कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
राम नाम ओठी जपता
राम नाम ओठी जपता
रामराया हॄदयी वसतो...करावा रामनामाचा धावा
तो सदैव श्वासात नांदतो...राम नाम सागर मोक्षानंदी
दुःख वेदनांतुनी सावरतो...राम अवतार विश्वात्म्याचा
साऱ्या ब्रह्मांडाला रक्षितो..तो देवगुणी , सदविचारी
सकलांच्या मना उजळीतो..विध्वंसक तो षडरिपूंचा
शाश्वती ब्रह्मांडी नांदतो...जीवन रामनामी सन्मार्गी
जाणता जीवा मोक्ष लाभतो..-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)
9766544908
रचना क्र. २२९
८/९/२०२२
-
भाव जाण तू देवा
कर पडले चरणीं
भाव जाण देवा ।।धृ।।
देह झुकला पुढती
लिनतेनें मान वाकती
मनाची करूनी एकाग्रता
भावनेला वाट देतां
अश्रू दाटले नयनी अंतरीचा दिसे ओलावा १
कर पडले चरणी भाव जाण देवा,
प्रथम येई भावना,
जागृत करते मनां
मनाचा ताबा देहावरी
तेच तुजला प्रणाम करी
घे प्रभू जाणूनी अत:करणातील ठेवा २
कर पडले चरणी भाव जाण देवा
मुखीं नाम तुझे घेई
देह सारा शहारून जाई
आनंदाची फूटते उकळी
नाचते मन सर्व काळी
मनाचा चंचल स्वभाव समजोनी तूं घ्यावा ३
कर पडले चरणी भाव जाण देवा
डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
-
निर्लज्ज..
भारत पर्यटनाला आलेली
ती विदेशी महिला
हातातील चिप्सचे
रिकामे पाकीट फेकण्यासाठी
अर्धा तास डस्टबिन शोधत फिरली...आणि तिच्याच समोर
संत्र्याची सोललेली साल मी
बिनधास्त रस्त्यात फेकली...माझ्याकडे रोखलेली तिची
ती प्रश्नार्थी नजर पाहिली
तरीही मला लाज नाही वाटली....लाज माझ्या बेगडी स्वच्छतेची...!
त्याने बेकायदेशीर काम करण्यासाठी
माझ्याकडे सरकवलेलं नोटांचं पाकीट
मी हळूच खिशात दाबलं...आणि त्याच्याच मागून
भिकाऱ्यासारखं हात जोडून
मला विनंती करीत आलेल्या
कफल्लक म्हाताऱ्याला
वयाचा दाखला आणायला
मी बळेच पिटाळून लावलं...त्याच्या डोळ्यातला
तो अश्रूचा थेंब पहिला
तरीही मला लाज नाही वाटली....लाज माझ्या अधाशी हावरट पोटाची...!
रस्त्यावर रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेल्या
तिच्या नवऱ्याला इस्पितळात न्यायची
तिने विनंती करताच
माझी नवी कोरी चमचमीत आलिशान कार
रक्ताने माखेल की काय या भीतीने
मी दुसऱ्या मार्गे जात असल्याच सांगून
हळूच टांग मारली...तिच्या नजरेतली भीक
मी स्पष्टपणे पहिली
तरीही मला लाज नाही वाटली ....लाज माझ्या दिखावेबाज श्रीमंतीची...!
बलात्काराच्या केसमधून
त्याला निर्दोष सिध्द करताना
मी माझ्या वकिलीची सीमापार गाठली...बलात्काराच्या बळीची आब्रू
पुन्हा वेशीवर टांगली.
तिच्या डोळ्यातला राग पहिला
तरीही मला लाज नाही वाटली....लाज माझ्या कायदाप्रिय बुद्धिमत्तेची...!
एअरकंडीशनर मॉल मधून
महागडे कपडे अन शूज खरेदी करून
मी अभिमानाने कार्ड स्वाईप केलं...फाईव्ह स्टार हॉटेलच्या मेजवानीनंतर
वेटरच्या हातावर
१०० रुपयांची टीप सुध्दा टेकवली...मात्र बाजारातून भाजी खरेदी करताना
१० रुपयासाठी अपार घासाघिस केली...त्या गरीब शेतकऱ्याच्या
आर्त विनवणीचा सूर
कानात घुमत राहिला.
तरीही मला लाज नाही वाटली....लाज माझ्या काटकसरी व्यवहारांची...!
समुद्रात लाखो करोडो रुपयांची रक्कम ओतून
शिवछत्रपतींचे स्मारक उभारण्याच्या
मी खूप गप्पा मारल्या...पण जिथे माझा राजानं अखेर प्राण सोडला
त्या खऱ्याखुऱ्या स्मारकरूपी रायगडाची मात्र
दयनीय अवस्था केली...शिवछत्रपतींची तलवार तोडली गेल्याची बातमी
टीव्हीवरती पसरली...प्रेमी युगुलांची नावं लिहलेल्या
गडाच्या बुरुजांचा आक्रोश
कानठळ्या फोडू लागला
तरीही मला लाज नाही वाटली....लाज माझ्या नादान शिवभक्तीची...!
गगनभेदी बिल्डींग, शॉपिंग मॉल, मल्टीप्लेक्स,
३ जी- ४ जी अन बुलेटट्रेनच्या जमान्यात
कुणी आरक्षणासाठी तर कुणी
आरक्षणाच्या विरुध्द भांडला...आदिवासी पाड्यावरचा रुग्ण
वाहतूकसुविधे अभावी अजूनही
झोळीत टाकून आणलेला पहिला...डॉक्टर म्हणे तो तर रस्त्यामध्येच मेला.
तरीही मला लाज नाही वाटली....लाज माझ्या विकासाच्या राजकारणाची...!
२६/११ ला मी मेणबत्त्या लावून
श्रद्धांजली वाहिली...पाकिस्तानशी युद्धाच्या पोकळ गप्पा मारून
देशाखातर मरण्याच्या सिंहगर्जना केल्या...त्याच पाकिस्तानी कलाकारांचे चित्रपट
मी चवीने पहिले...माझ्याच पैशात मी
कित्त्येक कसाब पोसले
तरीही मला लाज नाही वाटली....लाज माझ्या फुटक्या देशभक्तीची.!
.....
आणि अजूनही मला
लाज नाही वाटत....माझ्या निर्लज्जपणाची...!!!
-
समत्व बुद्धी
एका टोंकावरती जातां, शांत न राही झोका तेथें,
विलंब न करता क्षणाचा, जाई दुजा टोका वरती ।।१।।जीवनांतील झोके देखील, असेच सदैव फिरताती,
बऱ्या वाईटातील अंतर, नेहमी चालत असती ।।२।।समाधान ते मिळत नसे, जेव्हां बघता तुम्हीं भोग,
त्यांत देखील निराशा येते, मनीं ठरविता जेव्हां योग ।।३।।जवळपणाच्या नात्यामध्यें दुरत्वाचे अंकूर फूटते,
दूर असता कुणी तरी, जवळ करावे वाटते ।।४।।संतूलन करूनी मनाचे, समत्व बुद्धी ठेवावी,
टोकावरती जाण्याची भूमिका, सदैव टाळीत रहावी ।।५।।मध्य बिंदू तो साधतां, निवड न राही एकाची,
स्थिरत्व येईल जीवनाचे, टोके जातां सुख दु:खाची ।।६।।डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
आम आदमी
-
जीव रंगला तुझ्यात
संथ निळेशार पाणी
लाट खोल उसळली...
जीव रंगला तुझ्यात
ओढ अशीही लागली...थेंब थेंब बरसला
घन ओथंबून आज...
शहारली काया पुन्हा
सागराची आर्त गाज..देह तुझाच राहिला
मनोमनी दाटे हर्ष..
किरणांची सोनछाया
जाणवितो तुझा स्पर्श..मनामध्ये उतरावी
छाया आठवांची दाट...
बरसून मेघ आला
पुन्हा पाहण्यास वाट..प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/
-
वर्हाडातली गाणी – १२
कारल्याची बी पेर ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याची बी पेरली हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याला कोंब येऊ दे ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याला कोंब आल हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याला वेल येऊ दे ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याला वेल आला हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याला फुल येऊ दे ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याला फुल आले हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याला कारले लागू दे ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याला कारले लागले हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याची भाजी कर ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याची भाजी केली हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याची भाजी खा ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याची भाजी खाल्ली हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याचा गंज घास ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याचा गंज घासला हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
मला काय पुसते बरीच दिसते पूस आपल्या सासऱ्याला सासऱ्याला
मामंजी मामंजी मला मूड आल पाठवता की नाही नाही
मला काय पुसते बरीच दिसते पूस आपल्या भासऱ्याला भासऱ्याला
दादाजी दादाजी मला मूड आल पाठवता की नाही नाही
मला काय पुसते बरीच दिसते पूस आपल्या जावेला जावेला
जाऊबाई जाऊबाई मला मूड आल पाठवता की नाही नाही
मला काय पुसते बरीच दिसते पूस आपल्या नन्देला नन्देला
वन्स वन्स मला मूड आल पाठवता की नाही नाही
मला काय पुसते बरीच दिसते पूस आपल्या दीराला दीराला
भाऊजी भाऊजी मला मूड आल पाठवता की नाही नाही
मला काय पुसते बरीच दिसते पूस आपल्या नवऱ्याला नवऱ्याला
पतीराज पतीराज मला मूड आल पाठवता की नाही नाही
आन फणी घाल वेणी मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
आणली फणी घातली वेणी भुलाबाई गेल्या माहेरा
-
विशाल आपुले पंख फैलावुनी
विशाल आपुले पंख फैलावुनी,
उंच उंच आभाळी उडावे,
मनसोक्त रमतगमत दूरवरी, विहरत --विहरत गात जावे,--||१||नको कुठले ताणतणाव,
नकोच कुठल्या चिंता,
भोवती निळा आसमंत,
मेघ सारे नि विद्युल्लता,--||२||वाटले तर वृक्षांवर बसुनी,
निवांत करावी फक्त टेहळणी, स्वातंत्र्य फक्त राहावे जपत,
नको कोणाचीच मनधरणी,--||३||अपमान, मानभंग, दुःखे,
कोणीच नको करायाला,--
नातीगोती टोचती सारी,
अवघ्या मानवजातीला,--||४||आपल्या दिलाचा मीच राजा, काळवेळ कसले बंधन नसे, एकमेकात लढून सारखे ,
गुंता वाढवणेही नसे,--||५||निळ्या आभाळात बागडत, मुक्तपणे वर वर जावे,
पैसा सत्ता प्रतिष्ठा सोडुनी,
पक्षीजगातील आनंद लुटावे,--||६||गोड फळे झाडांवरची,
तृप्त होत खात राहावे,
माणसांना चिडवत चिडवत, फांदीवरती उंच बसावे,--||७||हिरव्या हिरव्या धरेवरी,
स्वैर सगळे सुख लुटावे,
धुंदीतच राहून आपल्या शेवटी इथेच आपुले प्राण सोडावे,--||८||हिमगौरी कर्वे ©
-
दृष्टी बदल
नवा चित्रपट बघण्या गेलो, कुटुंबासह चित्र मंदिरी
चित्रगृह ते भरले असतां, प्रवेश मिळाला कसातरी....१,
चित्रपट तो बघत असतां, आश्चर्य वाटले जल्लोशाचे
टाळ्या, शिट्या देवून प्रेक्षक, कौतूक करी नटनट्यांचे....२
वास्तवतेला सोडूनी, रटाळपणे वाहत होते,
वैताग येवूनी त्या चित्राचा, सोडून आलो मधेच मी ते....३,
घरी येवूनी शांत जाहलो, आठवू लागलो बालपण
अशीच होती छायाचित्रे, ज्यांत आमचे रमले मन....४
जीवनामधल्या चक्रामध्ये, बदल फारसा होत नसतो
वयातल्या पायरीप्रमाणे, दृष्टीमध्ये फरक घढतो....५
--डॉ. भगवान नागापूरकर
9004079850
bknagapurkar@gmail.com
-
सोडून आले आहे मी सगळे
एका हिंदी कवितेचा अनुवाद,थोडे काही शब्द घालून माझे,--!!!
सोडून आले आहे मी सगळे,
आपल्यात घडलेले सारे,
माझे तुझे सारे किस्से,
खरंच मी सोडून आले,रडले डोळे माझे,
अगदी हमसाहमशी,
तुझ्याच फक्त घरापाशी,
सोडून आले सगळे,
रुसणं, रागावणं, मनवणं
मुद्दाम जिद्दीने भेटणं,
अशा कित्येक स्मृती,
सोडून आले तुझ्या दाराशी,-!!!एकत्र घालवलेले रम्य क्षण, डोळ्यात साठवलेले,
अशा सगळ्या रात्री,
सोडल्या तुझ्या दाराशी, --!!!!अगदी अगदी बेवारशी,
जिथे सुखाचे आभाळ,
येऊन सामावत होते,
तिथे त्याला पेलणारे ,
हातच मी सोडून आले,
तुझ्या दाराशी बेवांरशी,---!!!!त्यात काही विजाही,
येऊन भेटायच्या मला,
त्यावेळी होणारी सुखाची बरसात, सोडून आले मी तुझ्या दाराशी,--!!मिलनाच्या वाटेवरच,
विरहाचे होते चटके,
एका अनामिक भितीने,
आसुसलेपण त्या प्रेमातले,
सोडून आले तुझ्या दाराशी,--!!!
तुझ्या दाराशी,---!!!!!हिमगौरी कर्वे.©
विलास सातपुतेCopyright © 2025 | Marathisrushti