पक्ष्याचे एक लहानसे पिल्लू आपल्या आईशी बोलत आहे अशी कल्पना करून,----!!!!

दूरवर गगनी उडत निघाली,
सगळ्या पक्षांची माला,
आई, झुंजूमुंजू झाल्यावरती,
उडू दे ग लांब मला,---!!!

त्यांच्यासवे फिरेन आकाशी,
पाहेन रंगीबेरंगी दुनिया,
होईन मग मी खूप आनंदी,
विशाल उंच आभाळात या,--!!!

निळ्या काळ्या ढगांवरती,
कसे स्वार होऊनिया,
पक्षी सारे माग काढती,
उंच गगनात जाऊन या,--!!!

आपले मोठे पंख पसरुनी,
जवळ घेऊन आपुल्या पाया, अमर्याद नभा तोंड देती,
तयार मीही धाडस करण्यां,--!!

तीक्ष्ण नजरा, ताकद पंखी,
सावध राहून हालचाल करता,
जेथे कुठे माळ रानां उतरती, चाणाक्ष ते शत्रूस जोखता,--!!!

नागसापांची आपल्याला भीती, पाण्याजवळ दक्ष राहता,--!!!
माणूस निष्ठुर जाळे टाकी,
करत कैद बघ भाईबंदा,--!!!

जाण मला या सगळ्याची,
दक्ष अन् सतर्क राहता,
मी तर तुमच्या पुढील पिढी, चिमुकला तरी हुशार असतां,--!!

© हिमगौरी कर्वे.

प्रेम कसं !
हळुवार यायला हवं
तुमच्या आयुष्यात
जशी कडक उन्हात
तुमच्या अंगाची
लाही लाही होत असताना
एखादी वाऱ्याची
हलकीशी झुळूक
येते तशी...

प्रेम कस !
आनंदात ,बागडत
आणि उडत यायला हवं
तुमच्या आयुष्यात
तुम्हाला एक नाजूक ,
सुंदर आणि आकर्षक
फुल समजून
एखाद्या रंगीबेरंगी
फुलपाखरासारखं...

प्रेम कसं !
स्वप्नात नसतानाही व्हावं
त्यात गुंतून पडावं
पण का ?
ते आपल्यालाच न कळावं
हे सारं योगायोगानेच घडलं
असं आयुष्यभर वाटत राहावं....

प्रेम कसं !
स्वतःहून
तुमच्या हृदयाच्या दरात
उभं राहायला हवं
अचानक
आणि तुम्हाला आपल्या मिठीत
भरून घ्यायला हवं अकल्पित !
अगदी तसं जसं
स्वप्न प्रत्यक्षात उतरत तस...

प्रेम कसं !
करून होऊ नये
ते आतून अंतर्मनातून
निर्माण व्हायला हवं
अदृश्य अगम्य
आणि अनाकलनीय मार्गाने
ते चालत चालत जायला हवं
एका हृदयातून
दुसऱ्या हृदयात
अगदी सहज
आणि वाटत राहावं
दोघांनाही
गतजन्मीची
अपूर्ण भेटच
या जन्मात होतेय ...

©निलेश बामणे

आला म्हणती तो काळ
असा पडतो दुष्काळ ||धृ ||

नसते पिण्यास पाणी
नसते खाण्यास धान्य
नसते रानात पळपळ
नसते वनात सळसळ ||१||

मरती भूकेली गुरंढोरं
पडती आजारी पोरंसोरं
होई जीवांची तळमळ
रडते कडेवर ते बाळ ||२||

मोकळी झालेली गव्हाण
दु:ख धरतीचं आंदण
होई ओसाड तो माळ
राती भेटेना सकाळ ||३||

कुठे घडतेय माळीण
कुठे गुडूप किल्लारी
कुठे तहानेने व्याकूळ
होई उध्वस्थ गोकूळ ||४||

असं माणसाचं जिण
जरा रहावेस जपून
माणसातील माणसा
कर पशूपक्षी सांभाळ ||५||

-- विठ्ठल जाधव
शिरूरकासार, जि. बीड
मो. ९४२१४४२९९५

प्रभात झाली रवि उदेला ऊठ उशिर झाला;
प्रेमळ भावे सरळ मनाने वंदि जगत्पाला ।॥१।।

दहिवर पडले मौक्तिकवृष्टी जणु भूवर झाली;
प्रेमरंगरंगित ही स्मितमुखि पूर्व दिशा खुलली ।।२।।

मंदमंद मधुगंधि समीरण येती भेटाया;
आलिगुनि सांगती 'काळ हा दवडु नको वाया' ।।३।।

हास्यवदन ही सुमनमंडळी उठुनि उष:काली;
दहिवरतोये जणु का प्रात:स्नान करित बसली ।।४ ।।

प्रसन्नवदना वनलक्ष्मी ही सूचिर्भूत दिसते;
नानाविध नवपल्लव वाहुनि देवपुजा करिते ।।५।।

तरुवर उठले, प्रफुल्ल झाले, आनंदे डुलती;
तन्मय होउनि मानसपूजा जणु का हे करिती ।।६।।

विहंग उठले गाउ लागले तरुवरि केव्हाचे;
मंजुळ वाणी ऐक, जणू हे गायक स्वर्गीचे ।।७।।

गगनविहारी खग वैतालिक वायूवरि बसुनी;
प्रभुगुण गाती उंच अंबरी तल्लिन होउनी ।।८।।

खळखळ वाहत लगबग येती तटिनी गिरिवरुनी;
देवदर्शना जणू चालल्या भाविक या तरुणी ।।९।।

तरुवसनावृत तुंग पुरातन पर्वत हे दिसती
वबल्कलधारी, आद्यक्र्षी जणु
ध्यान धरुनि बसती ।॥१०॥।

जिकडे तिकडे मंगलमय हे भूमंडल दिसते;
ऊठ मानवा ! आळवि प्रभुला
जाइ शरण त्याते ।।११।।

जळत होती मेणबत्ती,
मंद मंद प्रकाश देवूनी ।
अंधकार भयाण असतां,
भोवताली उजेड पाडूनी...१,

बुडत्यासाठी काडीचा आधार,
अंधारी भासली तशी प्रकाशीं ।
असूनी ज्योत मिणमिणती,
त्या क्षणी वाटला सूर्य आकाशी....२,

वाटत नाहीं मूल्य कुणाला,
भरपूर पडल्या प्रकाशाचे ।
मेणबत्तीची ज्योत शिकवी,
साधे तत्त्व जीवनाचे....३

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

तुझ्या अश्रुंच्या चांदण्यांना आवर....
माझ्या ओंजळीतल्या उन्हात पाघळतील...
तुझ्या अवखळ बटांना सावर...
माझा हलकेच घात करतील...
करू नकोस विषयांच्या शरांचा भडीमार...
सावरता येणार नाही स्वतःला...
मोहोर यौवनाचा सांभाळ
भ्रमिष्ट व्हायचं नाहीये मला....
स्ञीत्वाचा अंगार जपून ठेव थोडासा...
आहुती होण्याचं भान राहील मला....
मंञमुग्धतेची मशाल थोडीशीच पाजळ...
भोवतालचा तुझ्याच नुसता
आसमंत व्हायचं नाहीये मला...
बेगडी सौंदर्या च्या
सीमा पार कर जरा....
आश्वस्त, आधाराचा हात देईन तुला...

© लीना राजीव.

-- सौ. लीना राजीव देशपांडे

झाकोळलेले आभाळ, गतस्मृतींचेच कृष्णमेघ

कसे आले कुणास ठाऊक खोटे नाणे हाती

गर्दीमधल्या कुण्या प्रसंगी खोटा शिक्का येती

प्रयत्न सारे व्यर्थ जाऊनी कुणी घेईना त्यातें

कसा आला नशिबी निराशा मनी येते

अंध व्यक्तीचे स्टॉल बघूनी तिकीट एक घेतले

लॉटरीसाठी घातला रुपया अंधाचे हाती दिले

मनी चरकलो शब्द ऐकूनी त्या अंध व्यक्तीचे

नशीब तुमचे थोर असूनी यश येईल तिकीटाचे

केवळ त्याने स्पर्श करुनी जाणले माझे नशिब

भाग्यवान ठरवूनी सांगे मिळेल धनलाभ

खोटा शिक्का घेऊन देखील शब्द बोलला प्रेमाने

नीच मनाचा असून मी पचविले ते हसण्याने

लिहीला नंबर टिकीटाचा एका कागदावरी

कोटाच्या खिशांत ठेवले तिकीट जपून भारी

निकाल वाचूनी नाचू लागतो आनंदाने पुरता

लाखाचे ते बक्षिस लागूनी लाखोपती बनता

धावत गेलो ऑफिसातूनी तिकीट घेण्या घरी

कोट नव्हता दिसत तेथे रोजच्या जागेवरी

इतर कपड्यामध्ये टाकला धूण्या परीटाकडे

धावत सुटलो नदीवरती शोधण्या तो तिकडे

सुकवलेल्या कपड्यातूनी कोट काढला

तुकडे बघूनी त्या तिकीटाचे मुर्च्छा आली मला

खऱ्या नाण्यासम चालले नशिबही वेगाने

खोटेपणाची जाण येता थांबून गेले त्वरेने

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

संस्थेतील पदाधिकारी हे अनेकदा स्व:ताहून संस्थेचे काम करण्यास पुढे आलेले नसतात. संस्थेचे काम करण्यास सभासद हे उत्साही नसतात. सभासद दुसऱ्यावर आरोप करण्यास नेहमी तत्पर. अनेकदा सदस्याचे म्हणणे असते की, काय काम असते हेच माहित नाही, कोणी सांगितले आहे लष्कराच्या भाकऱ्या भाजायला जायचे आणि स्व:ताचे हसे करून घ्यायचे. पदाधिकारी यांची संस्थेतील कार्य, अधिकार आणि जबाबदारी आपल्यासाठी लेखातून देणार आहे. आजच्या लेखात अध्यक्ष याबाबत माहिती आपल्यासाठी उपयोगी असू शकते. सहकारी संस्थेच्या व्यवस्थापन समितीची निवड दर पाच वर्षाने होते. सभासदामधून निवडून आलेल्या व्यवस्थापन समिती सदस्यामधून एका संचालकाची निवड अध्यक्ष म्हणून पहिल्या सभेत करण्यात येते. अध्यक्ष हा संस्थेच्या सर्व साधारण सभा व व्यवस्थापन समितीच्या सभांचा पदसिद्ध अध्यक्ष असतो व तो नेहमी संचालक मंडळाला जबाबदार असतो.