तुझ्या माझ्या भावनांतुन
सदैव प्रेमानं आरवावं
नव्या सुंदर कल्पनांनी
घर आपल सारवावं
तुझ्या सुंदर डोळ्यांनी
तू मला भुलवावं
प्रेमाच्या झोक्यावर
मी तुला झुलवावं
कोलमडलो कधी तर
एकमेकांना सावरावं
आपल्या क्रोधाला आपण
संयमाने आवरावं
गैरसमजाच्या खड्यांनी
समंजसपणे बुजावं
छोट्या छोट्या कुरबूरींना
तू दूरवर फेकावं
तुझ्या माझ्या स्नेहाला
दोघांनी साचवावं
नात्याच्या बंधांना
तुटण्यापासून वाचवावं
तू कधी खोटं खोटं
माझ्यासाठी हरावं
मी कधी तुझ्यासाठी
जग सारं जिंकावं
झालेल्या तुझ्या चूकांना
मी अगदी सहज विसरावं
कधी माझ्या कुशीत शिरून
तू दूःखाला ओघळावं
तुझ्या माझ्या प्रेमाला
ह्रुदयात खोलवर रूजवावं
दोघांच्या सहजीवनात
प्रेमाचे सुंदर फुल उजवावं
- डॉ.सुभाष कटकदौंड
November 13, 2018
दोष नव्हता तिचा
अन् वाट ही नव्हती ती चुकली
बदमाशांच्या जाळ्यात
अनाहुतपणे होती फसली
उन्मत्त नशेने माजून
ते सैतान झाले होते
विकृत ओंगळ भावनेला
पूरूषार्थ समजत होते
मनावरच्या आघाताने
जरी नव्हती ती खचली
आत्मसन्मानाची लढाई
जिंकू नव्हती शकली
विधात्यालाही नाही कळले
विकृत हवस ती कसली
नीच त्या नराधमांनी
माणूसकीलाही भोसकली
आंधळ्या त्या न्यायदेवतेला
होते सारे स्पष्ट कळले
अब्रूचे उघडे पंचनामे
तरीही नव्हते टळले
भाग्य होते की दूर्भाग्य
ती एक बातमी होती
वैचारीक उथळपणाला
ती फक्त एक गवसणी होती
हजारो पेटत्या मेणबत्त्या
पाहुन जरी ती सुखावली
काही श्वापदं मोकाट बघून
मनोमनी दुखावली
नराधम फाशी गेले तेंव्हा
किंचीतशी ती हसली
मुक्या निर्भयाच्या शेजारी
गुपचूप जावुन बसली.
- डॉ.सुभाष कटकदौंड
November 2, 2018
नको ना रे राजा नको
असा माझ्यावर रूसुस
वड्यांवरचे तेल नको
वांग्यावर तू काढुस
संसार म्हणजे लागणार रे
भांड्याला भांड
पण मनातल्या संतापाला
तू हळुवारपणे सांड
तापलेल्या वातावरणात
एकान बसावं चूप
वाफाळलेल्या वरणभातावर
ओतेन मायेचं साजुक तूप
प्रेमाला असु द्यावी
रूसव्या फूगव्याची जोड
प्रेम म्हणजे लोणच्याची
आंबट तिखट फोड
थोडीशी थट्टा मस्करी
म्हणजे जगण्याची मजा
कोशिंबीर खाणे म्हणजे
का रे समजतोस तू सजा
जगणं झालय थोडं बेचव
येतेय जीवनाला झापड
प्रेमानं खा ना रे तू देते
कुरकुरीत मसाला पापड
भिजुया प्रेमाच्या पावसात
हो ना रे तू आता राजी
आला बघ रिमझिम पाऊस
देइन तुला गरम भजी
नको बुडवूस जास्त प्रेमात
अरे येतील मला मोड
निर्मळ अश्या प्रेमाला
नाही रे कशाचीच तोड
उमजले नाही कुणाला
हे अजीब गुलाबी कोडं
प्रेमाला उपमा नाही
ते असतं शिऱ्यापेक्षा गोड
- डॉ.सुभाष कटकदौंड
October 26, 2018
अजुनही एकांतात
कधी तिला आठवते
कोवळ्या त्या मनाचे
सुंदर गोड स्वप्न ते...
त्याला पाहुन
तिचं मन झुरलं होतं
कळलं नव्हतं तिला
पण ह्रुदय हरवलं होतं
बसल्या बसल्या बोटानं
वहीत रेषा ओढत होती
स्वतःच्या नावापुढे
त्याच नाव जोडत होती
झुरलेल मन तिचं
शब्द शोधत होतं
भावनां व्यक्त करण्यास
बळ शोधत होतं
ओठांवरच्या शब्दांना
कंठ नाहीच फूटला
हळुहळू मोगऱ्याचा
तो बहरही ओसरला
अल्पायुषी भावना ती
अशी न झुरता मेली
रेंगाळलेल्या पावलांनी
बोहल्यावर ती चढली
दूर राहिलेल्या वाटेसाठी
मन नाही अडखळलं
वास्तवाच्या हिरवळीवर
अगदी आनंदान रमलं...
अजूनही एकांतात
कधी तिला आठवते
पडलेले गोड स्वप्न ते
हसुन झटकून टाकते.
- डॉ.सुभाष कटकदौंड
October 20, 2018
लहानपणी रात्र कशी
अगदी लवकर यायची
थकलेल्या मला कशी
पटकन निजवायची.
कळु लागले तशी
रात्र ही शांत झाली
तिला मला जणु
स्वतःची ओळख मिळाली.
तरूण झालो तेंव्हा
रात्र कशी रोमांचित होई
रातराणीच्या वासानं
ती धुंद होउन गाई.
संसाराच्या धावपळीत
चैन रात्रीची हरपली
काळजीने ग्रस्त रात्र
उशीराने झोपू लागली.
स्वप्नाळु रात्र फार काळ
नाही स्वप्नात रमली
वास्तवाच्या जाणीवेने
दचकून वारंवार उठली.
कोसळण्याऱ्या दूःखानी
रात्र जरी पूरती भिजली
मायेची चादर घेऊन
मला गुरफटून झोपली.
कधी रात्र विनाकारण
माझी चिंता करते
मलाही नाही झोपू देत
आणि स्वतः उगाच जागते.
आजकाल रात्र पूर्वीसारखी
वाटत नाही खुशीत
येत नाही जवळ आणि
घेत नाही मला कुशीत.
माहित आहे मला, रात्र
चिरःकाल टिकणार आहे
केंव्हा तरी कायमच झोपुन
मी तिला मुकणार आहे.
- डॉ.सुभाष कटकदौंड
October 14, 2018
शाळा कॉलेजचे सहजीवन संपते आणि निरोप देण्या-घेण्याची वेळ येते तेंव्हा मनाची घालमेल होते. जुन्या त्या आठवणींनी सुचलेल्या काही ओळी… मैत्रीला निरोप
October 8, 2018
गोष्टी ऐकायला कोणी नाही
म्हणुन आई माझी रूसली
माझ्याकडे पाहून तेंव्हा
अगदी उदास कोरडं हसली.
नंतर माहित नाही कसे
तिने हात पाय गाळले
खचली ती अन् तिने
कायमचे अंथरुण धरले.
जणु तिची जगण्याची
ईच्छाच होती मेली
मरणाकडे डोळे लावून
वाट पहात राहिली.
एका रात्री बाबा येऊन
माझ्या अगदी जवळ बसले
अस्वस्थ मला बघून
त्यांचे डोळे दूःखाने भरले.
दूसऱ्या दिवशी संध्याकाळी
बाबा नजर चुकवून आले
अन् कोणालाही न सांगता
आईला ते घेऊन गेले.
स्वर्गात आता आई तू
अगदी सुखात असशील
तुझ्या जवळच्या छान गोष्टी
सर्वांना सांगत असशील.
एकांतात बसतो ग मी
पुसत डोळ्यातलं पाणी
तुझी ती प्रेमळ हाक
अजुन ही येते ग काणी.
माहित आहे ग आई मला
तू आता येणार नाहीस
आणि वेळ आल्याशिवाय
मला घेऊन जाणार नाहीस.
कोण कोणासाठी आणि
किती दिवस ग रडतो
आई, तुझ्या गोष्टी आठवत
मी ही आता जगतो.
- डॉ.सुभाष कटकदौंड
September 29, 2018
पूर्वीच ते घर कसं
जायचं अगदी गजबजून
गप्पांच्या त्या मैफलीत
आठवणी यायच्या धावून.
आता कसं सर्व काही
शांत अन् निवांत आहे
पण, आठवणींच्या आठवणींने
मन थोडसं अशांत आहे.
पूर्वी आठवणी कशा
अगदी मनमोकळ्या हसत
सवय नव्हती त्यांना
अन् नव्हत्या कधी रुसत.
आठवणी पूर्वी कशा
रहायच्या सदैव बोलत
कुजबूजतात कधिमधी
आणि बसतात आता झूरत.
भिजतात काही आठवणी
अन् ओल्या होतात आतनं
बसतो उमेदीच्या ऊन्हात...
सुकवण्याचा एक प्रयत्न.
पूर्वी आठवणींची फुलपाखरं
कशी स्वछंदी बाडगळत
आता काही सैराट भुंगे
बसतात मन पोखरत.
पूर्वी आठवणी कशा
प्रेमानं थोपटुन निजवत
आता मात्र उदास बसतात
रात्र रात्र उगाच जागवत.
पूर्वी आठवणींच्या झाडाखाली
थंड मंद वारा वाही
आता मात्र मनाच्या वळचणीला
पूर्वीसारखा थारा नाही.
- डॉ.सुभाष कटकदौंड
September 19, 2018
रिमझिम पाऊस आला
सृष्टी रोमांचित झाली
प्रेमाच्या वर्षावात
दोघं होती नहाली
थोडावेळ एकाच छत्रीत
दोघं होती चालली
स्पर्शाला टाळत नंतर
आडोशाला स्थिरावली
मी हलकेच नजर
तिच्याकडे वळवली
ओल्या गालावरून
लाज होती घसरली
सोसाट्याचा वारा तरी
ती नाही घाबरली
नकळत थोडीशी
माझ्या बाजूला सरकली
थंड वाऱ्याच्या स्पर्शाने
जरी ती शहारली
संयमाला टेकून
हलकेच कुडकुडली
मध्येच विज कडाडली
ती नाही बिचकली
थोडीशी हलली अन्
कोवळ्या लाजेला बिलगली
मी हलकेच मनाने
तिला माझ्याजवळ ओढली
माझी चलबिचल बघून
ती नाजुक होती हसली
कळल नव्हतं दोघांना
ओढ ही कसली
पण प्रितीला प्रितीची
नव्याने ओळख पटली
September 12, 2018
मनाच्या नदीने कसं
वाहतच रहावं
झाले गेले सारे
ते विसरून जावं
वाटेवरच्या वळणावर
थोड्यावेळ थांबावं
अपरिचित काही मनांना
प्रेमानं जोडावं
मनाच्या काठावर
कधी शांत बसावं
चिंता विवंचनांना
अलगद पाण्यात सोडावं
येणाऱ्या साऱ्या प्रवाहांना
आपल्या पोटात घ्यावं
जिवलगांच्या दूःखांना
कसं प्रेमाने सहावं
मनाच्या नदीने कसं
वाहतच रहावं
मनाच्या नदीने
कसं संयमाने वहावं
संतापाच्या परिणामांना
शांत प्रेमानं भरावं
मदत हवी त्यांच्याकडे
जरूर कधी वळावं
पण आपल्या ध्येयापासून
कधी नाही ढळावं
मनाच्या नदीने कसं
जास्त नाही रेंगाळावं
चंचल अशा मनाला
त्या विध्यात्यास अर्पावं
मनाच्या नदीने कसं
वाहतच रहावं
झाले गेले सारे
ते विसरून जावं.
- डॉ.सुभाष कटकदौंड
September 6, 2018
Copyright © 2025 | Marathisrushti