उगवले होते जंगलात ते उंच माळावरी

रंग आकषर्क फुलझाडांचे मन प्रसन्न करी //

जरी होता उग्रवास तयाला मधूरता आगळी

खेचित होते सौंदर्याने फुलपांखरे जवळी //

वनराईचा पुष्कराज तो डोलत होता आनंदे

ऐकत होता मान हलवूनी कोकिळेची पदें //

वर्षा विपूल प्रकाश विपूल आणिक तो वारा

स्वच्छंदाचे भाव उमटवित वाढवी स्वैर पसारा//

कुणीतरी आला वाटसरु तो घेउन गेला त्याला

बागेमधल्या कुंडीमध्ये मान तयाचा झाला //

खतपाणी भरपूर असूनी मुंग्या किडे नव्हते

आधूनिकतेची दृष्टी ठेवूनी वाढवित त्यास होते//

डेरेदार डौलदार भरगच्च भासला तो आता

परि स्वातंत्र्याच्या जीवनाला कात्री लागून जाता //

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

या कातरल्या क्षणांना,सय तुझी येते,--
उन्हाची तप्त काहिली,
चटकन् दूर होते,
वारा धुंद वाही,
ढग जाती प्रवासी,
अधूनमधून बिजलीही,
उगा आपुले दर्शन देई,
अशा वेळी आठवे मज,
सोनेरी प्रभेची सांज,
याच समुद्रकिनारी,
वाजली मिलनाची गाज,
नभ सुंदर सोनबावरे,
होते भेटीस साक्षी,
कूजन करीत बागडती,
पक्षी आनंदें वृक्षी,
किनारा दूरवर तटस्थ,
उभ्याने राखी सागराला,
मिलनाची किती उदाहरणे,
ठेवून समोरी चंद्राला,---!!!
या मंतरलेल्या क्षणांना,
आठवे चांदणी उगवती,
प्रेमाखातर सुधाकराच्या,
नशेत त्या नाचती -गाती,
तिच्यावर चढली धुंदी,
आजही मज नीट स्मरे,
इकडे धरणीवर खाली,
कुणी प्रेमवीर गात फिरे,
अशी चांदणी नाचती-गाती,
इथेच त्याला ओढत आणी,
खळाळूंन उत्तेजित होई,
निळ्याशांर लाटांचे पाणी,--!!!!

© हिमगौरी कर्वे.

प्रभात झाली रवि उदेला ऊठ उशिर झाला;
प्रेमळ भावे सरळ मनाने वंदि जगत्पाला ।॥१।।

दहिवर पडले मौक्तिकवृष्टी जणु भूवर झाली;
प्रेमरंगरंगित ही स्मितमुखि पूर्व दिशा खुलली ।।२।।

मंदमंद मधुगंधि समीरण येती भेटाया;
आलिगुनि सांगती 'काळ हा दवडु नको वाया' ।।३।।

हास्यवदन ही सुमनमंडळी उठुनि उष:काली;
दहिवरतोये जणु का प्रात:स्नान करित बसली ।।४ ।।

प्रसन्नवदना वनलक्ष्मी ही सूचिर्भूत दिसते;
नानाविध नवपल्लव वाहुनि देवपुजा करिते ।।५।।

तरुवर उठले, प्रफुल्ल झाले, आनंदे डुलती;
तन्मय होउनि मानसपूजा जणु का हे करिती ।।६।।

विहंग उठले गाउ लागले तरुवरि केव्हाचे;
मंजुळ वाणी ऐक, जणू हे गायक स्वर्गीचे ।।७।।

गगनविहारी खग वैतालिक वायूवरि बसुनी;
प्रभुगुण गाती उंच अंबरी तल्लिन होउनी ।।८।।

खळखळ वाहत लगबग येती तटिनी गिरिवरुनी;
देवदर्शना जणू चालल्या भाविक या तरुणी ।।९।।

तरुवसनावृत तुंग पुरातन पर्वत हे दिसती
वबल्कलधारी, आद्यक्र्षी जणु
ध्यान धरुनि बसती ।॥१०॥।

जिकडे तिकडे मंगलमय हे भूमंडल दिसते;
ऊठ मानवा ! आळवि प्रभुला
जाइ शरण त्याते ।।११।।

खंत वाटली मनास कळला नसे व्यवहार ।

शिकला सवरला परि न जाणला संसार ।।

पुढेच गेले सगे सोयरे आणिक सारी मित्रमंडळी ।

घरे बांघूनी धन कमविले श्रीमंत झाली सगळी ।।

वेड्यापरी बसून कोपरी रचित होता कविता ।

कुटुंबीय म्हणती त्याला कां फुका हा वेळ दवडीता ।।

सग्यांच्या उंच महाली बैठक जमली सर्व जणांची ।

श्रेष्ठ पदीचा मान देवूनी कौतूके झाली कवितांची ।।

व्यवहारी निर्धन जरी तो विराजमान मनीं दुजांचे ।

ईश्वरी चैत्यन्न स्फुरले जे जे गुंफूनी ठेविले हार तयांचे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

शक्तीच्या जोरावरती, बघतो इतरांत लाचारी
विसरून जातो वेड्या, स्वत:तील न्यूनता खरी ....।।धृ।।

पैसे ओढती खोऱ्यानें, परि शरीर भरले रोगानें
श्रीमंतीत वाढली कांहीं, गरिबाची लाचारी पाही
विसरून देह दुर्बलता, धनाचा अहंकार धरी...१
शक्तीच्या जोरवरती बघतो इतरांत लाचारी

शरीर संपदा मिळे, परि अडते पैशामुळे
देहाचा ताठा फार, इतरां तुच्छ लेखणार
विवंचना ती पैशाची, विसरे शरीर सौख्यापरि....२
शक्तीच्या जोरावरती बघतो इतरांत लाचारी

ज्ञानीजन ते असती, अगाध ज्यांची मति
टीका करीत राहूनी, विसरती ते अडचणी
परिस्थितीचे वलय, निराश त्यांना करी....३
शक्तीच्या जोरावरती, बघतो इतरांत लाचारी

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

चंचल मन हे चंचल धारा, पंख पसरीत उडे भरारा ।

झेप घेवूनी उलटी सुलटी, लक्ष तयाचे चमकत तारा ।।

लुकलुकणारे तारे अगणित, नभांग सारे प्रसन्न चित्त ।

ताऱ्यावरूनी ताऱ्यावरती, झोके घेते सहज अविरत ।।

वेळ क्षणाचा पुरतो त्याला, टिचक्या टपल्या मारीत गेले ।

आवर घालणे कठीण होता, चटकन निसटून हातून गेले ।।

कोठून येते त्याला शक्ती, सटकून जाण्याची ही युक्ती ।

अन्न पाणी हे कसे घेई ते, पचनी सारे कसे पडते ।।

हटवादी हे असे केवढे, नको तिथेची जाय बापडे ।

देहाला त्या भोग देऊनी, भोग भोगण्या लावी तेवढे ।।

स्वैराचारी बंध मुक्त ते, देहावरती राज्य करीते ।

अवचित मिळता संत महात्मा, बंधनात ते अडकून पडते ।।

राज्य उलटते सारे आता, मनावरती ताबा बसता ।

माया जाते हारून जेथे, ब्रह्मरूप ते सारे होता ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मधूर आवाज मिळूनी, उपकार झाले तिजवर

सुंदर गाणे गाऊनी, आनंदीत करी इतर // १

हातपाय दुबळे होते, दृष्टी नव्हती तिजला

कष्ट करण्या शक्ति नव्हती, कसा मिळेल घास तिला // २

परी ती होती आनंदी, गाण्याच्या ओघांत

उचलित होती पैसे, पडता तिच्या पदरांत // ३

जरी झाला देह दुर्बल, जगण्याची होती आंस मनी

मिळालेल्या आवाजाला, ऋणी समजे ती मनी // ४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

वृत्त :- आनंदकंद

सोडून साथ सारे साथी निघून गेले
ठेवून एकट्याला, पक्षी उडून गेले

घेऊन शीर हाती सैनिक तुटून पडले
ही बातमी मिळाली, शत्रू पळून गेले

दुष्काळ कोरडा हा डोळ्यात पूर आले
जित्राब पोसलेले भूके मरून गेले.

रडणार कोण येथे मरणास रोजच्या या
डोळ्यातले तळेही आता सुकून गेले

दुनियेस जिंकणारे तोऱ्यात फार आले
जिंकायचे सदा पण ,येथे हरून गेले

तांडे भुकेजलेले बेजार फार होते
बदल्यात भाकरीच्या गाई विकून गेले

रूपात सारथ्याच्या कृष्णास पाहताना
अवसान कौरवांचे साऱ्या गळून गेले

होतो जिवंत तेव्हा दारी कुणी न आले
मरताच मी कशाला खोटे रडून गेले

© जयवंत वानखडे,कोरपना

गिरीश लाड यांनी “जात”या विषयावर केलेले भाष्य…मनाला खुप भावले. पहा तुम्हाला ही उमगते/आवडते का ते..

हे देवा,
परीक्षा अशी नसावी
की घामाच्या थेंबातच स्वप्न विरघळावे,
प्रश्नपत्रिकेच्या कडेला
आशेची अक्षरे फिकी पडावी.

तू दे संकटे,
पण ती दीपासारखी असू दे,
अंधार दाखवणारी,
दिशा हरवणारी नव्हे.

मेहनतीचे हात थकले
तरी मन मोडू नये,
फळ येईपर्यंत
विश्वास गळून जाऊ नये.

बीज पेरले आहे, देवा,
मातीवर आमचा हक्क नाही,
पण आकाश इतके दूर नको
की पावसावरच शंका येईल.

देवा...अपयश दे,
पण ते माणूस मोठं करणारं असू दे,
स्वतःकडे पाहण्याची हिंमत
हिरावून घेणारं नसू दे.

परीक्षेच्या या रस्त्यावर
एक तरी वळण असू दे
जिथे थांबून
आपण स्वतःला मिठी मारू शकू,
आणि म्हणू शकू “थांब…
तू पुरेसा आहेस.”

परीक्षा येऊ दे,
तिला अर्थ असू दे,
वेदनेतून वाट काढताना
मात्र उद्याच्या आशेची
आस जिवंत राहू दे.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे