क्षणक्षण, आनंदे जगुनी घ्यावे
अजाण,अनभिज्ञ क्षण जीवनी
अशाश्वत,असे भाकीत क्षणांचे
सदैव! सतर्क रहावे या जीवनी।।

भाळीच्या, विधीलिखीत घटना
जे घडणारे, ते सारे घडुनी जाते
विवेकी मानवतेचा तर्क असावा
वास्तवतेला, समजुनी घेता येते।।

भिरभिरे, कालचक्र जन्ममृत्युचे
झाले, गेले, सारे विसरुनी जाते
अलगदी काळ, सावरे दुःखाला
संयमे, सहज जीवन जगता येते।।

निर्मळी! सहवासाच्या सदिछ्या
जीवास, सावरती क्षणाक्षणाला
गतजन्मांचेच,सारे आपुले सुकृत
स्मरावे! सातत्याने अनामिकाला।।

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ३०.

१ - २ - २०२२.

कां मजला ही सुंदर वाटते ? दृष्टी माझी वा सौंदर्य तिचे ?
कोण हे ठरवी निश्चीत, मजला काही न कळते

असेल जाण सौंदर्याची तर, दिसेल सर्वच सुंदर नयनी
तिच एक कशी असेल सुंदर, जग सारेच असतां सुंदर

सौंदर्याची दृष्टी नाहीं, म्हणून सौंदर्य एखाद्यांत पाही
पूर्वग्रह दुषित असते, तेच सौंदर्याचे परिणाम ठरते

मला जे भासते सुंदर, दुजास ना लागे तेच मनोहर
विविधेतच्या आवडी निवडी, सौंदर्यांत त्या वाटा काढी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

जिथे ईश्वरालाही सोडून दिलं जातं,
तिथे माणसांनी साथ द्यावी अशी अपेक्षा कशाला?

दुःखात ज्याच्या दारी धाव घेतात,
सुखात त्यालाच मागे सोडून जातात,
जे ईश्वराशीही नातं निभावू शकत नाहीत,
त्यांच्याकडून कायमच्या सोबतीची अपेक्षा तरी कशाला?

इथे नात्यांनाही ऋतू असतात,
कधी फुलांसारखी बहरतात,
तर कधी पानांसारखी गळून जातात,
आणि काही चेहरे...
गरज संपताच अनोळखी होऊन जातात.

ज्यांना आपलं समजून जपलं,
तेच कधी दूर निघून गेले,
काही जखमा शब्दांनी दिल्या,
तर काही निःशब्द अंतरांनी दिल्या.

पण म्हणून तुटून जाऊ नका,
स्वतःला कुणासाठी हरवू नका,
कारण जिथे ईश्वरालाही सोडून दिलं जातं,
तिथे स्वतःची किंमत कमी लेखू नका.

एक दिवस आरशात स्वतःकडे पाहाल,
डोळ्यांत अनुभवांची चमक असेल,
आणि ओठांवर एक शांत हसू...
कारण सगळे सोडून गेले तरी,
तुम्ही स्वतःची साथ कधी सोडली नसेल.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

धागा धागा मिळून,बांधले,खास घरटे,
फांदीचा आधार घेऊन,
उभ्या झाडास लटकवले,
एक चोंच करी किमया,
केवढी मोठी कारागिरी,
पिल्लांस सुरक्षित करण्यां,
माय बापाची चाले हेरगिरी,
घर मोठे प्रशस्त हवेशीर,
वारा चारी बाजूंनी वाहे,
निसर्ग सान्निध्यातले,
वाटते मोठे आरामशीर,
अंडी घालून ती उबवती,
वाट जन्माची पाहती,
कारागीरच ते नव्या उमेदी,
दार घरट्याचे असे बांधले,
सहजी कोणी उतरू नये,
पण साप नागांचा दहशतीने,
रक्षणास तत्पर दोन पाखरे,
चहूबाजूंनी घरट्याला चौकोनी,
असे जाळीदार नक्षी,
आखीवरेखीव जाळ्याला ,
केले कसे त्रिशंकूकृती ,
दुनिया सारी घरातच वसे,
संसार मांडला आगळा,
समर्थ नर मादी दोघे,
परंतु नशिबाचा खेळ वेगळा,--!

हिमगौरी कर्वे.©

मोठ-मोठ्याने आरडत ओरडत, स्वत:शीच बोलत होता
विचार जरी गतिमान होते, विषय तोच तो घोळत होता.....१,

तऱ्हेवाईक बघूनी वागणे, खुळा त्याला समजत होते
वेडेपणाचा प्रकार समजूनी, दुर्लक्ष्य त्याजकडे करीत होते...२,

वृक्षाखाली बसूनी एकटा, डोळे मिटूनी शांत दिसला
त्याच विषयाचा विचार मनी, चक्र गतीने घोळू लागला...३,

बाह्यांगाची बघूनी शांतता, ज्ञानी त्यास समजू लागले
मतप्रदर्शनी तर्क आधार, चुकीचे घेणारे ते ठरले...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

पाहताना तुला मनात,बिंब डोळियांत हाले,
सामावत साऱ्या चरांचरांत,
हृदयात प्रेमपक्षी बोले,--!!!

जिथे तिथे तू दिसतेस,
खाणा-खुणा तुझ्याच ना,
गंधखुळा वेग मनाचा,
प्रीत पाखरू उडतेच ना,-!!!

काळजातच तुझे अस्तित्व,
जिथे पाहतो तिथे तू,
हसून बोलाविशी मला,
जशी खूण करून तू ,--!!!!

तुझ्या गाली पडे खळी,
गोड गुलाबी रंग तिचा,
पाहून तुला कोलमडती,
मी एकटाच का तसा,--!!!

कुठून आणलेस लावण्य,
जिवा करते ते घायाळ,
पदोपदी तुझीच स्वप्नं,
किती गेला यातच काळ,--!!!

*सौंदर्यवती तू देखणी,
लावण्याची असशी खाण*,
मी एक साधा भोळा,
कसे पटवू तुला सांग,--!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

नवा चित्रपट बघण्या गेलो, कुटुंबासह चित्र मंदिरी

चित्रगृह ते भरले असतां, प्रवेश मिळाला कसातरी....१,

चित्रपट तो बघत असतां, आश्चर्य वाटले जल्लोशाचे

टाळ्या, शिट्या देवून प्रेक्षक, कौतूक करी नटनट्यांचे....२

वास्तवतेला सोडूनी, रटाळपणे वाहत होते,

वैताग येवूनी त्या चित्राचा, सोडून आलो मधेच मी ते....३,

घरी येवूनी शांत जाहलो, आठवू लागलो बालपण

अशीच होती छायाचित्रे, ज्यांत आमचे रमले मन....४

जीवनामधल्या चक्रामध्ये, बदल फारसा होत नसतो

वयातल्या पायरीप्रमाणे, दृष्टीमध्ये फरक घढतो....५

--डॉ. भगवान नागापूरकर

9004079850

bknagapurkar@gmail.com

प्रेमिकांचे गीत गाऊं
आनंदात न्हाऊ //धृ//

बागेमधल्या फुलानीं
सुगंध आणिला वनीं
फुलपाखरासमान गंधशोषित जाऊ //१//
प्रेमिकांचे गीत गाऊं आनंदात न्हाऊ

कोकिळ गाते आम्रवनीं
कुहू ss कुहू ss स्वर काढूनी
नक्कल करण्या तिची उंच लकेरी घेऊं //२//
प्रेमिकांचे गीत गाऊं आनंदात न्हाऊ

श्रावणाच्या पडती सरी
अंग भिजते थोडे परि
सप्तरंगाचे इंद्रधनुष्य आकाशांत पाहूं //३//
प्रेमिकांचे गीत गाऊं आनंदात न्हाऊ

निरभ्र आहे आकाश
पौर्णिमेचा पडे प्रकाश
एक दिलानें एक सुराने नाचत ताल धरूं //४//
प्रेमिकांचे गीत गाऊं आनंदात न्हाऊ

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

गुरु शब्दा मध्येच गुरुच्या महिमेचे वर्णन आहे. गु म्हणजे अंधकार आणि रु म्हणजे प्रकाश. म्हणजेच गुरुचा अर्थ होतो, अंधाराकडून प्रकाशाकडे घेऊन जाणारा.