार
नक्की विचारणार
घर कोणाचे ?

तिन

उदास पाने
भरकटत वारा
आनन्दी गाणे.....

-- श्रीकांत पेटकर

रात्र सामोरी येतां,
मन कसे कोमेजते,
मावळतां दिन सारा,
काळोख घेऊनी येते,
दिवसाचे तास संपती,
असे बघतां-बघतां,
स्मृतींच्या इंगळ्या डसती,
*संधिप्रकाश* ओसरतां,
काळजाचे धागे तुटतां,
जिवां हुरहूर लागे,---
फक्त "काहूर" तेवढे,
मनांत होते जागे,--!!
अंधाराची सोबत न्यारी,
कुणां अश्रू ना दिसे,
आपुल्याच,--रात्री वाटती,--
कसे ऋण" फेडायाचे,?
सुख--दु:खांचे,हिशोब सारे,
नकळत आपुले मन मांडते,
सरशी' कुणाची होते हे,
सांगावयास न लागे,--!!
*झुंजूमुंजू*होतांना पण,
पक्षी किलबिलाट करती,
अनोखी त्यांची जिद्द पाहुनी,
जगण्याच्या 'उर्मी' उसळती,
आकाशी दिनकर उगवतां,
उर्जास्त्रोत' कसा मिळे,
तेजस्वी'"" प्रकाशापुढे मन,
झुकून अगदी,वंदन' करे,--
प्रकाश आणि अंधार हे,
सृष्टीचेच भाग असती,
अंधारातुनी *प्रकाशा*कडे,
ते कसा मार्ग दाखवती,--!!!

©️ हिमगौरी कर्वे.

अशाच येती भेटीगाठी
गतजन्मीची घेऊनी नाती
मित्र म्हणा वा म्हणा सोबती
ओळख ती ती आतापुरती llधृll

कितीक असुनी अवतीभवती
चारांचीच मग होते गणती
अंतरातले प्रेम नांदते
विश्वासाच्या बांधून भिंती ll१ll अशाच येती भेटीगाठी ...

झुरणे मरणे नाही वायदे
इथे न कसले नियम कायदे
प्रेमच भाषा प्रेमच मनीषा
प्रेमच केवळ आदी अंती ll२ll अशाच येती भेटीगाठी ...

खेळ चालतो असा निरंतर
कुणी हरवती कुणा शोधती
हरवणेच परी उरते नंतर
शोधशोधुनि भेटीअंती ll३l lअशाच येती भेटीगाठी ...

....मी मानसी

आई भाकर
थापते चार
खायला सारे
बेजार फार

-- माणिक (रुबी)

शक्तीच्या जोरावरती, बघतो इतरांत लाचारी
विसरून जातो वेड्या, स्वत:तील न्यूनता खरी ....।।धृ।।

पैसे ओढती खोऱ्यानें, परि शरीर भरले रोगानें
श्रीमंतीत वाढली कांहीं, गरिबाची लाचारी पाही
विसरून देह दुर्बलता, धनाचा अहंकार धरी...१
शक्तीच्या जोरवरती बघतो इतरांत लाचारी

शरीर संपदा मिळे, परि अडते पैशामुळे
देहाचा ताठा फार, इतरां तुच्छ लेखणार
विवंचना ती पैशाची, विसरे शरीर सौख्यापरि....२
शक्तीच्या जोरावरती बघतो इतरांत लाचारी

ज्ञानीजन ते असती, अगाध ज्यांची मति
टीका करीत राहूनी, विसरती ते अडचणी
परिस्थितीचे वलय, निराश त्यांना करी....३
शक्तीच्या जोरावरती, बघतो इतरांत लाचारी

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

ज्या ज्या वेळी येई संकट, धांव घेत असे प्रभूकडे ।

संकट निवारण करण्यासाठीं, घालीत होता सांकडे ।।

चिंतन पूजन करूनी, करीत होता प्रभू सेवा ।

लाभत होती त्याची दया, त्याला थोडी केव्हां केव्हां ।।

संकटी येता करी पूजन, उपयोग होईना त्याचा ।

कामी येईल पुण्य , विचार करीतां भविष्याचा ।।

संचित पुण्य आजवरचे, कार्य सिद्धीला लागते ।

सुख दु:खाच्या हर समयीं, ठेवा मुखीं प्रभू नामाते ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

आत्म्याला ओढ असते ईश्वराच्या मिलनाची
जाण सदेव राहते प्रभुमय स्वरुपाची ।।१।।

अंशात्मक भाग असे आत्मा हा परमात्म्याचा
उत्कंठ ते आकर्षण गुणस्वभाव तो त्याचा ।।२।।

आत्म्यास पडले असे बंधन ते शरीराचे
जीवन कार्ये करुनी प्रयत्न करी मुक्तीचे ।।३।।

मुक्त होई त्या क्षणीं अनंतात सामवतो
परमेश्वरि रुपांत विलीन होऊन जातो ।।४।।

आत्मा मुक्त होत असे देहकर्म फळावर
चांगले कर्म नसता नविन देह घेणार ।।५।।

दोन प्रकारांनी आत्मा प्रभू समर्पण होतो
देह मृत वा सजीव असतांना हे साधतो ।।६।।

ध्यान साधना करणारे उतरती समाधीत
त्याच क्षणी शरिराला आत्मा असे सोडित ।।७।।

देह सोडूनी भुवरी आत्मा येई बाहेरी
क्षणिक काळा करितां मीलन होई ईश्वरी ।।८।।

समाधी असे साधन प्रभु मिलन होण्याचे
देह समाधीत जाणें सार असते जिवनाचे ।।९।।

जीवंतपणीच तुम्हीं प्रभुमय होत असे
आनंदी नितांत क्षण खराखुरा तोच असे ।।१०।।

आत्म चिंतन करुनी आत्म ज्ञान प्राप्त होई
तोच ईश्वर असूनी दुजा ठिकाणीं तो नाहीं ।।११।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

मैत्री असते आंबट गोड
हृदयाला हृदयाची जोड
मैत्री असते मायेची पाखर
तुझ्या सुखाला माझ्या आनंदाची झालर
मैत्री असते राधाकृष्णाची
बासरीच्या सुरात विरघळण्याची
मैत्री असते जिवाभावाची
मनातले गुपित हळूच ओळखण्याची
मैत्री असते हळवे पणाची
माझे अश्रु तिने पुसण्याची
मैत्री म्हणजे सतारीची तार
माझ्या वेदनेचे
तुझ्या काळजात झंकार
मैत्री म्हणजे आंधळ्याचा डोळा
रणरणत्या उन्हात बर्फाचा गोळा

-स्वप्ना साठे

व्यास क्रिएशन्सच्या कस्तुरी - महिला विशेषांकातून साभार

गीत माझेच मी गात असता

का लागती ना सूर माझे

आज प्रथमच तुझ्याविना मी

प्रेमगीत गातोय माझे ।

मैफीलही तीच आहे

सखे रात्रही तशीच आहे

परी आज माझ्या सुरांना

ना पुर्वीचे ते माधुर्य आहे ।

गेलीस मजसी सोडून तू

शब्दही पोरके करुन माझे

कसे रसिकांना मग भावतील

ज्यात नाहीत स्वर तुझे ।

शब्दांना माझ्या सवय होती

आपल्या युगलस्वरानी बहरण्याची

कसे मम कंठातून ते बरसतील

सवय त्यांना ग युगलस्वरांची ।

-- सुरेश काळे

मो.9860307752
सातारा.
२५ जुलै २०१८

हल्ली का कोणास जाणे

सभोवताली पडत असतो

पाऊस बातम्यांचा

फक्त आत्महत्येच्या...

त्या बातम्यांचा तर होत

नाही ना परिणाम

रिकाम्या मेंदूवर

त्रासलेल्या माणसांच्या...

समस्या, दुःख, विरह

आणि वेदना कधी नव्हत्या

त्या तर सोबतीच होत्या

युगानुयुगे मानवाच्या...

नात्यातील गुंता भ्रम असतो

आणि प्रेम असते माया

आयुष्यात काहीच नसते

वजनाचे आपल्या जिवाच्या...

© कवी - निलेश बामणे ( ND.)
दिनांक - २ ऑक्टोबर २०२१