हरि हराचे पुजन करतो ।
दृष्य दिसे बहुत आगळे ।।
प्रभूकडूनी प्रभूची सेवा ।
सर्वजणां ही किमया न कळे ।।

शिवलिंगापुढती ध्यान लावी ।
डोळे मिटूनी प्रभू श्रीराम ।।
सुंदर सुबक चित्रामध्ये ।
व्यक्त होई ह्रदयातील प्रेम ।।

श्रीराम प्रभूच्या पूजेवेळीं ।
आत्मरुप उजळून आले ।।
शिवलिंगातील रामस्वरुप ।
एक होऊनी मग गेले ।।

कोण भक्त आणि ईश्वर कोण ? ।
भासे मनी हे अवघड कोडे ।।
परम बिंदूवर भक्ती असता ।
ईश्वर भक्त दूजा न सांपडे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कळी लाजते पानात
तिला खुणावतो वारा
बसे डोलवित मान
अंगी फुटतो शहारा..

एकदा त्याला वाटले, आज जाऊन पहावे त्याच्याकडे
पहावे त्याला समजते का,
की का पाऊले वळली तिकडे?

थेट 'त्या'च्या समोर गेला 'बघ कळतंय का तुला !'
आव्हानाची भाषा ऐकून,
'तो' फक्त मनोमन हसला

'त्याने' चक्क विचारले, 'सुखी आहेस ना बाळा ?'
आश्चर्य वाटून याला वाटले,
'त्याला' आला आपला कळवळा

'काय सांगू देवा तुला.....' सर्व दुःख त्याने मोकळे केले
अगदी ढसाढसा रडल्यावरच
चरण त्याचे सोडले

नजर चेहऱ्याकडे, मग सर्व देहाकडे वळली
आताची 'सजीव मूर्ती' दगड कशी झाली?

इतक्यात आकाशवाणी झाली....
'मी समोर असतांनाही
तुम्ही दुःखाचेच पाढे वाचता
आता तरी दुःख विसरावित
हेच कसं विसरता ?
विश्वास नसतो माझ्यावर
की, उगाचच दुःखाचा बाऊ करुन
का मलाच दोष देत बसता ?
अरे असं गाऱ्हाणे गाऊन कधी,
कोणत्या परीक्षेत पास होता येतं का ?
कष्ट केल्याशिवाय, यश चाखता येतं का ?
भ्याडासारखे आत्महत्या करता

खऱ्या परीक्षेतच, सहज हार पत्करता
मीच दिलेल्या आयुष्याची
क्षणात माती करुन टाकता
म्हणूनच मी दगड होणे पसंत करतो
पुन्हा एक संधी नव्याने देऊ पाहतो
पहा तिचे सोने करता येते का ?
आयुष्याचे मोल ओळखता येते का ?
तो तडक उठला, अश्रु कधीच थांबले होते
त्याचं देवत्व मानून
त्याने आत्मविश्वासाने लढायचे ठरवले होते.

सौ. मृणाल महागांवकर, महाड

आपल्यात आधी सारखं काहीच राहिल नाही,
फक्त वेळ नाही बदलली, आपणच लांब गेलो.
स्पर्शात उब होती, आता तोही ओळखीचा वाटत नाही,
एकाच छताखाली असूनही मन निर्वासित झालं.

शब्द बोलले गेले, पण मन कधी उघडलंच नाही,
गप्प राहणं सोपं झालं, समजून घेणं कठीण.
दुखावलेलो नाही म्हणत राहिलो स्वतःलाच,
आणि नकळत स्वतःपासूनच दूर गेलो.

कधीकाळी “आपण” होतं जे, ते हळूहळू “मी” झालं,
तुझं माझ्याशी असणं, फक्त सवयीपुरतं उरलं.
आठवणी जिवंत आहेत, पण नातं श्वास घेत नाही,
कारण...
आपल्यात आधी सारखं काहीच राहिला नाही.

तरीही रात्रीच्या शांततेत एक प्रश्न टोचतो,
जर सगळं संपलंय, तर इतकी वेदना का उरते?

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे

हिरवेगार तृणपाते,
वाऱ्यावर डोलत होते,
मजेत इकडून तिकडे,
मान करत गुणगुणत होते,---

लहान बालिश वय कोवळे,
कंच हिरव्या रंगात खुलत,
खुशीत झोके घेत होते,
बाळां काय ठाऊक असे,
किती कठीण असते जगणे-?

मौजमजा आणि हुंदडणे,
करत करत एकदम कोसळणे वास्तवाशी सामना होतां,
भलेभले धुळीस मिळती,
हे तर इवलेसे तृणपाते,
कितीशी असेल लढाऊ शक्ती,-?

कुणीतरी आले तिकडून,
पाय ठेवुनी उभे राहिले,
हिरवेगार तृणपाते मग,
पायाखाली ,चुरडले गेले,--!!!

वेदना, यातना, भोग प्रवास, तृणपाते कळवळले मनांत,
चिरडल्याने कुठेतरी आंत,
उद्ध्वस्तही सर्व मनोरथ,

किती दिवस आले, आणिक
आलेले ,गेले, संपले,--!!!
तृणपाते कोलमडलेले पुन्हा,
बघां,--उठून उभे राहिले,--!!!

करूण दशा त्याची पाहून,
वारा फुंकर घाली,
काळी आई तळमळून,
खालून त्याला कवटाळी,
सूर्यराज गगनी उभे,
वरुन किरणे सोडती,
प्रकाश देऊन आपुला,
अलगद कसे कुरवाळती,
शेतातील पाटाचे पाणी,
खळबळे सारखे खाली,
थेंब थेंब देई त्याला,
अलोट जगण्याची शक्ती,--!!!

तृणपाते राहिले उभे,
एकवटून सारी जीवनशक्ती,
संकटाशी सामना करते,
सरतेशेवटी इच्छाशक्ती,--!!!!

एवढेसे असून तृणपाते,
शिकवी केवढे आपणां,
डोंगर कोसळले संकटांचे,
तरी दाखवा कणखरपणां,--!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

वळून बघतां गतकाळाला, चकीत झाले मन ।

घटना घडल्या जीवनामध्यें, राही त्यांची आठवण ।।

चालत असतां पाऊल वाट, जीवन रेषे वरची ।

स्वप्न रंगवी मनांत तेंव्हा, भावी आयुष्याची ।।

परिस्थितीच्या भोवऱ्यामध्यें, पुरता गुरफटलो ।

फिरणाऱ्या त्या वर्तुळातूनी, बाहेर येवूं न शकलो ।।

कल्पिले होते नियतीनें, तेच घडविले तिनें ।

भंग पावले स्वप्नचि सारे, तिच्याच लहरीनें ।।

असेच घडते जीवनीं सदा, अघटीत-अवचित ।

समजूनी त्यासी ईश्वरी इच्छा, स्वीकारी आनंदात ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मनाची भाषा मनास उमगते

रात्र येत राहते
दिवस येत राहतो
आपण गृहितच
त्यांना धरत राहतो

असेच महिने येत राहतात
असेच वर्ष जात राहतात
आपण गृहितच
त्याना धरत राहतो

केस पांढरे
अंगावर सुरकुत्या
पाठीत बाक
लटपटणं वगैरे
होत राहते
मग
आपल्याला गृहित
धरत राहतात ते

रात्र दिवस माहे साल
काळाचे घटक येत जात राहतात
......आपण कुठे कुठेच गृहित धरायला नसलो तरी

~ कौशल

-- श्रीकांत पेटकर