कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
छंद
प्रसवते रोज कविता
कां कशी कोण जाणे...मीही, होतो संभ्रमित
कसे जमते व्यक्त होणे...मन हे चंचल पाखरू
त्याचेच कां फडफडणे...अंतरी काहूर कल्लोळ
भावनांचेच ते प्रसवणे...मीच शब्दातुनी मांडतो
अव्यक्ताला सहजपणे...आज हा छंद जीवाला
रिझवितो, हळुवारपणे...आनंद हा एक आगळा
सहजसुकर होते जगणे...रचना क्र. ५९
२७/६/२०२३
-वि.ग.सातपुते. (भावकवी)
9766544908 -
काय होते बाबासाहेब……
दीन,दलित,गोरगरीबांचीआई होते बाबासाहेब .
पिचलेल्या,ठेचलेल्यांची
दाई होते बाबासाहेब.दाबलेल्या आवाजाचा
हुंकार होते बाबासाहेब.
तार नसलेल्या विणेचा
झंकार होते बाबासाहेब.प्रयत्न..प्रयत्न...प्रयत्न
यशस्वी प्रयत्न होते बाबासाहेब.
मोजून मोपून सांगायचे तर
अक्षरश: चौदावे रत्न होते बाबासाहेब.अंधाराला प्रकाशाशी जोडणारी
नाळ होते बाबासाहेब.
दांभिकतेच्या कानाखालचा
जाळ होते बाबासाहेब.प्रज्ञा,शील,करूणेचे
बीज होते बाबासाहेब.
सुभेदार रामजींच्या कष्टाचे
चीज होते बाबासाहेब.बुद्ध,कबीर,फ़ुलेंचा
सार होते बाबासाहेब.
लवलवत्या लेखणीची
धार होते बाबासाहेब.निद्रिस्त लाव्हा पाहून
खूप दु:खी होते बाबासाहेब.
संस्कृतीला ढुसण्या देणा्रा
ज्वालामुखी होते बाबासाहेब.महाडच्या चवदार तळ्याची
निळाई होते बाबासाहेब.
डोळ्यातल्या आभाळाची
जळाई होते बाबासाहेब.बुद्धांच्या करूणेचा
सागर होते बाबासाहेब.
शाहू महाराजांच्या लढ्याचे
आगर होते बाबासाहेब.यारांचे यार आणि
दुश्मनांचे मित्र होते बाबासाहेब.
वेरूळ्च्या लेण्यातील
कोरीव होते चित्र बाबासाहेब.मनुस्म्रुतीला भस्म करणारी
आग होते बाबासाहेब.
शेळपट जिणं नाकारणारे
वाघ होते बाबासाहेब.सवितेची कविता,
लेकरांची रमाई होते बाबासाहेब.
थकल्या-भागल्या जीवासाठी
प्रेमळ भिमाई होते बाबासाहेब.किती सांगु?किती नाही?
काय होते बाबासाहेब?
नको नको रे हा नादानपणा
नक्की बघत असतील बाबासाहेब !!सूर्यकांत डोळसे,पाटोदा (बीड)मोबा. ९९ २३ ८४७ २६९ -
जखमांचे वृण
किती खाल्ला मार, किती खाल्या शिव्या याची गणतीच नव्हती.
एकच गोष्ट सतत कानी पडत होती.
उनाड आहे, बावळट आहे, धडपड्या आहे, तडफड्या आहे, मूर्ख कुठचा.
भडीमार होत होता आईकडून शब्दांचा..
आम्ही होतो बालपणीच गांधीवादी.
एका गालांत कुणी मारली तर दुसरा गाल पुढे करणारे.
मुकाट्यानें मान वर न करता सारे शब्द पचविणारे.
खेळणें, कुदणें, उड्या मारणें,
त्यातच ढोपर, कोपर, हातपाय फुटून जाणें, भळभळा रक्त वाहायचे.
पण सांगा रडून कुणाला ?
कारण ते असायचे स्वतःच्याच प्रतापाचे...
निमुटपणें बाजूस बसून, सहन करायचे
आणि कुणास समजू नये, म्हणून माती टाकायचे.
भरत होत्या साऱ्या जखमा हलके हलके.
न भरून कसे चालायचे ?
मस्तीची रग, खेळातील धडपड आणि
स्वत:च डॉक्टर बनून जखामाबद्दल वाटणारी मायेची कढ.
सारे तुटून पडायचे, घाव बरे करण्यासाठी.
* * *
... संध्याकाळची वेळ, सूर्य अस्ताला चाललेला.
किती घटका राहील्या होत्या, त्याला डुबण्यासाठी !
विचार करितो मी. शांत बसून पंचाहत्तरीच्या काठी.
हातपाय खाजवितो, कुरवाळीतो, सुरकुतलेल्या कातड्याकडे बघतो.
मध्येच नजर खिळून राहते, ती जखमांच्या वणावर.
कितीतरी लहान मोठ्या आकाराची.
ज्यावर दिसत होती चित्रे आठवणीची.
प्रत्येक वणावर होता एक इतिहास, एक घटना, एक जबरदस्त प्रसंग.
कोडगे बनून केलेली मस्ती, आईचा मार, शिव्या आणि बाबांचा राग.
पण आज सारे काही मनाला आनंदीत करून टाकणारे.
शरिरावरले वण बनले होते एक जीवन आलबंम.
नेत होते भूतकाळांत.
जो होता निश्चित आणि उपभोगलेला.
त्यात भविष्यकाळाची अनिश्चितता नव्हती, कि वर्तमान काळाची क्षणिकता.डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
सुखाच्या सरींनी मन हे बावरे
सुखाच्या सरींनी मन हे बावरे
किती प्रेमळ माझा बाप रे
वळणा वळणावर साथ त्याचीच रे
भविष्यातिल संकंटांना
मिळो तुझीच ढाल रेसुखाच्या सरींनी मन हे बावरे
आईच्या प्रेमळ छायेत वाढले रे
सुसंस्कारीत मन माझे घडविले रे
समाजात वावरतांना तिने मला जपले रेसुखाच्या सरींनी मन हे बावरे
सख्या तुझ्या संगतित मी बेभान रे
झुलवतोस सुखी झुल्यावर दिनरात रे
मी नाहीच माझी,आता सर्वस्वी तुझीच रेसुखाच्या सरींनी मन हे बावरे
वार्धक्याच्या कुशी तरीही,मी बिंन्धास्त रे
असो दुखणे-खुपणे,नाही चिंता मला रे
सुखलोलुप होता काया,मी संतृप्त झाले रे-- सौ. माणिक शुरजोशी
-
पक्षी भाषा
बराच काळ चिवचिव करीत एक दिसे चिमणीं
काय बरे तिज लागत असावे विचार आला मनी...१,
तगमग आणि उत्सुक दृष्टीने बघे चोंहिकडे
परि लक्ष वेधी ती हालचालींनीं आपल्याकडे....२,
शिकवतेस कां ? तूझी चिवचिव भाषा मजला
मदत करिन मी शक्तीयुक्तीने दु:ख सारण्याला...३,
बघूनी मजकडे चिमणी ओरडे मोठ्या रागानें
समर्थ आहे मी माझ्या परि ती नको मदत घेणे...४,
मानवप्राणी तूं एक असूनी बुद्धीमान आहे
मधूर बोलूनी इतरावरती छाप पाडीत जाये...५
शिकून घेशील हलके हलके माझी ती भाषा
पक्षावरती वर्चस्व गाजविण्या येईल तुज नशा...६,
जें जें कांहीं तुज नूतन दिसते ह्या जगाते
धडपड करूनी सारे मिळवी प्रयत्न करूनी ते...७
मोठेपण मिळाले तुजला आपल्या बुद्धीने
दुरपयोग केलास त्याचा तूं आखूनी योजने...८,
तुला वाटते यश मिळविले आपल्या परिने
असहाय्य केलेस इतर जीवनां ह्या जगी जगणे...९,
पक्षी भाषा अवगत करणे साह्यासाठी नसे
भांडणे जुंपूनी आमच्यामध्ये गंमत बघत बसे....१०,
फसवे बोलत जवळीं घेवून आम्हा बंदी करी
विश्वासघात हा सहज स्वभाव दिसे तुझ्यापरी...११
कसा टाकूं मी दगड स्वत: माझ्या पायावरी
पक्षी होवूनी जर आलास तूं भाषा शिकवील सारी....१२,
भटकते पिल्लू तिच्या जवळीं दिसले मजला
शांत होवूनी चिमणी उडाली त्याच वेळेला....१३
डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
-
श्रावण
श्रावण एक पवित्र महीना
असे पुजा-पाठांचा
प्रत्येक वारी व्रत वेगळे
महिमा देवी-देवतांचाऊन पावसाचा खेळ चाले
नजारा इंद्रधनुष्याचा
सणासुदीची सुरुवात होई
पहीला सण नागपंचमीचानारळीभाताची लज्जत भारी
सण आगळा रक्षाबंधनाचा
कृष्ण जन्माष्टमी साजरी होई
तरुणाईत उत्साह दहीहंडीचाअळूवडी आणि अळूचे फतफत
बेत शाकाहारी जेवणाचा
सत्यनारायण पूजा घरोघरी
साधकास लाभ श्रवणाचाश्री.सुनील देसाई
१०/०८/२०२२ -
कौस्तुभमणी
रत्नाकर
मंथनात
दिव्यरत्न
कौस्तुभात
महाविष्णू
आभुषती
कंठीमणी
विराजती
कालीयाने
देऊ केला
कौस्तभास
श्रीकृष्णाला
शुभ्रमणी
घरी ठेवू
संतुष्टता
मना देऊ
थोररत्न
मिळताच
उधाण हे
आनंदाच-- सौ. माणीक शुरजोशी
नाशिक -
जगाचा निरोप
काळ येतां वृद्धपणाचा, विरक्तींची येई भावना
निरोप घेण्या जगताचा, तयार करीत असे मना
वेड्यापरी आकर्षण होते, सर्व जगातील वस्तूंवरी
नाशवंत त्या, माहित असूनी, प्रेम करितो जीवन भरी
जीवनांतील ढळत्या वेळीं, जेव्हां वळूनी बघतो मागें
मृगजळासाठीं धावत होतो, जाणून घेण्या सुखाची अंगे
प्रयत्न केले जरी बहूत, हातीं न लागे काहीं
पूर्ण कल्पना येई मनीं, जगण्यात आंता तथ्य नाहीं
उर्वरीत आयुष्याची रेखा, मर्यादेतच आखूनी काढी
समज येतां प्रभूचे सारे, समर्पण करीत जग सोडी
-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
सुप्त चेतना
दिव्याची ज्योत पेटली, वात दिसे जळताना
जळेना परि वात ती, दिव्यांत तेल असताना ।।१
जळत असते तेल, देऊनी प्रकाश सारा
आत्मबलीदानाचा दिसे, शोभून तेथे पसारा ।।२
बागडे मूल आनंदी, तिळा तिळाने वाढते
आई-बापाच्या मायेनी, झाड कसे बहरते ।।३
कष्ट त्याग हे जळती, सुगंध आणिती जीवनी
गर्भामधली ही चेतना, जाणतील का कुणी ? ।।४
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
काळ व कार्याची सांगड
मानव जीवन तुम्हां लाभले, महत् भाग्य ते समजावे
कर्म दिधले पाठी तुमच्या, सद्उपयोगी यांसी करावे....१,जीवन रेखा मर्यादेतच, ठेवली असती तुमचे हातीं
जाणीव त्याची मनीं असावी, कर्म कार्ये जेव्हां करिती...२,हाती घेतल्या कार्यामध्ये, एकचित्त तो प्रयत्न व्हावा
काळ केवढा तुमचे जवळी, याचा विचार सतत यावा...३,कार्ये राहता अपूर्ण अशी, वेळ न उरे तुमचे हाती
अभाव असता योजनेचा, अपयश ते पदरी पडती....४कार्य व्याप्तीची दिशा असावी, शक्ती साधन काळ बघूनी
जीवन यशाचा आनंद खरा, लुटाल तुम्ही हे ध्या जाणूनी.....५डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
विलास सातपुतेCopyright © 2025 | Marathisrushti