कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

आम्हा वारकऱ्यांचा प्रश्न कुठे शोधिशी काशी अन कुठे शोधिशी रामेश्वर म्हणत शेतमजुरी करताकरता मुखी तुझे नाव घेवूत सावंता माळ्या सारखे.

आनंदाचे झरे वाहतां, आवती भवती सारे
रे माणसा खिन्न वाटतो, जीवन उदास कां रे?

निसर्गाच्या ठेव्या मधल्या, सर्व वस्तू सुखदायीं
निवडून घे तूं त्यातील, आनंद देतील काहीं

केवळ तुझी दृष्टी हवी, टिपण्यास ते सौंदर्य
आनंद तो देण्याकरितां, करिते सतत कार्य

मनाचा हा खेळ जहाला, सुख दुःख समजणें
निसर्ग प्रयत्न करितो, सदैव सुख देत जाणें

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

एकटाच मी बसलो होतो, शांत खोलीमध्यें

दुरदर्शन ते करीत होते, करमणूक आनंदे......१,

दूरीवरील व्यक्ती बघूनी, शब्द त्याचे ऐके

केवळ चावी फिरवितां क्षणी, दृष्य दुजे देखे...२,

जगामधली सर्व ठिकाणें, खोलीत अदृष्य तीं

साधनांचा उपयोग करिता, जाण त्याची येती....३,

वातावरण प्रभूमय सारे, व्यापले सर्व जगी

सुक्ष्मापासूनी अनंतेचे, गुण एकाचे अंगी....४,

तेथे आहे जे येथे तेच आहे, व्यापूनी सर्व स्थळी

व्यापकता दिसे ब्रह्माडांची, बिंदूत एका सगळी....५

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

स्मृतीलहरींच्या झुल्यावरती
मी नित्य सुखात झुलतो आहे

आठव सारेच गगनभारले
भावशब्दातुनी गुंफीत आहे

सुखदुःखांची संमिश्र सावली
अजुनही ती साथसंगती आहे

मनांतर कधी नाही बदलले
संवेदना नैसर्गी तीच आहे

जढणघड़ण सुंदर संस्कारांची
जीवन आज कृतार्थी आहे

मैत्र नात्यांचे छान लाभले
हीच जन्माची श्रीमंती आहे

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. ३०९

२८/११/२०२२

अपमान होईल तुझा शारदे, हे घे तू जाणूनी ।

मूर्खावरती बरसत आहेस, जाणेना कुणी ।।

ज्ञान-विज्ञान अभाव दोन्हीचा, असे माझे ठायी ।

भाषा साहित्य यांच्या छटा, दिसून येत नाही ।।

निर्धनासी धन मिळता, जाई हर्षूनी ।

हपापलेला स्वभाव येई, मग तो उफाळूनी ।।

माकडाचे हाती मिळे कोलित, विनाशास कारण ।

गैरउपयोग होई शक्तीचा, नसता सामान्य ज्ञान ।।

शब्द वाकतील तुझ्या कृपेने, भावना उफाळता ।

वेड्यापरी कोठेही पळतील मर्यादा सोडता ।।

जाण आहे एकची मजला, तुझ्या शक्तीची ।

वाल्मिकी, कालीदास, अज्ञानीना ज्ञानी केल्याची ।।

तसेच देऊन ज्ञान थोडेसे, शाहणा कर आधी ।

ठेवणार नाहीत नावे मजला, नंतर कुणी कधी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

रात्रंदिनी कष्ट करूनी,

झिजवत होता आपले हात,

जीवनांतल्या धडपडीमध्यें,

दिसे त्याची स्थितीवर मात ।।१।।

पर्वा नव्हती स्व-देहाची,

झिजवत असता हात ते,

जाण होती परि ती त्याला,

हेच कष्ट जगवित होते ।।२।।

श्रम आणि भाकरी मिळूनी,

ऊर्जा देई तिच शरीराला,

ऊर्जेनेच तो देह वाढवी,

समाधान जे मिळे त्याला ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

मातेच्या उदरांत झोपला, शेषशायी भगवान
वेड्यापरी त्यास शोधीतो, सागरी जाऊन

शेषशायीचे चित्र बघतां, साम्य ते दिसेल
उदरामधल्या बालकांतही, सारे तेच आढळेल

शेषापरी वेटोळे असुनी, ' नाळ ' तयाला म्हणती
क्षारयुक्त पाण्यामध्यें, बालक ते निद्रिस्त असती

बालकाच्या नाभी मधुनी, येई कमलाकृती भाग
जीवनसत्व त्यावर असुनी, ब्रह्मापरी दिसे अंग

' सो हं ' निनादुनी सांगे, ' मीच तोच ईश्वर आहे '
चुकीचा समज करुनी, तयास सागरीं पाहे

विवीधतेनें सुचवी, ' अहं ब्रह्मास्मि ' सत्य ते
कां आम्ही धांवत असतो, त्यास शोधण्या बाह्यांते

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

त्याची ऐकूनी करूण कहाणी, डोळे भरून आले पाणी
हृदय येता उंचबळूनी, निराश झाले मन ।।१।।

आघात होता त्याच्या जीवनी, तो तर नव्हता माझा कुणी
तरी का आले प्रेम दाटूनी, उमजेना काही ।।२।।

दु:ख दुजाचे समोर आले, मनास ज्याने कंपीत केले
दोन जीवांच्या हृदयामधले, अदृष्य हे धागे ।।३।।

मानव धर्म एक बिजाचा, वाढत गेला गुंता त्याचा
ओढत असता धागा टोकाचा, दुजा हळहळतो ।।४।।

राग लोभ वा प्रेम भावना, बांधूनी ठेवते एकमेकाना
हिच असे निसर्ग योजना, जीवन म्हणती याला ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

दिवा होता छोटासा, एक मजकडे ।

इन्धन मिळतां तेलाचे, प्रकाश तो पडे ।।

तळांत होती योजना, तेल सांठवण्याची ।

शिरीं असूनी वात ती, क्रिया चाले जळण्याची ।।

छिद्र पडतां तळाला, व्यर्थ जाई इंधन ।

मंदावली ज्योत दिव्याची, शक्ती ती जावूनी ।।

देह आहे दिव्यासारखा, चैतन्य तेज तयाचे ।

प्रकाश फेकी आनंदाचा, इंधन मिळतां शक्तीचे ।।

केंद्रित होते देह उर्जा, नाभीच्या भोवतीं ।

व्यय टाळून प्रवाही करा, तीच प्रभूवरती ।।

ऐहिक सुखाच्या जातां मार्गीं, गुरफटतो संसारीं ।

तीच उर्जा प्राणास मिळतां, चेतवी ज्योत ईश्वरी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

शांत व्हावे, आठवांचे मोहोळ
साठव जागवित काळीज थकले

जगायचे ते सारे जगुनी झाले
भोगण्यासारखे काही न उरले

स्मरणी दिव्यत्वाचे स्पर्श ममत्वी
ते भाग्य कृपाळू जगवित राहिले

ऋतुऋतु भारले दृष्टांत निसर्गी
स्थित्यंतरे सृष्टित घडवित राहिले

भौतिक सुखाला, विटुनी जाता
ध्यास परमार्थाचे जीवास लागले

अंतर्मुख झालो जेंव्हा हॄदयांतरी
सत्यार्थ जीवनाचे उलगडुनी गेले

--वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. २७४

२८/१०/२०२२