खुरटून जाते फूलझाड, गर्द झाडीच्या वनांत,

कोमजूनी चालली स्त्रीलज्जा, धावपळीच्या जीवनांत ....१,

भावनेची नाहीं उमलली, फुले तिची केव्हांही,

नाजुकतेचे गंध फेकूनी, पुलकित झाली नाही...२,

कोमेजूनी गेल्या भावना, साऱ्या हताळल्या जावून,

एकांतपणाची खरी ओढ, दिसेल मग ती कोठून...३,

गर्दीच्या या ओघामध्यें, धक्के-बुक्के मिळत आसे,

प्रेमभावना जातां उडूनी, ओलावा मग राहत नसे...४,

स्त्रीलज्जेची भावना जी, युगानूयुगें जपली

घराबाहेर पडून पाऊल लोप पावू लागली...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

देवघरात तेवते शांत,
प्रशांत अगदी समई,
ज्योत स्थिर होत,
अचल जशी राही,---

केवढा त्याग तिचा,
दुसऱ्यासाठी समर्पण,
दुनियेला या प्रकाशत,
केले जीवन अर्पण,---

कर्तव्यबुद्धी किती असेल,
कठोर घेतले व्रत,
क्षणाक्षणाला जळत जळत,
आयुष्य पुरे देऊन टाकत,---

तिच्यामुळे कळे खरा,
आयुष्याचा अर्थ निराळा,
अंगोपांगी झिजत झिजत,
मंद अगदी तेवते वात,--!!!

ज्योत दिसे कळीगत,
सारखा त्यातून प्रकाश स्फुरत
त्यागाचा अलौकिक सुवास,
पसरतो साऱ्या देवघरात,--!!!

मिळालेले इंधन जपत,
अग्निदेवाची पूजा करत,
अहोरात्र समई जळत,
बरेच काही शिकवत शिकवत,---

नाही कुठली तक्रार,
ना कसली हरकत,
नाही कुठलीच कुरकुर,
नसते कसलीच ऐट,---!!!

नसे कुठला अहंभाव,
साधी किती राहणी,
दिलेले आयुष्य सोसत,
निमूट सारी करणी,--!!!

ईश्वरा केला अर्पण,
सारा आपुला भक्तिभाव,
भक्ताला दाखवते वाट,
खरोखरच ही जोगीण,--!!!

तिच्यामुळे मन उजळत,
नाहीसा होईल अंध:कार,
दिसे कशी धीरोदात्त,
भगवंताची जशी दूत,--!!!

फडफडे वारा येतांच,
काही पळ, फक्त क्षणिक,
पुन्हा होते स्थिरस्थावर,
निश्चल आणखी अधिक,--!!!

तेजस्वी तिचे मुख,
ओघळते कसे तेज,
सोनेरी दिव्य प्रकाश,
जळतानाही सारा पखरत,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

मह्या शेतातलं पिकं,
कस डौलतया तोर्‍यातं,
शेतं हिरव हिरवं,
मन हारके सुखानं.

नभ ढगाळ ढगाळ,
झोंबी झोंबाडं गारवा,
मना सुखवी शिळानं,
पिक नाचे शहारून.

ढगं बरसती थेंब थेंब,
मोती पखरले शेतातं,
त्याचा लेऊन शिंगार,
पिकं डौलते डौलात.

हिरवले रानं वनं,
गेली सृष्टि गोंजारूनं,
पशु पक्षी चहकती,
कोकिळं करीते गुंजनं.

पशु,पक्षी,झाडं,वेली,
अवघी धरा उल्हासली,
आला महेरचा पाऊस,
वसु गेली हारकुनं......!!!

©गोडाती बबनराव काळे

9405807079

मधूर आवाज मिळूनी,
उपकार झाले तिजवर,
सुंदर गाणे गाऊनी,
आनंदीत करी इतर ।।१।।

हातपाय दुबळे होते,
दृष्टी नव्हती तिजला,
कष्ट करण्या शक्ति नव्हती,
कसा मिळेल घास तिला ।।२।।

परि ती होती आनंदी,
गाण्याच्या ओघांत,
उचलित होती पैसे,
पडता तिच्या पदरांत ।।३।।

जरी झाला देह दुर्बल,
जगण्याची होती आंस मनी,
मिळालेल्या आवाजाला,
समजे ती ऋणी ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

पाऊस चिंब चिंबलेला

मुंबईचा भाव म्‍हणजे ….गिरगांव….. गिरगांवच्या किवा गिरगांव चांगलं माहित असलेल्या आणि पाडगावकर माहित असलेल्या सर्वांसाठी…

नकोसा झालाय हा करोना
सहनही होत नाही आणि
सांगताही येत नाही

ह्याच्या झळा पार होरपळून टाकतात
ह्याच्या असण्याने शब्दही शब्दाला गिळून टाकतात

का हा असा छळतो
काही कळत नाही
मन सतत पळ म्हणत
पण तो काही पळत नाही

दुःखाच्या घेऊन येतो लाटा
जगण्याच्या बंद करतो वाटा
माणूस फक्त करतोय आटापिटा
पण श्वास मात्र थांबत जाई

जीवनचक्र मात्र चालू राहणार ,
उद्याचा दिवस आपणही पाहणार

विषाणूच तो आता दमलाय
त्याच्याच मैताचा खेळ मांडलाय
ठरलाय आता आपला way
येतोय 1 मे
आता तरी लस घे...

-- © मकरंद आपटे 2021

पर्याय म्हणून जर माझं नाव असेल,
तर माझं नसणंच जास्त खरं ठरेल.
गरज लागली की आठवण येणं,
याला प्रेम म्हणायचं धाडस नको.

तुझ्या वेळेच्या उरलेल्या क्षणात,
मी बसवलेली सोय नको.
कोणीच नसलं की आठवण येणं,
याला आपुलकीचं नाव नको.

अर्धवट हक्क, अपुरी माया,
यांनी नाती जगत नाहीत.
मी पूर्ण देतो, पूर्ण मागतो,
मधली तडजोड मला जमत नाही.

जिथे मी पहिला नाही,
तिथे मी उभाच राहत नाही.
कारण पर्याय म्हणून जगलेलं नातं,
शेवटी स्वतःशीच दगा देतं.

पर्याय म्हणून माझी निवड असेल,
तर तो अध्याय तिथेच संपलेला बरा.

आता मी थांबतो इथेच,
कारण पुढे जाण्यासारखं काही उरलेलं नाही.
नात्याला नाव न देता,
मी इथेच शून्य होतो.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे