कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

रूद्राक्षाच्या माळा घालूनी, भस्म लावीले सर्वांगाला

वेषभूषा ती साधू जनाची, शोभूनी दिसली शरिराला

खर्ची घातला बहूत वेळ, रूप सजविण्या साधूचे

एक चित्त तो झाला होता, देहा भोंवती लक्ष तयाचे

शरिरांनी जरी निर्मळ होता, चंचल वाटले मन त्याचे

प्रभू मार्गास महत्त्व देतां, विसरे तोच चरण प्रभूचे

विधी कर्मात वेळ दवडता, प्रभू सेवेसी राहील काय ?

देहाच्या हालचाली बघूनी, समाधानी तुम्हीं होत जाय,

सोडून द्या हे सारे सारे, जे मनास गुंतवी भलतीकडे

केवळ तुमचे शांत चित्त, ते पोहचवील तुम्हां प्रभूकडे

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

भगवान श्रीकृष्ण

नासिकांसमोर हात ठेवा, लागेल तुम्हां गरम हवा
थंड हवा आत जाते, गरम होवून बाहेर येते

अन्न पाणी घेतो आपण, ऊर्जा निघते त्याच्यातून
भात्यापरि फुगते छाती, हवा आत खेचूनी घेती

आतल्या ज्वलनास मदत होते, उष्णता त्यातून बाहेर पडते
भावना जेव्हां जागृत होती, रोमरोम ते पुलकित होती

अवयवे सारी स्फूरीनी जाती, देहामधूनी विज चमकती
धनको ऋणको विद्युत साठे, अलग अलग दिसती मोठे

विजातीय लिंग येता जवळी, परिणाम दिसे विजेचा त्यावेळी
प्रकाश आहे आपल्या देही, ज्ञानीजन तो सहज पाही

स्थिर करूनी चंचल मना, प्रकाश दिसेल हृदयी सर्वांना
उष्णता वीज प्रकाश शक्ती, निसर्गाची रूपे असती.

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

राज्य तमाचे येथें
बाह्य जगावरती,
म्हणून दिसे आम्हां,
विध्वंसक प्रवृती ।।१।।

नाश करण्यासाठीं
शक्तीच हवी येथे,
हेच रुप शिवाचे,
समजण्या अवघड जाते ।।२।।

जागा करु देई,
नविन घटनांना,
चक्र कसे चालेल,
न मिटवता त्यांना ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

झालं इलेक्शन
व्होट-कलेक्शन.
एक पार्टी हरली
एक जिंकली.
पण कुठेतरी
माशी शिंकली ;
आणि, लागली
भलत्याच भिडूच्या माथीं,
सोनेरी सत्तेची टिकली.

- सुभाष स. नाईक

*पुरी गर्वाने टम्म फुगली,
बशीत ऐटीत ढिम्म बसली,
बासुंदीने मग तिला पाहिली, तिला कशी चटकन बुडवली*,

*चिंगुराव, चिंगुराव,
केवढा तुमचा तोरा,
पेरू खाता चोचीने,
ढंग तुमचा न्यारा*,--!!!

*मनीमाऊ, मनीमाऊ
टपोरे तुमचे डोळे,
शेपूट आपली फिस्कारत,
करता गोल वाटोळे*,--!!!

*खारुताई, खारुताई,
काय खाता लपवून,
कोणी आले की कशा,
सुळकन जातां पळून*,--!!!

*वाघोबा, वाघोबा,
केवढा तुमचा दरारा,
नुसते पाहून तुम्हाला,
घाम फुटतो जगाला*,--!!!

*मुंगीताई मुंगीताई ,
निघालात तरी कुठे,
केवढी ही लगबग,
काम तुमचे मोठे*,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

गेले ज्यांचे जीव तडफडून
कशी होईल याची भरपाई
जीव जपला जो जीव लावून
गेला निघून तो ऑक्सिजनपाई

किती होणार अशा दुर्दैवी घटना
कधी थांबणार मृत्यूचे तांडव
कुठे गेली मुले आटवून पाना
तर इथे सर्वत्र गळती आसवं

दुःख झेलण्या मजबूत माती
विसरण्या सारे खुले आकाश
दूर राहिली ती नाती गोती
दिवस व रात्र झाले भकास

वेळ कोणावर नको यायला
आता कंपते सारे शरीर
काळानेच जर घातला घाला
तर मग कुठे मिळेल आधार

रा. ना. जाधव, परळी वैजनाथ

विशालतेच्या गुणामध्यें उणीवतेचा लपतो भाग

चंद्रातील सौंदर्यामुळे आम्ही विसरतो त्याचा डाग

नदिकांठची चिखलमाती सांचलेली दिसते

परि निर्मळ प्रवाह वेगांत वाहून ती जाते

अथांग सागराच्या उदरीं नवरत्नाच्या खाणीं

विसरुन जातो खारेपणा दुर्लक्ष त्यास करुनी

सुंदर दिसे रुबाबदार तो पक्षी राज मोर

आवाज नसे चांगला परिं नाचतो बहरदार

आकर्षक वाटते मनास फूल गुलाबाच

लक्ष्य खेचले जातां विचार नसतो कांट्याचे

कित्येक आहेत विशाल ह्या भूतलावरती

जीवनांतील न्युनता भव्यतेत लय पावती

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मी ह्या उघड्या डोळ्यांनी पाहिले —
जंगलात कित्येक गाढव सिंह होताना,
आणि कित्येक सिंह गाढव होताना...

जंगलाचा खरा राजा सिंहच होता,
पण आज जंगलात गाढवालाही
राजाचं मान मिळालं आहे.
कारण जंगलात सिंहाचे नाही,
तर गाढवाचे समर्थक जास्त झालेत...

आज गाढवाला मिळणारे समर्थन पाहून
सिंहही स्वतःला शेळी समजू लागला आहे.
प्रत्यक्षात नाही, पण मनाच्या आत
त्याचाही जणू लिंगबदल झाल्यासारखा आहे.

शंभर गाढवे मिळून
एका सिंहाला मूर्ख ठरवतात,
त्याला नाममात्र राजा करून
वर्षानुवर्षं जंगलावर राज्य करतात...

©कवी – निलेश बामणे

( दिनांक: 25/10/2025 )

हौसेने अल्बमचा ढीग घेऊन मुला-नातवंडांसोबत ; हसत खिदळत एकेक करत बघितला जातो तो… फोटो !!