तुझे नित्य येणे जाणे
हळूच वळूनी पाहणे
नाही कधी विसरलो
तुझे ते लाघवी लाजणे

आठव ते सारे सुखद
निःशब्दी, प्रीतचांदणे
तुझे कटाक्ष सांत्वनी
निर्मली तुझे गंधाळणे

निष्पाप त्या जाणिवा
मनास भुलवुनी जाणे
तूंच हसरी कमलिका
सालस ते तुझे वागणे

अजूनही मी स्मरतो
रुप तुझे गोजीरवाणे
तू स्मरणगंधी सुगंधा
तुझे उमलुनी बहरणे

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २२५

४/९/ २०२२

हे भूत संशयाचे छळते कसे मनाला ।

करीते सदा परि ते दिशाहीन विचारमाला ।।

एकाग्रतेचा घात होई क्षणार्धात तेथे ।

डोलायमान होऊनी स्थिती बदलून जाते ।।

गमवी विश्वास जेव्हां प्रभू अस्तित्व शक्तीचा ।

कळला न अर्थ त्याला या सत्य जीवनाचा ।।

येता मनी संशय आपलाच ज्या घडीला ।

शोकांतिका जीवनाची ठरे त्याच क्षणाला ।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

मी कविता का लिहितो
हे मला खरंच कळत नाही..
मीच, मला घातलेलं कोडं
कांही केल्या सुटत नाही !

कारण जिच्यासाठी मी
रात्रीचा दिवस करतो,
आणि लिहितो, तिच्या पर्यंत
त्या कधीच पोहोचत नाहीत..

आणि माझ्या व्याकुळ मनाची
परत घालमेल नको,
खपली निघायला नको म्हणून,
मी ही त्या परत वाचत नाही..

तरी हि मी लिहितो.....
का लिहितो कळत नाही
लिहायच नाही हे रोज ठरवतो
पण....रात्र होताच लिहू लागतो

विदीर्ण जखमी मनातून
कविता प्रसवत राहते ...
रक्त बंबाळ अंतःकरणातुन
शब्द शब्द स्त्रवत राहते......

© अरविंद टोळ्ये
९८२२०४७०८०

पाण्याच्या बिकट परिस्थितीचे वर्णन करण्याचा एक अपूरा प्रयत्न….

दोघे मिळून आलां हातात घेऊन हात

हाताळूनी परिस्थितीला करण्या त्यावर मात

दोघांची मिळूनी शक्ति दुप्पट होत असे

सहभागी होतां, युक्ति यशाची खात्री दिसे

एकाच तेजाची तुम्ही बाळे बरोबरीने आलां जगती

रवि-किरण होऊन जुळे प्रकाशमान बनती

ओळखुनी जीवन धोके यशाच्या मार्गांत

गाडीची बनूनी चाके सतत रहा वेगांत

एकाचे पाठी जाता दुसरा यश अल्पची मिळे

एकत्र मिळूनी काम करा तुम्ही आहांत जुळे

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

e-mail bknagapurkar@gmail.com

आपल्याच आत्म्याचा आहे प्रतिबिंब गणवेश आपला
नसतो झाकण्या तो आपल्या शरिराची नग्नता !! धृ !!

शिकत असता शाळेत घालायचो मी गणवेश रोजच
मिरवायचो दाखवत उडालेली शाई त्यावर !! 1 !!

कवी होताच चढला कवीचा गणवेश अंगावर
झाला मग वर्षाव फक्‍त कौतुकांचा माझ्यावर !! 2 !!

पुर्वी होता गणवेश माझ्याच अंगावर गरिबीचा
काढताच तो चढला माज मलाच श्रीमंतीचा !! 3 !!

वाटले चढवावेच अंगावरी गणवेश दुसर्‍यांचे
सावरलेच पाहता मन मग त्याखालील काटे !! 4 !!

झाकतात अंग हल्ली रोज नवनवीन गणवेश माझे
उतरविता ते दिसते मला ही नग्न शरीर माझे !! 5 !!

कवी – निलेश बामणे
92-7 तुषार हिल वेल्फेअर सो. श्रीकृष्ण नगर, संतोष नगर,
जन. अ.कु.वैद्य मार्ग, गोरेगांव ( पूर्व ) ,
मुंबई- 65.
मो. 9029338268

जखमी होऊन पिल्लू पडले, घायाळ, केविलवाणे, करुण आवाजी साद घाले,
आईस बोलावे सारखे,

पक्षीण भोवती घिरट्या घाले, चोचीने त्यास गोंजारी,
कळेना तिला काय जाहले,
कसे पडले ते खाली ,--?

करूण साद ती ऐकून कोणी,
धावत आला दयावंत,
अती गरीब असूनही,
पक्षिणीस भासे देवदूत,

हळुवार हाते पिल्लाला,
जवळ घेऊन कुरवाळी,
साशंक मनाने पक्षीण मात्र,
सारखी हिंडे भोवताली,

नाजुकशा स्पर्शाने जाणवे,
‌इवल्या पिल्लाच्या शरीरी,
दिसे,-- कांटा रुतलेला,
बघून कोवळ्या पिल्लाला,
त्यांतील होई देव जागा,--!!

पिल्लू सारखे वेदनेने,
तडफडून रडत असे,
पक्षीण घायाळ जखमेवाचून,
तो असहाय्य जीव असे,--!!!

प्राण तिच्या डोळ्यात सारे,
डोळ्यातूनच बोलत असे,
येई कींव दयावंता,
बाजूस करे तो काटा,
वर लावी औषध त्याला,
विचार केवढा मोठा,--!!!

घेऊन जाई घरी पिलास,
पक्षीण येत असे पाठी,
पिल्लू ठेवले कापसात,
उपचार करण्यासाठी,

पक्षीण येई रोज तेथे,
करत मुक्त संचार,--!!!
घास पिल्लाला भरवे ,
आता भरोसा तिला फार,

खूप काळ मध्ये जाई,
पिल्लू तिथल्या तिथे हिंडे,
आईस बघून तेवढे ,
उडण्यास सज्ज होई,--!!!

एक दिवस आला असा,
पिल्लू घरातल्या घरात उडे,
पक्षीण घेऊन जाई त्याला, मानवतेचे देणे केवढे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

बस मधून चाललो होतो मी, शेजारी होती जागा रिकामी
येवून बसली जवळ एक सुंदर, चंचल तरूण बालीका
तिला बघून मनाची खुलली कलीका
तरीही मी एका क्षणांत माझी जागा बदलली बरका
कारण ती हासत मुरकत म्हणाली
“ थोडसं, सरकता का तिकडे काका ? ”

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com