गायिका गाऊ लागे ,
शास्त्रीय गान ते "सुस्वर",
रसिकश्रोते स्तंभित,
लुब्ध" होती गानावर,
नाद ताल स्वर ,
आलापी अंतरे मुखडे,
रसिकांच्या दुनियेत,
रोमांच "अंगावर खडे,
स्वरा--स्वरांचे तरंग,
काळजाला हात घालती,
स्वर्गीय सुरांची पकड,
सगळेच तिला वश होती,
संगीताची दुनियाच न्यारी,
रसिकांना "खिळवून" ठेवे,
ब्रह्मानंदी लागता टाळी
बुडणे त्या स्वरसमुद्री,
परमानंद"" देई संगीत,
दुःखे सगळी विसरती,
अशा गानकलेने केवळ,
मुक्त"" आनंदही लुटती,
स्वरांची दुनिया वेगळी,
या दुनियेची "सर" नाही,
त्या दुनियेत पोहोचणे,
इतुके कठीणही नाही,
ताण ऐहिक जीवनी ,
काळज्या आणखी चिंता,
पदोपदी लागते निभावावे,
अगदी कठोर व्यवहारा,
संगीताचे जग निराळे,
कान देऊनी ऐकावे,
असंख्य प्रकार संगीताचे,
भान हरपून जावे,
वरवरचे सुख नसते,
आत्माही होई शांत,
परमात्म्याशी पोहोचणे,
नसावी कुठली "भ्रांत",--!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

https://youtu.be/0rAv7mcDBwU

मित्रांनो, "हार-जीत बनुनी बघ " ही मराठी कविता आपल्यासाठी सादर करीत आहे.
मराठी कविता आवडली तर share करायला विसरू नका.
"माझी डायरी " या आपल्या चॅनलला अवश्य Subscribe करा.
"माझी डायरी" आपल्यासाठी आणखी नव्या कविता-गझल-कथा घेऊन येत आहे.

subscribe me : https://www.youtube.com/channel/UCWg4s4JepryoGlUdgiAFttQ

कुठले प्रेम खरे
कुठले खोटे
याचा विचार करतो कोण
तो, ती, का कुणी तिसराच
आपापली फुटपट्टी घेऊन
प्रेम मोजण्याचा
जो कुणी प्रयत्न करतो
किवा करू पाहतो
त्याने एक लक्षात ठेवावे
तिच्या आणि त्याच्या
मधले अंतर जितके मोठे
तितके ते प्रेम खरे..
तिथे सगळ्या फूटपट्या
खोट्या ठरतात...

-- सतीश चाफेकर.

मध्ये एक मैत्रीण बऱ्याच वर्षांनी भेटल्यामुळे तिची सुखदुःखे जाणून घेतली. तिचा नवरा बराच आजारी होता. ती मानसिक दृष्टीने खचली होती. परंतु त्यावेळची तिची मानसिक अवस्था पाहून,-- आज आठवून मी खालील कविता केली आहे,---

मी आहे बघ जवळी,
रात्र घनतम काळी,
किती सोसशी वेदना,
प्रीतीची फुंकर निराळी,--!!!

असह्य होता तुझा,
जीव किती कळकळे,
काळजात थेट उठे,
कळ माझ्या सख्या रे, --!!!

कधी होशील ठीक ,
जीव सारखा तळमळे,
संसार आपुला अर्ध्यावर,
तुझ्यावाचून, कसा होईल रे,--!!!

धडकी भरे उरात माझ्या, कल्पनेतही नको हे सारे,--
भोगांची परिसीमा गाठता,
आत तरी किती तुटते रे,--!!!

जन्मोजन्मी साथ आपली,
केव्हा हे सारे सरणार रे ,
पती-पत्नी एकच असती,
देह फक्त ना दोन रे,--!!!

किती एकजीव आपण,
कुणाला सांगू जावे रे ,
जगाला हे कळत नसते,
ही अद्वैताची गुंफण रे,--!!!

प्रेमपाखरू कसे रडते,
तुला पाहून काळीज हलते,
स्वतःस किती दिलासा देऊ,
कसा ठेवावा धीर रे,--!!!

पती स्त्रीचे जग असते,
कोणाला कळेल हे बरे,
पाहून तुझे तडफडणे,
आतून मी उद्ध्वस्त रे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

मला अजूनही कळले नाही
तुझ्यात, मीच गुंतलो कसा
मनास ध्यास हा नित्य तुझा
नकळे तुझ्यात गुंतलो कसा

जगी सारी नाती ऋणानुबंधी
सत्यसाक्षी, हे अनादिकाली
कां? हीच ओढ गतजन्मांची
मीच तुझ्यात गुंतलो हा असा

वास्तव! आज तसे दुरत्वाचे
दुर्भाग्य! भाळी हे प्राक्तनाचे
दग्धता ही नां कधी शमणारी
तरी तव स्मरणी जगतो असा

उरी आर्त ओढ प्रीतभावनांची
घनमेघ, आठवांचे ते दाटलेले
लोचनी रूप तुझेच तरळलेले
सावरूनी मी जगतो हा असा

मी भाव तुझे ओळखून आहे
प्रीतासक्त! तूं, तरीही अबोल
छळते, मौन हे तुझे जिव्हारी
तरीही मी प्रतीक्षेत उभा असा

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ५५.

२२ - २ - २०२२.

पाऊस आलाय.....भिजून घ्या
थोडा मातीचा गंध घ्या
थोडा मोराचा छंद घ्या
उरात भरून आनंद घ्या.....
आलाय पाऊस.....भिजून घ्या
बघा समुद्र उसळतोय
वारा ढगांना घुसळतोय
तुम्हीही त्यांच्यात मिसळून घ्या..... आलाय पाऊस.....भिजून घ्या
ऑफ़ीस रोजच गाठत असतं
काम नेहमीच साठत असतं
मनातून भिजावंसं वाटत असतं
मनाची हौस पुरवून घ्या..... आलाय पाऊस.....भिजून घ्या
सर्दी पडसे रोजचेच.....
त्याला औषध तेच तेच..... प्यायचेच आहेत नंतर काढे , आधी अमृत पिऊन घ्या..
आलाय पाऊस.....भिजून घ्या
बघा निसर्ग बहरलाय
गारव्याने देहही शहारलाय
मनही थोडं मोहरून घ्या..... आलाय पाऊस.....भिजून घ्या

WhatsApp वरुन

धरणीचा दूत म्हणुनी,
उंच आभाळी जाशी,
सतत पंख फैलावुनी,
प्रवास सारा करशी--!!!

दूरवरी खूप उडशी,
घेऊन निरोप खालचा,
वर अगदी जाऊन पोचशी,
जिथे ना पोचे ऐहिक दृष्टी,--;
आयुष्ये ज्यांची संपली,
त्यांची खुशाली आणशी,-!!!

त्यांच्याविना सारी पृथा,
वंचित पोरकी,बापुडवाणी,
नाती-गोती इथली सारी,
मात्र एकदम केविलवाणी,--!!!

भन्नाट रान वाऱ्यासारखा,
काळ जाई पुढे पुढे,
घेऊन जाई संगतीला,
आपुले सख्खे परके,--!!!

जीवन आहे त्यांच्यावाचुनी
आतल्या आत भकास,
कोण रडे कोणासाठी,
जागवीत आपुली आंस,--!!!

पाखरा गेले त्यांना,---
दे आमुची ख्यालीखुशाली,
आमच्यावाचून तिथे कसे ते,
जगत असतील शंका निराळी,--!!!

ऋणानुबंध आमच्यातले,
असीम अमीट अतूट,
देहांनी जरी केली असली,
अगदी विलक्षण ताटातूट,--!!!

पाखरां, ते जिवंत असती,
आमच्या सर्वांच्या हृदयामध्ये,
*एक प्रेमाची खूण दे,
पटेल* त्यांना अंतरामध्ये*,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

सारे जीवन जाते,

आपले अन्न शोधण्याकडे,

काय उरते आमच्या हाती,

विचार करा थोडे ।।१।।

जीवनाची मर्यादा ठरली,

आयुष्य रेखेमुळे,

आज वा उद्या संपवू यात्रा,

हेच आम्हांस कळे ।।२।।

धडपड करी आम्ही,

सारी देह सुखासाठी,

विचार ही मनांत नसतो,

इतरांच्या करिता ।।३।।

वेळ काढावा जीवनातुनी,

इतरांसाठी थोडा,

सार्थकी लावा आयुष्य तुम्ही,

जीवन शिकवी धडा ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

संघर्षाची बिजें जळतील, जाणतां तत्व पुनर्जन्माचे ।
आपसांमधील हेवे-दावे, मिटून जातील कायमचे ।।

फिरत असते चक्र भोवती, स्वार्थीपणाचे भाव आणिते ।।
त्यांनाच मिळावे सारे काही, जाणता स्वरक्ताचे नाते ।

उगम झाला जाती धर्माचा, स्वार्थीपणाच्या याच कल्पनी ।।
वाटीत सुटतो प्रेम तयांना, केवळ सारे आपले समजूनी ।

कन्या जेव्हां सासरीं जाते, नाती-गोती नवीन बनती ।।
वाटत होते परकीय जे, आज आपले होवून जाती ।

आपलेपणाच्या भावामध्ये, दडले असते प्रेम सारे ।।
शत्रू देखील तुमचे होतील, समजूनी येता नाते खरे ।

भाऊ बहीण, मामा, चुलते, दूरवरची आप्त मंडळी ।।
बंधन ते पडून प्रेमाचे, बांधली जाती एकत्र सगळी ।

कुणास कळले याचक्षणी, परका कुणीतरी दुरीचा ।।
नात्यामध्ये नजीक असूनी, ऋणानूबंध तो पूर्वीचा ।

ओढला जाईल आत्मीयतेने, अज्ञानाचा पडदा उठता ।।
पूर्वजन्मीचे ज्ञान शिकविल, आपापसातील मानवता ।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com