म्हातारपण येण्यापूर्वी मृत्यू आला तरी चालेल

निदान दुसऱ्यांच्या डोळ्यात आपला मृत्यू पाहण तरी टळेल ……….

जगावे अगदी बिनधास्त,
निर्भय आणि निडर,
कशाला पर्वा कुणाची,
जगणे असावे कलंदर ,
असे जगावे जबरदस्त,
पत्थरांशी टक्करावे,
निधड्या छातीने अगदी,
संकटांना दूर सारावे,
मार्गी जेवढ्या अडचणी,
तेवढी घ्यावी आव्हाने ,
तू मोठा का मी म्हणत,
सरळ त्याच्याशी झुंजावे,
सामना करणे अटळ मग,
कशासाठी ते भ्यायचे,
सिंहाचे काळीज करून,
का नाही लढायाचे,---? आत्मविश्वासाने जग जिंका, भल्याभल्यांनी दाखवले, पळपुटेपणाने शेवट,
काय त्यातून मिळवणे, अडचणींच्या छातीवर,
पाय रोवून उभे रहाणे,
निराशा व्यथा सोडून,
ताठ कणा ठेवणे,--!!!
सुखे आणिक दु:खे ,
देहाच्या छाया पडछाया,
त्यांना प्रकाश देणे ,
खंबीर करून किमया,---!!!
निर्धास्त जगावे,
अचल रहावे,
स्वीकारुनी स्वाभाविक,
सदैव मार्ग क्रमावे,---!!!

-- हिमगौरी कर्वे

शोभिवंत घर केले, आधुनिक बनलो मी
विविध वस्तू संग्राहिले, शोभा देण्या आले कामी

शिरे व्याघ्र, हरणाची, लटकाविली भिंतीवरी
झाडे रंगीत पानांची, कुंडीत शोभती बरी

काचेचा मोठा टँक घेऊनी, पाण्याने भरला
रंगीत मासे आंत सोडूनी, दिव्यानी प्रकाशिला

रंगी बेरंगी आकर्षक मासे, चपळाईने पाण्यांत पोहती
नयनाला ते मनोहर भासे, चित्त साऱ्यांचे वेधती

खेळून भूक लागली, हा विचार आला मनी
जीवंत किडे सोडले जली, खाण्यासाठी माशांना

शर्यत किडे माशांची, बघून वाटली गम्मत
भक्ष्ये पकडूनी किड्यांची, मासे असती जिंकत

मनी निराशा आली अवचित, विचार येता ध्यानीं
जीवन मरणाची ही शर्यत, जगे एक दुसऱ्यास मारुनी

परि निसर्गाची रीत निराळी, संधी देई जगण्याते
बंदीत टाकूनी किडे सगळी, वंचित केले त्या संधीते

निराश होऊनी जातां, काढून घेतले माशांना
जलाशांत सोडूनी देतां, आनंद झाला मनां

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जमले होते असंख्य भाविक, जगंदबेच्या दर्शना ।

कांहीं तरी मागत होते, हात जोडूनी चरणा ।।

दयावान ती आहे समजता, गर्दी होते तिजपाशीं ।

कधी न दिले काहींहीं तिजला, मग ही मागणी कशी ? ।।

जावू नका दर्शनास तिच्या, रिक्त अशा त्या हाताने ।

तिला पाहिजे ताट पूजेचे, भरलेले भक्ती भावाने ।।

व्यर्थ होवून जाती ते श्रम, भक्तीभावाच्या अभावी ।

उभे आयुष्य वाऱ्या करूनी, हाती काही न येई ।।

मानव रूप देऊनी तिजला, धनादी वस्तू अर्पिती ।

पूजाविधींचा थाट करूनी, मोठेपणा दर्शविती ।।

भक्तीची ती भुकेली असूनी, काही न लागे तिजला ।

केवळ तुमचे भाव जाणूनी, सर्वच मिळेल तुम्हाला ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

लाट उसळतां ती क्रोधाची, बळी घेतले कित्येकाचे
हिंसाचाराच्या लाटेमध्यें, सर्वस्व गमविले कांहींचे...१,

फार पूरातन काळीं आम्हीं, चालत होतो एक दिशेनें
कुणीतरी फोडून वाटा तेव्हां, विखरूनी टाकिली कांहीं मने...२,

त्याच क्षणाला बिज रूजले, धर्मामधल्या विषमतेचे
ईश्वराकडे त्या जाण्याकरितां, मार्ग पडती विविधतेचे....३,

विविधतेनें संघर्ष आणिला, भेदभावाची भिंत उभारूनी
विवेकाला गाडून टाकले, उफाळणाऱ्या भावनांनी,

चूक कुणाची सजा कुणाला, कालचक्राची रीत न्यारी
धर्म पंथांचे मार्ग आखूनी, सलोख्यात निर्मिली एक दरी

कमी न होईल अंतर हे, केवळ दुजा धर्म जाणतां
एकत्र येवूं तेव्हांच सारे, ईश्वरास तो एक समजतां

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कवि होणें सुलभ असावे रसिक होण्यापरि

जिवंत ठेविती कवितेला हीच मंडळी खरी ।।१।।

भावनेचे उठतां वादळ व्यक्त होई शब्दानीं

भाव शब्दांचा हार दिसतो काव्य ते बनूनी ।।२।।

भाव येणे सहज गुण तो मानवी मनाचा

परि बंदिस्त त्याला करणे खेळ हा कवीचा ।।३।।

शब्द पिंजरा नि भाव पक्षी ओळखी को रसिक

कवि मनाशीं 'स्व' भावांचे करी तो जुळवणूक ।।४।।

कवितेवरली टीका टिपणी मूल्यमापन त्याचे

खरी चेतना रसिक असूनी भाव जागवी मनाचे ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

प्रेमाच्या जुन्या आठवणीं
आता सुन्या झाल्या आहेत
अव्यक्त अश्या त्या वेदना
आता मुक्या झाल्या आहेत

माझ्या सुंदर अश्या जीवनातून
तू का गेली ते कळलच नव्हतं
तू नसलेल्या त्या गोष्टींमध्ये
मन माझं कधी रमलच नव्हतं

अडकलेल्या पाशातून स्वतःला
मुश्किलीनं सोडवलं मी
नव्या स्नेह बंधनात मनाला
अगदी हलकेच गुंतवलं मी

माझा तर प्रेमावरचा
विश्वासच असता उडाला
कोमल नव्या प्रेमाचा गंध
मला जर नसता लाभला

प्रेमाच्या त्या आठवणीं
आता जुन्या झाल्या आहेत
अव्यक्त अश्या त्या वेदना
आता मुक्या झाल्या आहेत

थकलेले आयुष्य आता
उतार आला असं सांगतयं
जगलेल्या साऱ्या दिवसांचा
हिशोब मला मागतयं

भेटीच्या त्या जून्या जागा
आता खूणवू लागल्या आहेत
तुटलेले ते धागे आता
मनाला विनवू लागले आहेत

पूर्वीच्या त्या साऱ्या उणीवा
आता मानवू लागल्या आहेत
न पुसलेल्या त्या खूणा
पुन्हा जाणवू लागल्या आहेत

आठवणींच्या जुन्या जखमा
आता सुक्या झाल्या आहेत
अव्यक्त अश्या त्या वेदना
आता मुक्या झाल्या आहेत

- डॉ. सुभाष कटकदौंड

चावी

एकदाच तिने माझ्या भेदक या नजरेला नजर दिली

माझ्याकडे पहात गालात लाल गोड हसली ….

मैत्री आपली की आपण मैत्रीचे उदाहरण?

तू हसावं, मी त्यात विरावं,

आनंदाच्या ओघात, मी मिठीत तुझ्या शिरावं,

मी मिठीत येताना, हलकीच एक खोड करावी,

तू खोट खोट रागवताना, ती गमतीत रुपांतर व्हावी…

तू आणि तुझा चेहरा, त्यात फक्त तू असावी,

तुझ्याव्यतिरिक्त मला त्यात माझी झलक दिसावी…

तू आणि मी कधी एकमेकांचे होऊन गेलो कळलच नाही,

भान जगाचे विसरून गेलो, एकटेपण उरलेच नाही…

तुझ्यासाठी मी आणि माझ्यासाठी तू,

कधी आई तर कधी तिचे लेकरू,

खूप सुरक्षित वाटतं मला तूझ्या मिठीत,

म्हणूनच हक्काने शिरते तूझ्या कुशीत,

थकलेल्या या जीवाला , मिळतो त्यात विसावा,

तूझ्या डोळ्यात दोस्तीचा अथांग सागर दिसावा…

हसलीस ना? अशीच हसत रहा,

हेच तर हवं आहे मला,

आता उमगलं त्या गहन प्रश्नाचं उत्तर,

का आहे “मैत्री” सगळ्यांत बेहतर…

अशी आहे आपली ही निखळ मैत्री,

कधी माझ्यामध्ये तू, कधी तुझ्यामध्ये मी….

– श्वेता संकपाळ

नाही कशी म्हणू,
पगार जास्त देते थांब,
परी माझे काम सोडून
जाऊ नको लांब.. !

नाही कशी म्हणू तुला,
तुझा काढते वीमा, फंड
पण विरोधात नको माझ्या
पुकारुस बंड.. !

नाही कशी म्हणू तुला,
T.V. पहा दूपारी,
परी आधी माझे काम आणि,
मग जा शेजारी.. !

नाही कशी म्हणू तुला,
वर्षाकाठी साडी,
परी सोसायटीमधल्या मला,
सांग भानगडी.. !

नाही कशी म्हणू तुला,
महिन्याला दोन घे 'सुट्ट्या'
पण अचानक दांडी मारुन
पाडू नकोस पिट्ट्या
माझा पाडू नकोस पिट्ट्या.. !

-- सौ. अलका वढावकर