चल, चांदण्यांची सैर करू,
अंबरी, ढगां-ढगांत विहरू,
कडेकडेने मेघांच्या,जाऊ,
हळूच,मऊ मऊ दुलईत शिरू,-!!

मिचकावून डोळे आपुले,
चांदण्यांची वरातच पाहू,
सुंदर चमचमत्या प्रकाशात,
त्यांची आभा नीट न्याहाळू,--!!

काळ्याशार गालिच्यावर नभांत,
वावरते प्रकाश--झोत पाहू,
इकडून तिकडे हलत्या प्रवासी,
चंद्राचीही धांदल बघू,---!!

कोण त्यांच्यात अधिक सुंदर,
मनी मानसी स्पर्धाच लावू,
चंद्राचा मुखडा लोभसवाणा,
पाहून आपण अचंबित होऊ,--!!

धरेवर ती मजा नाही,
ना कुठली दिसे चांदणी,
नकली नको त्या, असली पाहू,
देखणी, नाजूक त्यांची बांधणी,--!!

पृथेवर का कधी चंद्र दिसे,
तोही इतुका जवळून आढळे,-?
थंडगार त्या वातावरणी,
झोपण्यात केवढी मजा असे,-?

अंतराळाचे सुख निराळे,
दु:खाची मुळी बात नसे,
ताण-तणांवा नसेल जागा,
ताणून द्या हो,शरीर सगळे,--!!

ओढाताण नाही कुठली,
जिवां मिळेल विश्रांती,
मानापमानाची कल्पनाही,
तिथे करायाची नाही,--!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

फार गंभीर बनून जगू नका. हे विश्वकरोडों वर्षापासून आहे. कित्येक आले आणि गेले. कुणावाचून कुणाचे काही थांबत नाही. जे व्हायचे ते होत राहणार आहे. तुम्हाला विचारुन काही घडणार नाही.

समजण आणि असणं
याच्यात तिनशे साठ
अंशाचा कोन होतो

त्यांच्या समीकरणातून
माणूस शून्यात जाऊन पोहचतो ||

कर्तबगारीच्या जमेतून
प्रौ़ढीची वजाबाकी करतो
त्यावेळी माणूस परत
शून्याकडेच वळतो ||

सत्कर्माच्या गुणाकराला
अनितीने भागतो त्यावेळी
माणूस परत शून्याकडे वळतो ||

हरिस्मरणाचे बीजगणीत
श्रध्देने सोडवत जातो त्यावेळीही
माणूस शून्याकडे जाऊन पोहचतो ||

-- चंदाराणी कोंडाळकर

विषय जरी दारु असला तरी कविता सुंदर आहे. न घेणाऱ्यालाही हसवेल

सुखदुःखाचा , मी कधीच
गणिती हिशेब नाही केला

जीवा जगविता , जगविता
कधी अट्टाहास नाही केला

वेदनांतूनही शोधीता सुखा
दुश्वास कुणाचा नाही केला

सुखसमाधान, योग भाळीचे
त्याचा हव्यासही नाही केला

निर्मळी ! सहवासात लाभले
संस्कारांचे रांजण सोबतीला

आघातातही डगमगलो नाही
विवेके , सावरले मनांतराला

खेळ सारेच त्या अनामीकाचे
ना कधी विसरलो दयाघनाला

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र.१५२

१४ - १२ - २०२१.

केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा ।।धृ।।
बालपणाची रम्यता मजा केली खेळ खेळता

निरोप देता बालपणाला नाद गेला खेळण्याचा ।।१।।
केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा

तारुण्याचे सुख आगळे मादकतेने शरिर भारले
बहर ओसरु लागला दूर सारतां घट प्रेमाचा ।।२।।
केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा

प्रौढत्वाची शानच न्यारी श्रेष्ठतेची ठरे भरारी
येतां दुबळेपणा शरिराला उबग येई संसाराचा ।।३।।
केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा

जीवनातील प्रत्येक पायरी मजलागी आनंदी करी
परी त्या क्षणिक सुखाला संबंध होता देहाचा ।।४।।
केव्हां मिळेल मजला आनंद जीवनाचा

आहे सारे प्रभूचे भाव अर्पा मनाचे
समर्पण करा देहाचे त्याग करा सर्वस्वाचा ।।५।।
तेव्हांच मिळेल खरा आनंद जीवनाचा

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

सागराला गळामिठी मारताना
नदीचा पाय क्षणभर मागे सरतो I

पर्वतशिखरापासून सुरु झालेला,
वाटेतल्या जंगलांना, खेड्यांना
वेढे घालत इथवर झालेला
प्रवास ती वळून बघते म्हणे –

मागू तिला कसे मी ?

वृत्त :- आनंदकंद

लगावली :- गागालगा लगागा गागालगा लगागा

गेली निघून कोठे ,गाठू तिला कसे मी?
घेणे जुनेपुराणे,मागू तिला कसे मी?

राहून भेट गेली ,गर्दीत चाहत्यांच्या
ये एकटी पहाटे,सांगू तिला कसे मी ?

घालून पोत काळी,भेटावयास आली
हा लागला सुगावा,भेटू तिला कसे मी ?

चर्चा नको म्हणाली,गावात भेटल्याची
सोडून गाव जा तू , बोलू तिला कसे मी ?

कोमेजली फुलेही,यात्रेत घेतलेली
वेणीत माळण्याला ,देवू तिला कसे मी ?

रडणार ती उद्याला,माहेर सोडताना
बोलायला तिच्याशी,भेटू तिला कसे मी ?

© जयवंत वानखडे

चार कविता सुंदर रचिल्या,

काव्य वाचन केले त्याचे

रसिक जनाची स्तुति ऐकूनी,

स्वप्न रंगविले कालीदासाचे....१,

कॉलेजातील रंगमंचावरी,

तल्लीन होवूनी भूमिका केली

टाळ्याचा तो कडकडाट ऐकूनी,

नटसम्राटाची आठवण झाली....२,

जमले होते शंभर श्रोते,

भाषण ज्यांचे समोर केले

श्रोत्या मधली स्फुर्ति बघूनी,

गांधी नेहरूसम होवूं वाटले...३,

यश जेंव्हां पदरी पडते,

भारावूनी जातो आम्ही त्यावेळी

कर्तृत्व शक्तीचे मूल्यमापन,

करीत राहतो चूक सगळी...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com