मूर्तिमंत वाटे देवी लक्ष्मी प्रेमळ स्वरूप माझे आई
धन्य जहलो जन्म मिळूनी उदरामाजी तुझिया ठायी

प्रेमाचा तो सागर देखिला तुझ्याच ह्रदयाजवळी जावूनी
निकटपणाचा आनंद घेत नऊ मास मी उदरी राहुनी

दुग्धामृत पाजून मजला वाढवी अंकुर काळजीने
घास भरवण्या काढून ठेवी उपाशी राहून आनंदाने

निद्रा न लागे तुजला तेंव्हा आजारी जेंव्हा मी पडलो
पाणी दिसले तुझ्या नयनी दु:खाने जेंव्हा हळहळलो

अनंत ऋणे करुनी ठेवसी तुच माझ्या शिरावरी
अशक्य आहे तेच फेडणे ह्याच जन्मी तरी

मात्रत्वाचे ऋण फेडण्या असे वाटते, माताच व्हावे
पुनर्जन्मी त्नू पुत्र होऊनी सेवा करण्या मजला मिळावे.

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

हर्ष आहे शोक आहे, अजुनही माणूस तूं
त्याहुनी आश्चर्य आहे - अजुनही माणूस तूं !

राग हृदयीं लोभ हृदयीं अन् असूया द्वेषही
सर्व दुर्गुण असुनही हे, अजुनही माणूस तूं ?

ईश ना शकसी बनूं, सैतान तरि होऊं नको
त्यापरी स्वीकार कर हें – अजुनही माणूस तूं ।।

कधिच तूं बनलास फत्तर, तरि कधी नयनातलें
सांगतें जें नीर वाहे – अजुनही माणूस तूं ।।

श्वापदाहुन हीनतम कृत्यें तुझी, म्हणुनी तुला
देव ‘आ’ वासून पाहे – अजुनही माणूस तूं !!

-- सुभाष स. नाईक

रविबिंबाला निरोप देण्या
संध्या अवतरली
त्याच वेळी त्या कवेत घेण्या,
रजनी आतुरली II

रजनी, उषा, अन संध्याराणी
असती त्या भगिनी
परी रवीवर प्रेम तिघींचे
शुद्ध नी आरसपाणी
रवीमिलनाला तिघींची ही त्या
हृदये आतुर झाली
त्याच वेळी त्या कवेत घेण्या
रजनी आतुरली II

गौरवर्ण ती उषा म्हणाली
माझे स्थान पहीले
ब्राह्ममुहूर्ती मलाच रवीने
सर्व प्रथम पाहिले
आमुच्या मिलने रोज रोज ती
सोनसकाळ सजली
त्याच वेळी त्या कवेत घेण्या
रजनी आतुरली II

संध्याराणी असे सावळी
शांत सोज्वळ असे
आमुचे मीलन होवो जेव्हा
भास्कर दमत प्रवासे
आमुच्या मिलना जन म्हणतील हो
तिन्हीसांज ती झाली
त्याच वेळी त्या कवेत घेण्या
रजनी आतुरली II

अनेक नावे त्या रजनीची
निशाही म्हणती तिला
काळी कुट्ट परी स्वभाव शीतल
शुक्र तारा वेणीला
मम सदनी रवी निद्रा घेईल
लाज लाजून म्हणाली
त्याच वेळी त्या कवेत घेण्या
रजनी आतुरली II

जनहो ही तर कवी कल्पना
तिघीही एक स्वरूपं
अवनी अन सूर्याच्या भ्रमणे
विविध भासती रूपं
संध्या रजनी उषानेच ती
दिनचर्या ठरविली
त्याच वेळी त्या कवेत घेण्या
रजनी आतुरली II

काव्यरचना -©प्रमोद जोशी
जळगाव
9422775554

सुखदुःखात मी नित्य डूंबलो
अंतरी वेदनांच उरली नाही

वाटसरु मी अनवट वाटेवरचा
चालायचे कधी थांबलो नाही

जगणारा मी एक मुक्त कलंदर
दु:श्वास कुणाचाच केला नाही

जीणे रिते , खरे सुखशांतीचे
मी हव्यासात गुंतलोच नाही

निर्माल्य जळात मुक्त वाहते
हे सत्य शाश्वत लपले नाही

जन्म उदरी तर अंत स्मशानी
हा न्याय कुणास चुकला नाही
********

--वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. ३२०

५/११/२०२२

भक्ति करुन प्रभूसी मिळवी, दिसले आम्हा ह्या जगती
परि त्याचाच विरोध करुनी, कांही पावन होऊन जाती

लंकाधिपती रावण याने, रोष घेतला श्रीरामाचा
जानकीस पळवून नेई, विरोध करण्यास प्रभुचा

झाली इसतां आकाशवाणी, कंसास सांगून मृत्यु त्याचा
तुटून पडता देवकीवरी, नाश करण्या त्याच प्रभुचा

प्रभी अवताराचे ज्ञान होते, परि विरोध करीत राही
होऊन गेले तेच प्रभूमय, सतत त्याचाच ध्यास घेई

रोम रोम तो शोधत होता, कोठे लपला आहे ईश्वर
भक्ति असो वा विरोध असो, तन्मयताच करी साकार

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८४०

आधार तुम्हाला आमुचा कायम ध्यानात असावे नक्की

बांधले होते सुंदर घरटे, कौशल्य सारे एकवटूनी
वृक्षाच्या उंच फांदिवरी, लोंबत होते झोके घेवूनी...१,

दूर जावूनी चारा आणिते, पक्षीण आपल्या पिल्याकरिता
जग सारे ते घरटे असूनी, स्वप्न तिचे त्यांत राहता...२,

वादळ सुटले एके दिनी, उन्मळून पडला तो वृक्ष
पिल्लासाठी ती गेली होती, शोधण्यासाठी आपले भक्ष्य...३

शाबूत घरटे फांदी वरते, वृक्ष जरी तो पडला होता
पिल्लामधली ती कुजबुज, असह्य दशेत ऐकत होता...४

कित्त्येक वर्षीचे जीवन त्याचे, क्षणांत भूमिगत झाले
स्थिर बघूनी पक्षी घरटे, अखेरचे ते अश्रू गळले...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

सुचले होते सारे कांहीं परि, ढळत्या आयुष्यीं

संधिप्रकाश तो दिसत होता, सूर्य अस्ताशीं...१,

काळोखाची भिती उराशीं, लांब आहे जाणे

कळले नाहीं यौवनांत, कशास म्हणावे जगणे...२,

समजून आले जीवन ध्येय, चाळीशीच्या पुढें

खंत वाटली जाणता, आयुष्य उरले केवढे...३,

ज्ञानविषय अथांग होते, अवती भवती

कसा पोहू ह्या ज्ञान सागरीं, विवंचना होती...४,

निराश होऊं नकोस वेड्या, कर्तृत्वाला काळ न लागे

क्षणांत चमकूनी प्रकाश देणें, हीच विजेची अंगे..५,

वर्षा येवून निघून जाते, न्हाऊं घाली धरणीला

हिरवे प्रफुल्लित वातावरणीं, आनंद दिसे सर्वाला...६

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

अशी एक कविता लिहू इच्छिते
जी गावात चामडे शिवते
माझ्या आईच्या हातातील सुई प्रमाणे
सरळ आणि टोकदार,

तसेच
प्रत्येक फाटकी तुटकी गोष्ट
जोडली जाऊ शकते
आणि
चुकीची शिलाई
परत उधडली जाऊ शकते

© जसिंता केरकेट्टा Jacinta Kerketta
(साइकिल के अप्रैल-मई अंक में प्रकाशित)

मराठी अनुवाद _विजय नगरकर