कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

तू ध्यास, तू भास,
तू न्यास हव्या प्रेमाचा !
तुजसवे खेळते सारा
....खेळ कल्पनेचा !!

....मी मानसी

प्रभूची लीला न्यारी, विश्वाचा तो खेळकरी

कुणी न जाणले तयापरी, हीच त्याची महीमा १

जवळ असूनी दूर ठेवतो, आलिंगुनी पर भासवितो

विचित्र त्याचा खेळ चालतो, कुणी न समजे त्यासी २

मोठ मोठे विद्वान, त्यांत कांहीं संतजन

अध्यात्म्याचे ज्ञान घेवून, विश्लेषण करती प्रभूचे ३

कांहीं असती नास्तिक, कांहीं असती आस्तिक

त्यांत काही ज्ञानी मस्तिक, चर्चा करिती प्रभूची ४

सत्य परिस्थिती ऐसी, कुणी न जाणले प्रभूसी

सर्वांची चालना तर्कासी, प्रभूच्या अस्तित्वाविषयी ५

फक्त एकमुखी वाच्यता, असे ती सर्वता

महान शक्ती असता, ह्या ब्रह्मांडामध्ये ६

सर्वांनी जाणले एक, ‘अपूर्व शक्ती’ ह्याचा चालक

त्याच ऊर्जेचे हे प्रतीक, सारे विश्वमंडळ ७

कुणा नाही दुजा भाव, समजोनी त्या शक्तीची ठेव

ज्ञानी देती नाव, निरनिराळी त्या शक्तीसी ८

कुणी म्हणती राम, कुणी म्हणे रहीम

कुणी संबोधती गौतम, येशू असे कुणाचा ९

परी तत्व नसे वेगळे, नावे होत निरनिराळे

सामान्यास ते न कळे, हीच खरी शोकांतिका १०

सारे जीवन निघून जाई, परी त्या शक्तीचा बोध न होई

विश्लेषण करीत राही, त्याच्या अस्तित्वाविषयी ११

जाणावी ती शक्ती, रूप आकार त्यास नसती

शक्ति समजोनी करावी भक्ती, आदर भाव ठेवून १२

मानवजन्म श्रेष्ठ ठरविला, विशेष बुद्धी मिळून त्याला

विचार शक्ती उपजण्याला, मानवामध्ये १३

बहूत झाले विद्वान, कर्तव्य करूनी मिळवी मान

मानव जातीची ती शान, ह्या संसारी १४

मार्ग निरनिराळे दाखवी, सारे मिळती एक ध्येयी

सर्वार्पण त्या शक्ती होई, ध्येय मिळतां जीवनाचे १५

विचार करा मनाशी, आपले वैर आपणाशी

नसते केव्हां प्रभूशी, हेच मूळ दु:खाचे १६

वाद नसतो ध्येयापरी, चर्चा असे मार्गापरी

हीच मानव निर्मिती खरी, सर्व सुख दु:खाची १७

तथा कथित पंडित, सामान्यांत विद्वान होत

ज्ञान त्यांचे थोडेसे जास्त, बहुजनां पेक्षा १८

वापरूनी ज्ञान शक्ती, सामान्य जनांस वाकविती

आपले अस्तित्व स्थापती, प्रभू शक्तीशी विसरून १९

तर्क शक्ती थोर, आहे चा नाही करणार

नाही ना आहे म्हणणार, ज्ञानाचा खेळ करूनी २०

मार्गाचे करूनी भेद, करीत राही वाद

जीवन करी बरबाद, विसरूनी ध्येयासी २१

ध्येय असे महान, मार्ग हे साधन

साधनास साध्य समजोन वाया जाई आयुष्य २२

साध्य नका समजू साधनासी, ठेवा विश्वास साध्यासी

कोणत्याही साधनाने जातासी, साधका प्राप्त होई ध्येय साध्य २३

निरनिराळ्या मार्गाचे प्रयोजन, ज्ञान शक्ती वापरून

स्वअस्तीत्व ठेवण्या टिकवून, केले असे २४

अस्तित्वाची भावना मोठी, प्रत्येक झगडतो त्यासाठी

आयुष्य खर्ची त्या पोटी, सकळ ज्ञान २५

न कळे त्यास देवपण, भांडण्यास जाई विसरून

आयुष्य मातीमोल, करून टाकीत असे २६

विसरूनी जा सर्व भेद, मिटवून टाका वादविवाद

लहान मोठ्याचा संवाद, नष्ट करा त्वरीत २७

सारेच आहेत छोटे, कुणी नसती मोठे

हे केवळ आपपासातील तंटे, मानवनिर्मित असती २८

जात धर्म होत अनेक, हे मानव निर्मित प्रतिक

सर्व मार्गाचे ध्येय एक, न कळे अज्ञानामुळे २९

म्हणून जाणावा ईश, सार्थकी लावा आयुष्य

जात धर्माचे पाश, सोडून घ्यावे ३०

महान शक्ती तीच ईश्वर, दुसरा नसे कोणी वर

आपणच देतो त्यासी आकार, सगुण रुप देवूनी ३१

मानवता हाच धर्म खरा, आपसातील भेद विसरा

प्रभू देई तयाना आसरा, जीवन सुखी करण्या ३२

दुसऱ्याची दु:खे जाणा, त्यांच्या सुखात आनंद माना

प्रभू अंश त्यासी म्हणा, हीच जीवनाची गुरू किल्ली ३३

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

नशा नशिली तूझ्या प्रेमाची,
अंग अंग सरसरली,
शृंगारले मन हे माझे,
जेव्हा तू घट्ट मिठी मारली !

मोहरुन सर्वांग आले,
तूझ्या एका स्पर्शाने,
ऊर दाटून आला,
तूझ्या रोमांचित गंधाने !

दिवानी मी तुझीच प्रियकरा,
पूर्णत्वाने वेडावलेस,
बांध फुटला भावनांचा,
कुशीत तुझ्या विसावले !

कवेत तू माझ्या अथांग,
मी तुला घट्ट कवटाळले,
‘ मिलन ‘ पीयुष पिण्यास,
उतावीळ मी, अधीर झाले !

– श्वेता संकपाळ.

मन कुठे असत, कस ते दिसत
कधी कळलच नाही कुणा,
मात्र पावलोपावली जाणवतात,
त्याच्या अस्तित्वाच्या खुणा !

मन इतक मोठ,
कि आभाळ त्यात माईना,
मनाच्या गाभार्‍यांत
अगणित भावना !

कडू-गोड आठवणींचा,
मन एक खजिना,
भावनांच्या प्रतिमेचा
तो सुंदर आईना !

चिंता-भिती-संशयाचा
मनी सतत पिंगा
भल्याबुर्‍या विचारांचा
तिथे भारी दंगा !

मन जस कांही
एखाद हटवादी पोर
हटकायला जाव तर
होत बंडखोर !

पण मन म्हणजे ईश्वर
मन म्हणजे मैतर
मन म्हणजे गुरु
मनांतल्या मनांत सार्‍यांना स्मरु !

-- सौ.अलका वढावकर

विषण्यतेने बघत होतो भिंतीवरच्या खुणा
काळ जाऊन वर्षे लोटली आठवणी देती पुन्हा

बसत होतो नदीकांठी बालपणीच्या वेळी
पात्र भरुनी वहात होती गोदावरी त्या काळी

सदैव पूर येउनी तिजला गावास वेढा पडे
गांव वेशीच्या घरांना मग पाण्याचे बसती तडे

चित्र बदलले आज सारे पात्र लहान होई
बांध घातला धरणावरी पाणी अल्पसे येई

खिन्नपणे खूप भटकलो भोवतालच्या भागी
चकित झाले मन बघूनी हिरवळ जागोजागी

इच्छित दिशेने पाणी वाही बांध घातल्यामुळे
सारे जीवन प्रफुल्ल करीं आनंदमय सगळे

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

करून कापण्याची वेळ आली तर मी ते नक्कीच करेन. आपल्या खाण्या-पिण्याच्या सवयीचा इतरांना त्रास होता कामा नये या मताचा मी आहे. प्रत्येकानेत्याला जे खायला आवडत तेच खायला हवं पण पदार्थांच्या प्रेमात पडता कामा नये.प्रसंगी एखादा पदार्थ खाणं टाळता ही आलं पाहिजे आता मला उदया डॉक्टरने तू चहा पिऊनकोस म्ह्णून सांगितल तर मी नाही पिणार. 

आज लोपले शब्द ओठचे, भावनाच्या आकाशीं
प्रखर बनतां त्याच भावना, विचार जाती तळाशीं....१,

भावनेला व्यक्त करण्या, सांगड लागे शब्दांची
थोटके पडती शब्द सूर ते, गर्दी होता विचारांची...२,

भावनांचे झरे फुटूनी, विचार जलाशय झाले
विचारांचे बनूनी धबधबे, वाहू मग लागले.....३,

आकार देती शब्द भाषा, बांध घालूनी विचाराला
निश्चीत होतो वेग नी मार्ग, आकार देता भावनेला....४,

भाषेमधली शक्ती जावूनी, मूक बनविले तिने
उंचबळणाऱ्या विचार भावना, टिपल्या मात्र चेहऱ्याने....५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तसेंच वागा इतरजणांशी, वाटत असते ,तुमच्या मनीं ।

अपेक्षा करता प्रेमाची, सदैव इतरांकडूनी...१,

सहानूभुतीचा शब्द लागतो, दैनंदिनीच्या जीवनीं ।

क्षणा क्षणाला भासत असते, जीवन तुमचे अवलंबूनी...२,

प्रेम वाटतां इतरांना, परत मिळते तेच तुम्हांला ।

प्रेम नाण्याचे मूल्य जाणूनी चलनांत ठेवा हर घडीला...३,

याच नाण्यांनीं काम बनते, चटकन सारे बघा कसे ।

दोन मनें सांधली जाऊनी, आनंद सर्वत्र दिसत असे...४,

राग लोभ हे शत्रू आपले, घालऊनी द्यावे तुम्ही त्यांना ।

प्रेम नाण्याची मदत घेता, सहज जमेल हे सर्वांना...५,

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

पाडगावकरानी आता 'दिवस तुझे हे फुलायचे' याचे विडंबन चाळीशी नंतर 'दिवस तुझे हे फुगायचॆ' केलयं. त्या अनाम कवीला सलाम

दिवस तुझे हे फ़ुगायचे
मोजून मापून जेवायचे ॥ध्रु॥
लाडकी माझी तु राणी
नको तु खाऊ गं लोणी
पाण्यात लिंबाला पिळायचे
मोजून मापून जेवायचे॥१॥
दिवस तुझे.....
साजुक तुपाची धार
वाढवी calories फ़ार
पोटात salad भरायचे
मोजून मापून जेवायचे॥२॥
दिवस तुझे.....
प्रभाती फिराया जाणे
जाताना धापा टाकणे
दमून मटकन बसायचे
मोजून मापून जेवायचे॥३॥
दिवस तुझे.....
वजन वाढते फ़ार
सोसेना काट्याला भार
कळेना काय ते करायचे
मोजून मापून जेवायचे॥४॥
दिवस तुझे .....
आपुल्या घरच्यापाशी
फिर तू गडे जराशी
हालत चालत राहायचे
मोजून मापून जेवायचे॥५॥
दिवस तुझे .....

हळुवार तू...हळुवार तू ...
सारेच तुझे हळुवार...हळुवार तू ...।।धृ।।

हळुवार लाजणे, हळुवार रुसणे,
हळुवार हसणे, हळुवार बोलणे ।। १ ।।

तुझे हळुवार माझ्या प्रेमात पडणे,
तुझे हळुवार मला प्रेमात पाडणे । ।२।।

तुझे हळुवार प्रेम हळूच व्यक्त करणे
तुझे हळुवार माझ्या हृदयात शिरणे ।।३।।

तुझे हळुवार मला हळूच स्पर्शने
गालात तुझ्या हळुवार गोड हसणे ।।४ ।।

मला पाहता हळुवार नजर चोरणे
माझ्या डोळ्यात हळुवार तुझे पाहणे ।।५।।

माझ्या स्वप्नात तुझे हळुवार येणे
मी उठता तुझे हळुवार ते जाणे ।।६ ।।

तुझे हळुवार माझ्या चित्रात उतरणे
तुझे हळुवार माझी कल्पना होणे ।।७।।

तुझे हळुवार माझे जीवन व्यापणे
तुझे हळुवार माझे जीव घेणे ।।८ ।।

©कवी - निलेश बामणे