किती खाल्ला मार, किती खाल्या शिव्या याची गणतीच नव्हती.

एकच गोष्ट सतत कानी पडत होती.

उनाड आहे, बावळट आहे, धडपड्या आहे, तडफड्या आहे, मूर्ख कुठचा.

भडीमार होत होता आईकडून शब्दांचा..

आम्ही होतो बालपणीच गांधीवादी.

एका गालांत कुणी मारली तर दुसरा गाल पुढे करणारे.

मुकाट्यानें मान वर न करता सारे शब्द पचविणारे.

खेळणें, कुदणें, उड्या मारणें,

त्यातच ढोपर, कोपर, हातपाय फुटून जाणें, भळभळा रक्त वाहायचे.

पण सांगा रडून कुणाला ?

कारण ते असायचे स्वतःच्याच प्रतापाचे...

निमुटपणें बाजूस बसून, सहन करायचे

आणि कुणास समजू नये, म्हणून माती टाकायचे.

भरत होत्या साऱ्या जखमा हलके हलके.

न भरून कसे चालायचे ?

मस्तीची रग, खेळातील धडपड आणि

स्वत:च डॉक्टर बनून जखामाबद्दल वाटणारी मायेची कढ.

सारे तुटून पडायचे, घाव बरे करण्यासाठी.

* * *

... संध्याकाळची वेळ, सूर्य अस्ताला चाललेला.

किती घटका राहील्या होत्या, त्याला डुबण्यासाठी !

विचार करितो मी. शांत बसून पंचाहत्तरीच्या काठी.

हातपाय खाजवितो, कुरवाळीतो, सुरकुतलेल्या कातड्याकडे बघतो.

मध्येच नजर खिळून राहते, ती जखमांच्या वणावर.

कितीतरी लहान मोठ्या आकाराची.

ज्यावर दिसत होती चित्रे आठवणीची.

प्रत्येक वणावर होता एक इतिहास, एक घटना, एक जबरदस्त प्रसंग.

कोडगे बनून केलेली मस्ती, आईचा मार, शिव्या आणि बाबांचा राग.

पण आज सारे काही मनाला आनंदीत करून टाकणारे.

शरिरावरले वण बनले होते एक जीवन आलबंम.

नेत होते भूतकाळांत.

जो होता निश्चित आणि उपभोगलेला.

त्यात भविष्यकाळाची अनिश्चितता नव्हती, कि वर्तमान काळाची क्षणिकता.

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

आत्मारामा , सर्वेश्वरा , दयाघना
देवा ! मंगलम चरण तुझे नमितो
सदैव स्मरणात तुझ्या मी जगतो
देवा ! मंगलम चरण तुझे वंदितो।।१।।

शिशु , शैशव , वात्सल्य स्मरता
वृध्दत्वे ! आज मी सुखात रमतो
दैवे , प्रारब्ध्ये सुखदुःखां संगती
तव कृपेच्या अमृतसागरी डुंबतो।।२।।

क्षणक्षण सारे , सर्वेश्वराची कृपा
मीच भक्त भोळा , अज्ञानी पामर
तुझ्याच कृपाकटाक्षे मी उद्धरुनी
भावभक्तीने गीतास मी गुंफितो।।३।।

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २

२ - २ - २०२२.

वेदना ''
वेदनेशी असलेल नाथ कधीच तोडायच नसत,ते तुम्हाला तुमच्या अस्तित्वाची आणि पर्यायाने दुसर्याच्या दुःखाशी वेदनेन बघायला शिकवते |.
वेदना जगण्याचा भुत ,भविष्य ,विसरून वर्तमानासी एकरूप व्हायला शिकवते .स्वताच्या वेदना ,दुःख याच्यापलिकड़े असलेल्या तीव्र आणि भयानक सामाजिक वेद्नेशी नात जोडायला शिकवते ,जगन कधीच पूर्ण होत नसत ,जगण्याच्या मैदानात वेदनेच नाण अखंडपने खनानत असत क्षणभंगुर सुखाच्या शक्येतेचा संदेश घेउन .
जगण्याच्या संघर्षात जर कुणाच्या वेद्नेशी नात जोड़ता आल तर बघा ,आयुष्याचा एक काटेरी पण थक्क करणारा क्षण जगता येइल .
जगण्याच्या मैदानात सतत जिंकण्या, हरन्याच्या सवयी मुले जगण्याची मजाच विसरत चाललोय आपण .
खेळ,अभ्यास ,आयुष्याच्या प्रत्येक क्षेत्रात खेळाडूं होवुन स्पर्धा करण्यापेक्षा मानुस बनुन आयुष्याचा आनंद लुटुया.
आयुष्याच्या छोट्या मोठ्या खेळामधे सतत खेळाडूं ,स्पर्धक होण्यापेक्षा कधीतरी प्रेक्षक होउन (जीवनाच्या ) खेळाचा मनसोक्त आनंद लुटुया,
जगन समृद्ध करुया .

@सतीष वाघदरे

भावमनीचे उमटूनी पडती ज्याचे सहवासे

काव्यामधला ईश्वर मजला तोच परि भासे

शब्द तयाचे ऐकत असता मन येते भरूनी

शब्दांना त्या बांध घालता काव्य पडे उमटूनी

अनूभव ज्याचा वदला जातो कंठा मधूनी

भोगलेला असे परि तो एके काळी त्यांनी

सत्य सारे तेथे असता दिव्यत्वाची जाण

म्हणूनच पटते मनास तेंव्हां हेच खरे जीवन

वाचित गेलो धर्मामधूनी जे जे सारे काही

शिक्षीत नसूनी स्वानूभवे तेच व्यक्त होई

हेच भासले काव्य मजला साऱ्या जीवनाचे

उतरत होते लेखणीतूनी बोल अनूभवाचे

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

चौफेर पाऊस मदमस्त्
फळी येती पेरलेलेे कष्ट

हिरवाई पांघरलेले शिवार
झुळझुळ वाहती जीवन झरे
सभोवती चार.....

विश्रांती घेत बरसती वरुण तुषार
धरती ला अवगते नवनिर्मिती सार

बरसला तोचि आपला....
मनोवेधी ढग़ गडगडला...
पाहुनी जीव तया अवघा गुंतला

ऊन पाऊसाचे लपंडावात
मन मनस्वी दंगला....

अनुभवी निसर्ग चक्री कवडसे
मनी उमली श्रावणी ठसे...

श्रावणी सोमवार....
श्रध्दाळू शिवगणी करती
शिवतत्वे शॄंगार....

आँगस्ट

असे सदा घटना विशेष
चले जावो ची सुरुवात
आँगस्ट् क्रांती ची वात

स्वातंत्रदिनाचा विजय
अन् इंग्रजावर मात....

असे माह हा काही खास...
करी पुनर्जीवनाची बात....
अन् सणासुदी संगती
निसर्ग टाकी कात......

म्हणुनी विशेषणे.....
August Gathering....
असे सर्वे सर्वास....!!

-डाॅ.दीपक सवालाखे

यवतमाळ.

प्रेम कविता

किरणात चमक ती असूनी, तेजोमय भासे वस्तूंचे अंग

सूक्ष्म अवलोकन करीता, कळे तेज ते, वस्तूचाच भाग.....१,

जसे तेज असे सूर्याचे सूर्यामध्यें, पत्थरांतही तेज भासते

दृष्टी मधले किरणे देखील, सर्व जनांना हेच सांगते...२,

तेजामुळेंच वस्तू दिसती, विना तेज ती राहील कशी

तेज रूप हे ईश्वरी असूनी, तेज चमकते वस्तू पाशी...३

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

व्यास क्रिएशनच्या प्रतिभा दिवाळी २०२० च्या अंकामध्ये प्रकाशित झालेली स्व. सौ. गंगूताई वैद्य यांची हि कविता

गरगर गरगर फिरवू चरखा
दीन जना जो देईल तनखा।।धृ।।
चरख्याचा हा मंजुळ नाद
दशदिशांतुनी घालीत साद
स्वदेशी खादीचा जणू प्रसाद
परसत्तेचा सोडवी विळखा
गरगर गरगर फिरवू चरखा ।। १ ।।

निघती भरभर कोमल धागे
सुबक गुंफुनी विणुया तागे
देश आपुला न राहील मागे
करी निर्भय हा पाठीराखा
गरगर गरगर फिरवू चरखा।।२।।

कवच स्वदेशी निर्भयतेचे
शस्त्र हाती हे संघटनेचे
गीत मुखीचे स्वातंत्र्याचे
जयभारत हा घोषही ऐका
गरगर गरगर फिरवू चरखा ।। ३ ।।

-स्व. सौ. गंगूताई वैद्य

वृंदावनात गायींच्या सहवासात असे

दह्या दुधाचा मटका कमरेला

गोपीकांचा सहवास असे

गोकुळातील कृष्ण सखे

नटखट नंदलाल असे

गोकुळातील कृष्ण सखे

भग्वदगीतेच्या उपदेशात दिसे

राधेच्या प्रेमात दिसे

अन् शत्रुंच्या संहारात ही दिसे

गोकुळातील कृष्ण सखे

तुझ्या माझ्या प्रेमात ही दीसे

ले... उमेश तोडकर

हपालेल्या निष्ठूर काळा,
समाधानी तू कसा होशील,
बळी घेण्याचे सत्र तुझे ते,
केंव्हां बरे तू थांबवशील ? ।।१।।

नित्य तुला भक्ष्य लागते,
वेध घेई टिपूनी त्याचा,
मिस्कीलतेने हासत जातो,
गर्व होई स्वकृत्याचा ।।२।।

अवचित कशी ही भूक वाढली,
मात करूनी त्या वेळेवरी,
सूडानें पेटूनी जावूनी,
बळी घेतले गरीबांचे परी ।।३।।

काळ येई परि वेळ न आली,
म्हणून सदा हताश होतो,
वेळेची ढिलाई बघूनी,
तांडव नृत्य करीतो ।।४।।

शांत होऊ दे क्रोध तुझा ,
बळी कुणाचा राग कुणावरी,
‘वेळवरती’ अवलंबूनी तूं,
जाण ठेव याची तरी ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com