शांत अशा त्या मध्यरात्री, उंच पलंगी मऊ गादीवरी
लोळत होतो कुशी बदलीत, निद्रेची मी प्रतीक्षा करी....१,

निरोगी माझा देह असूनी, चिंता नव्हती मम चित्ताला
अकारण ती तगमग वाटे, बघूनी दिशाहिन विचारमाला....२,

प्रयत्न सारे निष्फळ जावूनी, निद्रा न येई माझे जवळी
धूम्रपान ते करण्यासाठी, उठूनी सेवका हाक मारली....३,

बऱ्याच हाका देवून झाल्या, परि न सेवक तेथे आला
मागील दारी जावूनी बघता, दिसला तो मज शांत झोपला....४

कांहीं क्षण मी बघत राहीलो, शांत शरिरी शांत झोप ती
हेवा वाटूनी त्या निद्रेचा, येवूनी पडलो गादीवरती...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आईची महती अनेक थोर कवींनी वर्णन केली आहे. ‘प्रेमस्वरूप आई वात्सल्य सिंधू आई’ – माधव जूलियन, ‘स्वामी तिन्ही जगाचा आईविना भिकारी’ -यशवंत, ‘निजल्या तान्ह्यावरी माऊली दृष्टी सारखी धरी – भा. रा. तांबे किंवा ‘अंतरले पाय तुझे हाय हाय माते ।’ – केशवसुत. आई आपल्या मुलाची मायेने काळजी घेते. त्याला घास भरवते. लहानाचा मोठा करते. आजारपणात सेवा करते. आईमुळेच घराला घरपण येते. मुलाला घडवण्यात, त्याच्यावर चांगले संस्कार करण्यात आईचा वाटा फार मोठा असतो. चार-पाच दिवस जरी आई घरापासून दूर बाहेरगावी गेली तर घर सुने सुने होऊन जाते. आईच नसलेले घर तर अगदी पोरके होऊन जाते. इतके आईचे स्थान महत्त्वाचे आहे.

चिरंजीवी स्मरण तुझे

मी, मीच एक, सारेच माझे
मीच आहे म्हणुनी सारे आहे

मी सर्वज्ञ,सारेच मला कळते
मीच फक्त जगी प्रज्ञावंत आहे

हाच अहंभाव कशाला फुका
जिथे मीत्व ते सारे व्यर्थ आहे

चौदा चौकडयाचेही राज्य गेले
उमज मनी, तूच रे कोण आहे

सोडूनी द्यावे, मनीचे हेवे दावे
त्यातची खरेखुरे समाधन आहे

वाचे नम्रत्वे वदुनी जगी जगावे
कृतज्ञता! जगतीच श्रेष्ठ आहे

जपावीत मने सर्वांचीच संसारी
हाच मोक्षानंदाचा मूलमंत्र आहे

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ९४.

२६ - ३ - २०२२.

सोडत नसतो केव्हाही, निसर्ग आपुल्या मर्यादा,

चमत्कार करीत नसतो, नियमित चालतो सदा १

साधूबाबा महाराज कित्येक आहेत ह्या जगती

नांव घेवूनी प्रभूचे चमत्कार दाखविती २

अज्ञानाने भरलो आम्ही विश्वास वाटतो त्यांचा

चमत्कार दाखविण्यामध्ये हात नसतो प्रभूचा ३

तो महान असूनी क्षुल्लक त्यासी ह्या गोष्टी

प्रेमभावना घेण्या कशास पडेल कष्टी ४

नष्ट केला ईश्वर धर्म, ह्या साऱ्या भोंदूनी,

दु:खींचे शोषण करती वाम मार्गाने जावूनी ५

आम्ही केवळ भाविक, वेडे श्रद्धाळू असती,

जो आपल्या अकलेने, उपयोग त्याचा घेती ६

गंडे, दोरे, जादू - टोणा हे सारे थोतांड,

चूक मार्गाने जावून शोधत राहतो ब्रह्मांड ७

विश्वास साधूंवरी देवापेक्षाही जास्त

म्हणून चटकन लाभे किंमत त्याची स्वस्त ८

भाषा त्यांची ठरलेली, राहू, केतू, शनी

जर फारच भोळे असाल तर म्हणती झाली करणी ९

संकटाचा काळ सांगती तीन वर्षाचा

दु:ख जावुनी सुखी व्हाल, शब्द देती आशेचा १०

ह्यात काही नवे नसते, हे तर चक्र निसर्गाचे,

सुख दु:खाच्या घटना घडते घडणे चालते नित्याचे ११

विश्लेषण करीता कळेल, आम्हीच करितो घटना,

परि हिंमत नसते आमची फळ त्याचे घेण्या १२

आम्हास हवा इतर कुणी झेलण्यास त्या दु:खाते

शब्द दाखवूनी प्रेमळ लुटीत असतो धनाते १३

फरक पडत नसतो, आमच्या कर्म फळात,

त्यांच्या मंत्र – तंत्राने, सहन करतो समाधानात १४

भयग्रस्त असूनी मन, चिंतेत आम्ही असतो,

आधाराचा शब्द बोलूनी, आशा आम्हास दाखवीतो १५

पारखोनी घ्या खरा गुरु दूर रहा भोंदूपासून,

फरफटत जाल जीवनी मृगजळास नीर समजोनी १६

गुरु दाखवी मार्ग, तुमच्या आत्मशुद्धीचा,

त्यातच त्याला समाधान, संदेश देतो ईश्वराचा १७

जवळ असूनी दूर असतो, हेच सार ईश्वराचे,

भक्तीभाव ठेवा , यश मिळेल जीवनाचे १८

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

दु:खाचे तूं देवूनी चटके, सत्वपरिक्षा ही बघतोस

प्रतिकूल ती स्थिती करूनी, झगडत आम्हां ठेवतोस

खेळामधली रंगत न्यारी, खेळ खेळणे चुके कुणा

खेळातूनि अंग काढतां, जगण्याच्या मिटतील खुणा...२,

खेळगडी तो असूनी तुम्हीं, मैदानासम विश्व भासते

तन्मयतेनें खेळत असतां, खचितच यश तुम्हा येते...३,

विना खेळण्या पर्याय नसे, एक चित्त ते करूनी खेळा

बसू नका हतबल होवूनी, गमवाल त्या अमूल्य वेळा....४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

निसर्गाचा अप्रतिम ठेवा, नदीकाठच्या पर्वत शिखरीं ।
बाह्य जगाचे वातावरण, धुंदी आणिते मनास भारी ।।

त्याच वनी एकटे असतां, परि न लाभे एकांत तुम्हांला ।
चित्तामध्यें वादळ उठतां, महत्त्व नव्हते बाह्यांगाला ।।

खडखडाट सारा होता, दैनंदिनीच्या नित्य जीवनी ।
समाधानी जर तुम्हीं असतां, शांतता दिसते त्याच मनीं ।।

एकांततेची खरी कल्पना, मनावरती अवलंबूनी ।
अंतर्मन शांत असतां, बाह्य एकांत बघेना कुणी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मनाला जुळती मन....
नाते उदयास येते....
'माना'ची मातंबरी
मन गुंतुनि जाते....

भावनांचा खेळ....
'मान'ली तरच नाती....
आज करावा गोड...
उद्या कुणाचे हाती....

दु:ख ही गोड मानावे..
गोड ही विष ठरते......
कुण्या 'मधुमेही'च्या
मनात शिरून जाणावे....

बिंदुला जोडुनिया बिंदु....
रांगोळी बनते.....
तयासी रंगत
आपले 'जीवन' रंगते.....

लाभता ध्येय....
अन् उद्देश....
हा 'जीव' भरतो रंग....
जगण्याचे तरंग...
भाव बुडबुडे....अन्
मानलेले 'गोता'वळे....

कधी अर्थ....
सर्वार्थाने निरर्थक.....

अथांग....
अबोध.....
अनंत.....

न उमजे मज....
बिंदु शी बिंदु.....
जीवनाचे कोडे....
न उलगडे मज.....

डॉ.दीपक सवालाखे....
यवतमाळ.

आम्ही साहित्यिक फेसबुक ग्रुपचे लेखक

सखया, किती वेळ
मी वाट तुझी पाहू रे....

जाहली तिन्हीसांजा
गाभारी दीप दीपले रे...

नको आता जीवघेणी
असह्य ती, प्रतीक्षा रे...

जीवलगा, जीवलगा
किती पाहू मी वाट रे...

तुलाच भेटण्यासाठी
कासावीस हा प्राण रे...

ये नां, सत्वरी धावत
बघ झाकोळले गगन रे...
*******

--वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२१७

२७/८ /२०२२

अंग हळदीत न्हाले
म्हणून हुरळू नकोस गं
आता हळदीचा रंग
रोज अनंत छटांत गं

अक्षता त्या रंगीत
येता वाट्यास गं
आता तसे शुभ्र कण
निवडून तू रांध गं

तुझ्यातले जे भले बुरे
दिसेल अगदी उठून गं
आधी लपेटी सारे
मायेच्या मखमली पदरी गं

बोल लावील कोणी तेव्हा
कोसळून उन्मळू नको गं
समजून उमजण्या वेळ लागे
तेव्हा हे कोडे सुटेल गं

जे जे होई सारे ठेवी
अंगणी थोडं थोपवून गं
नकोस देऊ हवा निखाऱ्या
ठिणग्या साऱ्या फुलतील गं

दिस मास घर आंगण
आनंदाने फुलवं गं
मनाची वाट पोटातून
सांगून जाते माय गं

शिकून सवरून शहाणी हो
सारखे तोलू मोलू नये गं
धीर धर, धारेवर नको
आठव मायबापाचा संसार गं

साऱ्यात मिसळून विसरू
नको तू स्वतःलाही जप गं
हीच शुभेच्छा देते सखी तुजला
समाधानी सुख हेच खरे साज गं!!

-- वर्षा कदम.