मार्ग निसर्गाचे सदा, निश्चीत आणि अढळ ।

चालतो त्याच दिशेने, जसजशी येते वेळ....१

चालत आसता थांबे, भटके वाट सोडूनी ।

करूया काही आगळे ठरवी विचारांनी....२

आगळे वेगळे काय, त्याला जे वाटत असे ।

नियतीची वाट मात्र, त्या दिशेने जात नसे....३

परिस्थितीचे कुंपण, टाकले जाते भोवती ।

कळत वा नकळत, मार्गी त्यास खेचती....४

करून घेतो निसर्ग, वाटते त्याला हवे जे ।

अकारण तुम्हा वाटते, हे तर आहे माझे....५

जीवनाच्या सांजवेळी, बघता मागे वळूनी ।

प्रवास केला वेगळा, हेच येते समजूनी....६

मिळूनी काही आगळे, समाधानी वृत्ती येते ।

आनंदाने निरोप घ्या, नियती तुम्हा सांगते....७

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

सुख दुःखाच्या लाटेमध्ये,

तरणे वा बुडणे,

जगेल तो त्या क्षणी,

ज्याला माहित पोहणे ।।१।।

पोहणे जगणे कला असूनी,

अनुभव हा शिकवूनी जातो,

जागरुकतेने कसे जगता,

यशही त्याला तसेच देतो ।।२।।

जीवनाविषयी ज्ञान मिळवण्या,

कष्ट लागती महान,

परि केवळ एक अनुभवी प्रसंग,

सारे देतो मिळवून ।।३।।

अनुभवाचे ज्ञान श्रेष्ठ हे,

निसर्ग शिकवी क्षणोक्षणी,

सतर्कतेने वेचून घ्यावे,

दैनंदिनीच्या घटनामधूनी ।।४।।

बोल सारे अनुभवाचे,

त्या बोलीची भाषाच न्यारी

सुख दुःखाच्या गुंत्यामधला,

अर्थ सांगतो कुणीतरी ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कुमार गंधर्व म्हटलं की मला हेरॅक्लिटसची आठवण यायची. ”तुम्ही एकाच नदीत पुन्हा पुन्हा पाऊल टाकूच शकत नाही; तुम्ही एकदा पाऊल टाकलं की पुन्हा पाऊल टाकेपर्यंत तिचं स्वरुप बदललेलं असतं” असं हेरॅक्लिटस म्हणे. कुमारांचं तसंच काहीसं होतं. त्यांचा एकदा बागेश्री ऐकला की पुन्हा तो तसाच यायचा नाही. अगदी तीच बंदिश असली तरी! ”टेसूल बन फुले, रंग छाये, भंवर रस लेत फिरत मद भरे” ही कुमारांची बंदिश मी प्रत्यक्ष मैफिलीत कितीतरी वेळा ऐकली असेल.

शब्दसागर! दान सरस्वतीचे
उमलते निष्पाप हृदयांतरात

आभाळ! सारे प्रीतभावनांचे
विरघळे, अलवार भावप्रीतीत

मनगर्भी! काहूर, संवेदनांचे
मी शोधतो, सुगंधा स्पंदनात

माळीता, हृद्य क्षणाक्षणांना
मंत्रमुग्ध! प्रीतभाव अंतरात

तव स्मरणी, भावस्पर्श रेशमी
गात्रागात्रातुनी, ओसंडते प्रीत

गगनी मी भुलावे अन तू लपावे
खेळ, आगळा चालला अविरत

तो मोगरा, गुलाब, बकुळ, चाफा
दरवळतो धुंद अजुनही अंतरात

भावप्रीतिच्याच, महाकाय लाटा
गुंफितो मी अलवार भावशब्दात

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १४७.

१० - १२ - २०२१.

दवडू नका आयुष्य तुम्ही, वेळ घालूनी असा तसा,
पदरी येई निराशा तुमच्या, गेला क्षण तो येईल कसा....१,

मर्यादेतच जीवन असूनी, गतीमान ते असते बघा,
स्वत: भोवती केंद्रीत होता, कसे जाणाल इतर जगा....२,

इच्छा असते वाया न जावे, आयुष्य सारे विनाकारण
हर घडीला विचार असावा, इतरांसाठी असते जीवन....३,

जेंव्हां तुम्ही सेवा करिता, इतर मनाचे भाव जाणूनी
तेच अर्पण होत असते, सारे एकत्र ईश्वर चरणी .....४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तुझेच घेऊनी तुलाच द्यावे, भासते ही रीत आगळी
उमजत नाही काय करावे, तुझीच असतां सृष्टी सगळी

वाहणाऱ्या संथ नदीतील, पाणी घेऊन अर्घ्य देतो
सुंदर फुले निसर्गातील, गोळा करुन चरणी अर्पितो

अन्न ग्रहण करण्यापूर्वी, नैवेद्य तुजला दाखवितो
जगण्याचा तो मार्ग दोखवी, ह्याचीच पोंच आम्ही देतो

विचार ठेवूनी पदोपदीं, साऱ्यांचा तूं असशी मालक
दुजास देण्यातील आनंद, हाच मिळवित असे एक

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

निराशेचे बीज पेरतो,आम्हीच आमच्या गुणानें,
विचारांना ताण देवूनी,जगा पाही त्याच दिशेने ।।१।।

जाणूनी ईश्वरी स्वरूप,प्रतिमा ती मनीं बसवी,
धडपड चालते सतत,तशीच प्रतीमा दिसावी ।।२।।

तपसाधना ती बघूनी,कित्येकदा मिळे दर्शन,
परि केवळ अज्ञानाने,न होई त्याचे अवलोकन ।।३।।

सभोवतालच्या वस्तूंमध्यें,जाण तयाची येते,
निसर्ग रम्य सौंदर्यात,भावना तशी उमटते ।।४।।

अस्तित्वाची जाणीव देतो,हर एक घडीचा ठेवा,
ध्यास लागतो आम्ही,परी कल्पिलेल्या रूपी दिसावा ।।५।।

निराशा राहते सदैव,दर्शन न मिळता त्याचे,
पाण्यात राहून देखील,तहानलेला असे याचे ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

अवघ्या जगाचा संसार पेलून,
विटेवरी उभा तू कमरेवर हात ठेवून,
समाधान दिसे डोळ्यात,
दिसे स्मित हास्य तूझ्या ओठी,
काळा सावळा विठू तू माझा,
कीर्ती अथांग तुझी मोठी….

– श्वेता संकपाळ.

आज मज कळो यावे,का रिकामे आपुले आभाळ, अनभिषिक्त प्रेम चांदणे,
नाहीसे का आज ओढाळ,--!!!

मंदमंद प्रेम प्रकाश,
हळूहळू नाहीसा होई,
जीवनीचा तम मग,
बघ, कसा वाढत जाई,--!!!

रोज रोज अमावस,
असे कसे चालायाचे,
रात्रंदिनी निष्प्रभ खास,
चंद्र - चांदणे मज भासे,---!!!

अनुभवल्या जिथे पोर्णिमा,
चंदेरी धवल लख्ख,
तेच प्रेमाभाळ वाटे,
धूसर तममय मख्ख,--!!!

कुठे गेला माझा चंद्र,
आणि त्याचे प्रेमळ चांदणे,
विरहार्त गीत गाई,
पक्षी एकाकी दिवाणे,--!!!

चंद्र चांदण्या भरून बहरे,
खरे तर रात्र लोभसवाणी,
जशी ती जवळ येते,
आठवांनी काळीज चरे,--!!!

या रम्य निरव एकांती,
पुन्हा एकदा तू जवळ यावे, पहिल्यासारखे लाजलाजूनी,
कवेत माझ्या सामावून जावे,--!!

पुन्हा एकदा व्हावा तो, लाजराबुजरा शृंगार ,
नदीस जसा सागर भेटतो,
बघत राहावे त्यांचे उभार,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.