असे जगावे, तसे जगावे,
मला वाटते मुक्त जगावे,
कधीही कुठले बंधन नसावे, ताणतणाव चिंता समस्या,
अगदी त्यांना कोळून प्यावे,--!!!

जीव टाकत स्वच्छंदाने,
मुक्त विहरत मस्त रहावे, फुलपाखरू होऊन सगळे,
जीवनाचे मर्म लुटावे,--!!!

कधी कस्तुरी व्हावे वाटे,
सुगंध फैलावण्या सारे,
वाऱ्याने त्याचेच गान गावे,
घेऊन जग तृप्त व्हावे,--!!!

कधी वाटते डोंगरदरीत,
हरणउड्या मारत हिंडावे,
स्वैर आपुले आभाळचआपण, आपल्या हाते खाली आणावे,--!!!

कधी वाटे गरुड व्हावे,
ऐटदार पंख फैलावत,
साऱ्या पृथेवर राज्य करावे,
कधी वाटे कोकरू व्हावे,
इकडून तिकडे उड्या मारत, पटकन कुणाच्या कुशीत शिरावे,--!

कधी वाटे मधमाशी व्हावे, फुलांफुलातील मध चाखत, साठवण करत करत रहावे,
कधी वाटते राजहंस व्हावे पाणियात डुंबत डुंबत,
दिमाखाने झकास जगावे,--!!!

नकोत सगळे प्रश्न हे,
नकोशी ज्यांची उत्तरे,
माणूसपण सोडून देऊन,
थोडे जगून पहा बरे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

नातिचरामि” चा मंत्र जपत,

त्याच्या पाठोपाठ घरात

आलेल्या कुंकवाच्या पावलांना

त्याच्याच पावलावर पाऊल टाकण्याची

दीक्षा अग्नीच्या साक्षीने मिळालेली ।

तुझ्या दुःखी मनाने वेचले
असतील अनेक अश्रू..
प्राक्तनांच्या रेघांचे ओरखडे
उठले असतील..
तू स्वतःच त्यांचे चरे पाडशील ..
दुःखाच्या तळ्यात उडी मारशील..
घनघोर काळोख्या रात्री तू मिट्ट काळोखात
दरीच्या टोकावर बसलेला..
निरव शांततेत एक दिर्घ श्वास घेतलेला..
समोर आले ते स्विकारणारा तुझ्यामधील
तू .. स्वतःमधील चैतन्य विचाराने जागृत
ठेवणारा..उजळत जावा दिवा मालवण्याआधी..
असंख्य ठिपके जोडून रेखाटली कलाकृती ..
त्या ठिपक्यांमध्ये तुझे अस्तित्व उरले तर
तयार होईल सुंदर ठिपक्यांची रांगोळी..
त्यात भाव रंग भरशील..
दाटलेल्या मेघातून उनं पावसाच्या
कणाकणातून तुझी किरणे समन्वय
करतील तेव्हाच उमटेल विशाल असे
इंद्रधनु पटलावर..
शंकाकुशंका चे जाळे दूर फेकून देत
चालत रहा वजीरासारखं ...आत्मविश्वास
तुला शिकवले मात कशी आणि कोठे
करायची जीवनाच्या पटावर.

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

आले भरून आभाळ
झाकोळले आसमंत
सांज सांजाळ केशरी
वृदांवनी तेवते ज्योत

ओढ़ गुंतल्या जीवास
आत्म रंगले पावरित
झंकारली मंत्रमुग्ध धुन
चाहुल हरिची अंतरात

तनमन सर्वार्थी मुक्त
रमले भक्तीच्या रंगात
लोचनी सत्याची जाण
सर्वांतरी एक भगवंत

--वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. २९६

१८/११/२०२२

हिशोब तुजला घ्यावयाचा, मानव दरबारी थोडा

दृष्य केले जे का येथे, मानव वाचील त्याचा पाढा.....१

अदृष्य सारे कोण जाणती तुजवीण, ना कोणी येथे

खरा हिशोब तोच कर्माचा, पाप असो वा पुण्य मग ते....२

नीती अनीतीच्या चाकोरीतून, जाई कुणीतरी असा एकटा

मानवनिर्मित असेल बघून, उचलील तो मग त्यातील वाटा....३

बाह्यांगाचे कर्म निराळे, शरिरमनाशी निगडीत ते

अंतकर्मे आत्म्याची जाणे, बंधन त्यावरी कुणाचे नसते....४

असेल जे का सत्य तेवढे, चिटकूनी राही आत्म्यासंगे

शरिर मनाच्या विळख्यामधूनी, सोडवूनी घेई आपली अंगे....५

क्षणात जाईल जळून सारे, देह मनाचे जे जे वेष्ठण

सोडून मागे केवळ राही, सत्य आधारीत असे ते जीवन....६

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

एका बेसावध वळणावर
तू मला भेटलीस ......
मला तुझ्यात गुंतवून, तू
माझ्यात विरघळलीस ....!

माझ्या सोनेरी क्षणांची
महिरप तू झालीस....
गुलाब,चाफा,अन् केशर कस्तुरी
सुगंधाची बरसात तू केलीस ...!

चार फुलांची आस माझी
तृप्त तू अशी केलीस...
चांदण भरली तुझी मुठ
माझ्या ओंजळीत रिती केलीस !

तप्त ग्रीष्मात सावली झालीस
शीतल संध्येला सखी,
चाहूल लागता मज संकटाची
प्रार्थना येई तुझिया मुखी !

नाते आपले मैत्रीचे ...
स्नेहाळ - मधाळ केलेस तू
तुझ्या प्रेमळ जिव्हाळ्याने
नवे बंध निर्मिलेस तू !!

भावना लाभावी सखी
प्रत्येक जन्माची आस माझी...!
तुझ्या माझ्या मैत्री पुढे
फिकी गोडी, गुळ साखरेची !!

© अरविंद टोळ्ये
९८२२०४७०८०

जगण्याची नाहीं शक्ती
मरण्याची आहे सक्ती ।।

कारा जग, मी तडफडतो
पण मिळतच नाहीं मुक्ती ।।

परमेश्वर साह्य करेना
तरि ढळे न माझी भक्ती ।।

काळास चकविण्याची मज
कळली ना अजुनी युक्ती ।।

लढलोही असतो रे, पण
हिंमतच मुळी ना रक्तीं ।।

नर हतबल भाग्यापुढती
मी सार्थ ठरवली उक्ती ।।

स्तुति दो शब्दांतच संपे
त्यातही असे पुनरुक्ती !

जीवन-रहस्य गूढच, पण
उकलिन मरणाच्या वक्तीं ।।

दाविल जो दोष जगाचे
पुरती त्याची कंबक्ती !

सांगते जरा ऐका, नका दाखवू हे रूप,
माणूसच खातो चाखून माखून, मेल्या मड्यावरचं तूप !!
हाड् म्हटलं की, कुत्रा तरी निघून जातो,
माणूस मात्र कुत्रं बनून, शेपूट हलवित राहतो!!१!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
तुझं तू माझं मी, असं फक्तं मुखाने बोलतो,
डोळ्यांआड दुसऱ्या ताटात जिभाळ गाळीत डोकावतो!!२!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
परके आले पुढ्यात, तत्त्व प्रदर्शन मांडतो,
वेळ आली स्वत:ची की झटकन धुळ झाडतो!!३!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
म्हणतो खाते मांजर, डोळे मिटून लोणी,
मी मज्जा मारताना, पाहू नये हो कोणी!!४!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
चटक मटक लोणचं हवं, रोजच्या ताटाला नवं,
भुलवून म्हणे "तुझ्या-माझ्या संसाराला अजून काय हवं?"!!५!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
हौस मज्जा मस्ती दररोज हवी बासणीला,
मेहनतीच्या वेळी राहती, चटपटीत कारणं याच्या वस्तीला!!६!!

सांगते जरा ऐका, नका......!!
आवर नाही स्वत:स, तोच म्हणतो हो सावर,
तुझ्या आधी भरून घेतो, माझी सोन्याची घागर !!७!!

सांगते जरा ऐका, नका दाखवू हे रूप,
माणूसच खातो चाखून माखून, मेल्या मड्यावरचं तुप!!

-- श्वेता संकपाळ

(चाल : आरती साईबाबा)

जयदेवी मंगलमाता, मनोभावे पुजू आता,
महिन्यांचा श्रावण राजा, मंगळवारी करती पूजा
फळे फुले, नानापत्री, हळदी कुंकू नारळ खण,
धूप दिप उजळोनी ओवाळती निरांजन ।। जय......

सोळा घरच्या सोळा जणी, व्रत करती सुहासिनी
नानापरी नैवेद्याच्या, थाट असे उत्सवाचा,
झिम्मा फुगड्या, गोफविण, करती रात्री गाजरण ।। जय......

नाग आणि कलश दान, साडी चोळी सौख्यदान,
मायमाता तोषवोनी, लेक करी उद्यापन
अखंडित सौभाग्याचे मागतसे वरदान ।। जय......