दोन ग्रंथ ते अप्रतीम बनले,

ह्या जगावरती,

रामायण महाभारत ह्याहूनी,

श्रेष्ठ काही नसती ।।१।।

धन्य जाहले वाल्मिकी व्यास,

ज्यांनी ग्रंथ लिहिले,

मानवातील विविधतेचे,

दर्शन ते घडविले ।।२।।

विश्वामधला प्रत्येक विषय,

हाताळला दोघांनी,

शोधून काढण्या काही,

निराळे समर्थ नाही कुणी ।।३।।

आद्य कवी वा लेखक म्हणूनी,

मान तयांना आहे,

अनुकरण ते त्यांचे करिता,

पुष्प तयांना वाहे ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

परमेश्वर अगाध । त्याच्या शक्तीचा नसे वाद ।।
मान्य करिती एक । ईश्वर नसे अनेक ।।

नावे बहुत संबोधीती । सारे एकास मिळती ।।
प्रभु निराकार । निर्गुण असुनी होई साकार ।।

आस्तिक प्रभु मानती । नास्तिक समजती शक्ति ।।
ईश्वर निर्मिले मानवता । मानव शोधे विवीधता ।।

ज्ञान प्रभुपासून । धर्म त्या शक्तीतून ।।
वापरुन ज्ञान शक्ति । अनेक धर्म स्थापिती ।।

धर्म मार्गदर्शक । सत्य सहिष्णुतेचा शोधक ।।
हीच खरी मानवता । तीच विसरतो आतां ।।

झगडे मार्गासाठीं । ध्येय मात्र विसरती ।।
धर्मासाठीं भांडण । मुर्ख त्याहूनी कोण ।।

भांडतो करवंटीसाठी । विसरुनी खोबरे वाटी ।।
होता अतिरेकी । बनती सर्व दुःखी ।।

वाद करती विद्वान । सामान्यांस विचारी कोण
समजून घ्यावे सर्व धर्म । हेच मावतेचे मर्म ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

एकत्र येऊं सारेजण विसरुन जाऊ भेदभाव
जाळून टाकू होळीमध्यें दुष्ट असतील ते स्वभाव //धृ//

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

नभांगणी मेघ जमू लागले,
बघतां बघतां, बरसू लागले, तुझ्यासाठी रे नयन,
असे सतत तरसू लागले,--!!!

धरणी संजीवनात नहाते,
अंगांग तिचे जसे भिजे,
प्रेमवर्षावी तुझ्या बघ,
पंचप्राण तसे आसुसले,--!!!

वाऱ्यावादळांनी होई जसे, रोमांचित तन धरणीचे,
तसेच तुझे येणे भास
कणकण उठती शहाऱ्यांचे-!!!

धरणीचे स्वरूपच हिरवे,
तरो -ताजेपण तिचे,
काया होत टवटवीत,
तसेच हिरवेपण भरले,--!!!

माझे स्त्रीत्व,; तुझे येणे,
तुझे माझे एकरूप होणे,
धरणीचे पावसात भिजणे,
मग तिला राहील काय उणे,--?

उपजही जशी बदले,
धरणी कृतार्थ किती रे,
तिचे लेकुरवाळेपण
बनते जणू परिपक्व रे,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

चालत असता संथ गतीने, एका वाटेवरती
संगे माझ्या, माझी छाया, मागून येत होती
वेगामधली बघुनी तीव्रता, ती ही वाढावी वेग
खंड न पडता साथ देणे, हेच तिचे अंग
तळपत असता रवि आकाशी, जवळ ती आली
समरस होण्या माझ्यामध्ये, पायी घुटमळली
ढळू लागला सूर्य हळू हळू, पश्चिम दिशेला
प्रकाशातील तीव्रपणा तो कमी होऊ लागला
पडू लागले पावूल माझे मंद मंद आता
श्रमलो दमलो बसलो खाली, अंधार तो होता
दूर दूर ती जावू लागली, छाया मजला सोडूनी
काळोखाच्या गर्भामघ्ये, गेली ती विरुनी
एकटाच मी होतो तेथे, अंधाऱ्या रात्री
प्रकाश्यातली साथ लाभली, ती छाया नव्हती
सुखामधली सोबत सुटते, दु:खाच्या वेळी
सगेसोयरे साथ सोडती, पडत्या संकट काळी
पहाट होता बघू लागलो, पुनरपि छायेला
सोडून गेली रात्री, त्याचा निषेध नोदविला

छाया म्हणते:
रविकिरणांच्या संगे गेली, मीही त्यांच्या मागे
आठव देण्या रवि उदयाची, त्याला मी सांगे
तुझे नि माझे अतूट नाते, त्याच्या अस्तित्वाने
पुनरपि आले तव सहवासे, त्याचाच साक्षीने

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

मंदिरात दिवे पेटवले,
पण मनात अंधारच दाटला असेल,
ओठांवर प्रार्थनेचे शब्द असतील
आणि हृदय मात्र रिकामंच असेल,
तर सांग, असा देव कशाला?

हात जोडून उभं राहिलो,
पण तेच हात कुणासाठी पुढे आले नाहीत,
डोळे मिटून नमस्कार केला,
पण डोळ्यांत करुणेचे थेंब दाटले नाहीत,
तर अशी भक्ती कशाला?

भुकेल्या माणसाला भाकरी न देता
देवाला फुलांचा हार अर्पण केला,
रडणाऱ्याच्या खांद्यावर हात न ठेवता
मंदिरात घंटांचा गजर केला,
तर असा देव कशाला?

देव जर खरोखर कुठे असेल,
तर तो माणसांतच सापडतो
एखाद्या हसण्यात,
एखाद्या मदतीच्या हातात,
एखाद्या निरागस प्रेमात
तो शांतपणे फुलत असतो.

म्हणून मंदिर दूर कुठे नाही,
ते आपल्या वागण्यातच उभं असतं.
एखाद्याच्या अश्रूंना हात लावला,
एखाद्याच्या वेदनेला आधार दिला,
एखाद्याच्या भुकेला भाकरी दिली,
तिथेच देव शांतपणे उभा असतो.

आपण जर माणुसकी जपली,
तर देव शोधायला कुठेच जावं लागत नाही,
कारण माणसाच्या हृदयातच
देवाचा खरा पत्ता लिहिलेला असतो.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

कोकणातलो पाऊस मिरगाचो
बांधावर बळी नारळ कोंब्याचो
पेरणीचे दिवस इले
शेतकरी कामाक लागले

पावस इलो कोपऱ्यात
मांगराच्या पत्र्यात, अळवाच्या पानात
मनाचो झोपाळो झुललो
मातयेच्या वासान, नाच नाचान गेलो

म्हातारी आजी, भाजता काजी,
आता रूजतली कुरडू भाजी
कोपऱ्यात, व्हाळात माझे चढले
राजो, सोनो आक्या घेवन धावले

बघता बघता सांज झाली,
कोकणातल्या पावसाक सुरवात झाली

- आर्या सापळे

इयत्ता तिसरी जि.प. शाळा नं. 5, हरकूळ बुद्रुक,
ता. कणकवली, जि. सिंधुदुर्ग.
9423513604

नव्हतो आम्ही आमचे कधींही बनले जीवन दुजामुळे ।
कर्तेपणाचा भाव तरीही येतो कां मनी ? ते न कळे ।।
कसा आलो या जगतीं ठाऊक नव्हते कांही मजला ।
कसा वाढलो हलके हलके जाण आहे याची मला ।।
जेंव्हा झालो मोठा कुणीतरी वाटू लागले कांही करावे ।
काळाने परि दिले दाखवूनी जीवन प्रवाही वाहात जावे ।।
परिस्थितीच्या काठामधूनी जीवन सरिता वाहात जाते ।
वाहात असता त्याच दिशेनें इच्छीत ध्येय हातीं नसते ।।
होते सारे अखेर तेचि आखून ठेवते नियती जे जे ।
अज्ञानानें समजत राही हे केले मी, अन् हे माझे ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

थोडंसं झुकून माझ्या डोळ्यांवर , तुझ्या पापण्या ठेव,---
त्यांच्यातील ओलावा घे टिपून, अलगद हृदयापर्यंत थेट,---
जखमी मनाला असा दिलासा,
तूच देऊ शकशील बघ,
घायाळ मनाची करूण व्यथा, तुलाच फक्त समजेल,---!!!
त्यातली शल्यें, टोंच, बोंच, त्यातला सगळा आक्रोश,
तुझ्यापर्यंतच ना पोहोचेल,-? रक्ताळलेला तो प्रत्येक अश्रू , बघण्याची, पुसण्याची कुवत,--- तुझीच असते नेहमीच,---!!!
त्या दुःखाला जीवघेण्या,
सुखात करतोस परावर्तित,
ही अशी जादू विलक्षण,
येते तरी तुझ्याकडे कुठून,--? वाटते कधी,-- सगळं संपलं,
कडेलोटाकरता उभे आपण,
पण तुझा जादू - ई-- स्पर्श,
थरारून उठते सगळे तनमन,--
लहान वाटतं दुनियेचं वर्तुळ,
इतकं मोठ्या आकाराचं,
माझं तुझं प्रेमावकाश,--!!!
कधीतरीच छळतं एकटेपण,
आसवं गळतात डोळे मिटल्यावर, यातना वेदनांची ती सरमिसळ, मध्ये भासतोस तू ,-उभा पहाड, खडा होतो कोसळता जीव, सामावण्यासाठी तुझ्या मिठीत यातना वेदना पडतात मागेच,
येऊन तू करतोस अमृतस्पर्श,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

कुणी म्हणावे श्रेष्ठ कुणाला । मानव हा आत्मस्तुती करतो ।

कुणा न येती भाषा बोली । हीच गोम हा जाणून घेतो ।।

निसर्गाने उधळण केली । अनेक गुणांची ।

मानवाच्या हाती लागली । 'कला' कल्पकतेची ।।

विचारांच्या झेपामधूनी । आकाश पातळ गाठले ।

प्रगतीच्या ह्या छलांगानी । श्रेष्ठत्व ठरविले ।।

दुर्बल केले इतर प्राणी । आणि त्यांच्या कलेला ।

विचारांना प्राधान्य देऊनी । ज्ञानी तो समजला ।।

मानवा लाभले विचार कल्पना । त्यातून आले शब्द भांडार ।

स्वतःला श्रेष्ठ समजत । गाजू लागला अधिकार ।।

आधार न घेता शस्त्र अस्त्राचा । सिंह बनला जंगल राजा ।

युक्ती चपलाई आणि विश्वास । हीच त्याची लक्षणे समजा ।।

घारीच्या द्दष्टीतील तीक्ष्णता । आणि सर्पचपळता ना अंगी आली ।

कोळी विनतो कलात्मक जाळे । श्वान शोधी स्वासांनी जे हरवले ।।

नृत्य बघा तुम्ही मोराचे । आणि आवाज ऐका कोकीळेचे ।

उलट्या सुलट्या मर्कट लीला । करमणूकीत परि मानव हरला ।।

आकाशातील भरारी पक्षांची । जात इंद्रधनुष्याखाली जेव्हां ।

दुर्बलतेची जाणीव देतो । मानवाला निसर्ग तेंव्हां ।।

सर्व कला विखुरल्या गेल्या । प्राणी जगतामाजी ।

हास्तगत त्या केल्या त्यांनी । हीच मानवी नाराजी ।।

जर कंठ फुटला, वाणी मिळाली । जिव्हां चलली प्राणी जगती ।

मानव होईल निर्वासित । आणि पळून जाईल मंगळावरती ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com