प्रेम जिथे निःस्वार्थ फुलते, तिथे विठ्ठल हसरा दिसे,
श्रद्धेच्या त्या निर्मळ ओंजळी, रुक्मिणीचे प्रेम वसे.
नसती तिथे शब्दांची भाषा, डोळेच बोलती साऱ्या कथा,
एका स्पर्शात विश्व सामावे, प्रेमच ठरते जीवनव्यथा.
अहंकाराचे गळुनी बंधन, मन जेव्हा निर्मळ होते,
विठ्ठलनामाच्या गजरामध्ये, भक्तीचे गगन उजळते.
सुख-दुःखाच्या प्रत्येक वाटे, हातामध्ये हात असावा,
रुक्मिणीच्या अढळ श्रद्धेने, विठ्ठल अंतरी नांदावा.
प्रेम म्हणजे देह नव्हे रे, आत्म्याचा तो श्वास असतो,
श्रद्धेच्या अखंड ज्योतीमधुनी, जीवनाचा प्रकाश फुलतो.
करुणा, क्षमा, समर्पण जेथे, देवत्व तेथे जागे होते,
प्रेम तिथे विठ्ठल नांदतो, श्रद्धा रुक्मिणी रूपे फुलते.
पंढरी दूर नसते कधीच, भाव जर अंतरी शुद्ध असे,
प्रेमाच्या त्या पवित्र मंदिरात, विठ्ठल-रुक्मिणी सदैव वसे.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
मो:- 9011841212
June 14, 2026
वारी म्हणजे फक्त पावलांचा प्रवास नव्हे,
ती विठ्ठलाकडे निघालेल्या मनाची अखंड आस आहे.
वारी म्हणजे टाळ-मृदंगाचा मंगल नाद,
आणि हरिनामात हरवलेल्या भक्तीचा आनंद.
वारी म्हणजे धुळीतही चंदनाचा सुगंध,
प्रत्येक पावलागणिक फुलणारा श्रद्धेचा छंद.
वारी म्हणजे दिंडीत नांदणारे प्रेम,
जात-पात विसरून जपलेले माणुसकीचे नेम.
वारी म्हणजे तुळशीमाळेतील अढळ विश्वास,
आणि "ज्ञानोबा-तुकाराम" म्हणत चालणारा प्रेमळ सहवास.
वारी म्हणजे डोळ्यांत दाटलेले आनंदाश्रू,
आणि विठ्ठलाच्या चरणी संपूर्ण आत्मसमर्पण.
वारी म्हणजे आईच्या मायेचा कोमल स्पर्श,
संतांच्या अभंगांतून उमलणारा भक्तीचा हर्ष.
वारी म्हणजे स्वतःला शोधण्याची वाट,
अहंकार झटकून प्रेमाची धरलेली कास.
वारी म्हणजे पंढरीकडे जाणारा रस्ता नव्हे,
तर प्रत्येक हृदयात उभ्या विठ्ठलाचे दर्शन.
वारी म्हणजे चालणारी भक्ती,
वारी म्हणजे जगणारी प्रीती.
वारी म्हणजे माणुसकीचा अखंड उत्सव,
आणि विठ्ठलनामात विलीन होणारी अनंत भक्ती.
वारी म्हणजे चालता चालता देव भेटण्याचा सोहळा,
आणि माणसामाणसांत विठ्ठल शोधण्याचा उत्सव.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
June 14, 2026
वारी ही केवळ पावलांची नसते,
ती आत्म्याने परमात्म्याकडे निघालेली
निःशब्द, निरंतर यात्रा असते.
डोक्यावर तुळशीची माळ असो वा नसो,
ओठांवर नाम असो वा नसो,
मनात भक्तीचा एक दिवा तेवत राहिला की,
प्रत्येक वाट पंढरीकडेच वळते.
कधी अश्रूंची चंद्रभागा वाहते,
कधी स्मितहास्यच प्रसाद बनतो.
कधी भुकेल्याला दिलेला एक घास,
कधी दुःखी मनावर फिरवलेला मायेचा हात,
याच क्षणांत विठ्ठल
निःशब्दपणे भेटून जातो.
अहंकाराचे शेवटचे पान गळून पडते,
तेव्हाच भक्तीची नवी पालवी फुटते.
स्वार्थाची धूळ झटकून
जेव्हा मन अनवाणी चालू लागते,
तेव्हा प्रत्येक श्वासातून
"विठ्ठल... विठ्ठल..." असा नामनिनाद दुमदुमतो.
संसाराच्या वाटेवर
ऊनही असते... पाऊसही असतो...
कधी काटे टोचतात,
कधी पाय रक्ताळतात.
पण अंतःकरणात उभा असलेला सावळा विठू
हात धरून चालवत राहतो,
म्हणून भक्ती कधीच थकत नाही.
माझ्या हृदयाचे मंदिर व्हावे,
प्रेमाचा अखंड नंदादीप तेवत राहावा.
दयेची आरती,
क्षमेचा गंध,
सेवेचा नैवेद्य,
आणि माणुसकीचाच हरिपाठ
माझ्या जीवनात अखंड घुमत राहावा.
मला नको वैभव,
नको कीर्ती, नको मान.
माझ्या प्रत्येक श्वासात
फक्त गुंजत राहो तुझेच नाम.
आणि शेवटचा क्षण जेव्हा येईल,
तेव्हा डोळे मिटताना
तुझ्या विटेवरील सावळे रूप दिसावे.
ओठांवर अखेरचा शब्द
"विठ्ठल..." असावा,
आणि आत्म्याची अंतिम वारी
तुझ्याच चरणी विसावावी.
कारण...
ज्याच्या अंतःकरणात विठ्ठल जागा होतो,
त्याला पंढरपूर गाठण्यासाठी
रस्त्यांची गरज भासत नाही.
ज्याच्या हृदयात प्रेम, दया आणि माणुसकी नांदते,
त्याच्या अंतरी
रोज आषाढी, रोज कार्तिकी फुलत असते.
आणि त्याच्या प्रत्येक श्वासात
अखंड विठ्ठलाची वारी सुरूच असते.
म्हणूनच...
अंतरी जेथे विठ्ठल नांदे, तेथेच पंढरी वसे.
प्रेम, दया, नामस्मरणात, जीवन धन्य होऊन हसे.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
June 14, 2026
उद्याच्या चिंतेत आजचा आनंद कशाला हरवायचा,
आजचा प्रत्येक क्षण मनभर आनंदाने जगायचा.
कालच्या आठवणींना प्रेमाने निरोप द्यायचा,
उद्याच्या काळजीचा भार वेळेवरच सोपवायचा.
जे आपल्या हातात नाही, ते नियतीच्या स्वाधीन करायचं,
मनावरचं प्रत्येक ओझं हसत हसत हलकं करायचं.
संकटं येतातच आयुष्यात ऋतू बदलल्यासारखी,
पण आशेची ज्योत मात्र कधीच मावळू द्यायची नाही.
सुखात साथ देणारे अनेक भेटतात वाटेवर,
दुःखात हात धरणाऱ्यांनाच मनात कायमचं स्थान द्यायचं.
क्षणभंगुर आहे हा सुंदर प्रवास आयुष्याचा,
म्हणून प्रत्येक क्षण प्रेमाने, समाधानाने आणि हसतमुखाने जगायचा.
कारण...
आनंद वाटला की तो अनेकपटींनी वाढतो,
दुःख वाटलं की मन हलकं होतं.
माणुसकीनी नाती जपली की,
आयुष्य खऱ्या अर्थाने फुलून येतं.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
June 14, 2026
पहाटेच्या दवात भिजलेली एक वाट,
क्षितिजापर्यंत पसरलेली नामाची प्रभात.
खांद्यावर भगवी पताका, ओठी विठ्ठलनाम,
पाऊलोपाऊली उमलत जाते जीवनाचे गूढ धाम.
ही वाट केवळ पंढरीकडे वळत नाही,
ती माणसाला माणसाशी जोडत राहते.
हातात हात, नजरेत विश्वास,
मनामनांतील अंतर हळू हळू कमी होतं जाते.
टाळांच्या नादात केवळ लय नसते,
ती काळजाच्या ठोक्यांची भाषा असते.
मृदंगाच्या प्रत्येक स्पंदनातून
संतविचारांचा नवा सूर जन्म घेतो.
इथे पुस्तकांची पाने उघडत नाहीत,
उघडतात अंतःकरणाची कवाडे.
इथे अक्षरांपेक्षा माणसे वाचावी लागतात,
आणि शब्दांपेक्षा अश्रू समजून घ्यावे लागतात.
पायांवरील फोड सांगतात कष्टाचे सौंदर्य,
घामाचे थेंब शिकवतात संयमाचे ऐश्वर्य.
दुःखाच्या वाटेवर चालतानाच
सुखाचा अर्थ उलगडत जातो.
दिंडीत चालताना जातपात नाहीशी होते,
अहंकार धुळीत मिसळतो.
उरते फक्त एकच ओळख
"मी वारकरी... विठ्ठल माझा."
चंद्रभागेच्या वाळूत
काळही क्षणभर नतमस्तक होतो.
विटेवरच्या सावळ्या मूर्तीकडे पाहताना
डोळे भरून येतात,
आणि अंतर्मनात प्रकाश उगवतो.
वारी म्हणजे चालतं-बोलतं विद्यापीठ
अनुभव हा गुरु,
जीवन हे पाठ्यपुस्तक,
भक्ती ही परीक्षा,
आणि पदवी मिळते माणूस झाल्याची.
जो ही वाट एकदा मनापासून चालतो,
तो पंढरीहून कधीच पूर्वीसारखा परतत नाही.
त्याच्या पावलांनी अंतर जिंकलेले नसते,
त्याच्या अंतःकरणाने विश्व कवटाळलेले असते.
विठ्ठल भेटतो विटेवर नव्हे,
तर माणसाच्या माणूसपणात.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
June 13, 2026
संबंध राहो किंवा न राहो,
मनातल्या धाग्यांना कोण तोडणार आहे?
शब्द जरी थांबले ओठांवर,
नजरेतलं बोलणं कोण रोखणार आहे?
तुझं गुपित माझ्या शांत श्वासांत आहे,
जसं चांदणं लपलेलं असतं ढगांत.
रात्रीच्या काळोखाला सांगितलं तरी,
पहाट त्याचा अर्थ उलगडत नाही कधीच.
वाटा वेगळ्या झाल्या तरी,
आठवणींची पाऊलखूण मातीवर राहतेच.
तुझं नाव न उच्चारताही,
मनातली हाक ऐकू येतेच.
काळ सरो, ऋतू बदलो,
कथा नवी उलगडो आयुष्याची,
पण तुझं गुपित माझ्या हृदयात
दीपासारखं अखंड तेवत राहील.
आणि जेव्हा हा श्वासही थांबेल कधीतरी,
माझ्यासोबतच ते गुपितही शांत झोपी जाईल,
या जगाच्या पल्याड,
माझ्या अस्तित्वासह कायमचं चिरंतन शांत होईल.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
June 13, 2026
जखम इतकी खोल होती, हासलो तरी जळालो मी,
फूल म्हणता लोक सारे, काट्यांतूनच फुललो मी.
वादळांनी नाव माझे वाळूतून पुसून टाकले,
लाट बनुनी त्या किनाऱ्यावर पुन्हा पुन्हा आदळलो मी.
सावल्यांनी साथ दिली, ऊन जेव्हा दगा देत होते,
रात्र माझी होत गेली, चांदण्यातही करपलो मी.
एक तुझ्या नकाराने मोडले नव्हते फक्त नाते,
विश्व माझे कोसळावे, त्या ढिगाऱ्यात उरलो मी.
आरशाला रोज विचारू, "चेहरा हा कुणाचा आहे?"
उत्तरांच्या गर्दीमध्ये प्रश्न होऊन राहिलो मी.
कोण मोजी वेदनांना? कोण देई किंमत अश्रूंना?
शब्द माझे विकले नाहीत, भुकेशीही भिडलो मी.
जिंकणाऱ्यांच्या मिरवणुका रस्त्यांवरून निघत राहिल्या,
हारणाऱ्यांच्या डोळ्यांतील शेवटचा विश्वास झालो मी.
आग माझ्या रक्तामधली विझवणारा जन्मला नाही,
राख दिसली फक्त जगाला आत धगधगत राहिलो मी.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
June 12, 2026
तुझ्या इथून जाण्याआधी राहिलेलं सगळं पूर्ण करतो,
अर्धवट राहिलेल्या श्वासांनाही आज मोकळं करतो.
तू गेलीस तरी तुझी चाहूल घरभर रेंगाळते,
रिकाम्या खोलीत बसून मी अजूनही तुझी वाट बघतो.
काळाच्या ओघात बरंच काही मागे पडून गेलं,
तरी एक जुना क्षण मी अजूनही मनाशी जपतो.
“सोडून दे” म्हणालीस,
शब्द शांत होते तुझे,
पण सोडण्याआधीच्या प्रत्येक आठवणी
मी पुन्हा पुन्हा आठवतो.
आज निरोपाच्या टप्प्यावर उभा आहे एकटाच मी,
स्वतःलाच समजावत,
शेवटचं धैर्य गोळा करतो मी.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
June 12, 2026
बघ उघडूनी दार अंतरी, उभा कटीवर हात,
माझ्या श्वासांच्या तालावर, विठ्ठल धरितो नाद।
ना पंढरीची वाट इथे, ना चंद्रभागेचा घाट,
हृदयाच्या त्या वाळवंटी, उमलतो भक्तीचा थाट॥१॥
डोळे मिटता सावळा तो, तेजोमय भासे,
अश्रूंच्या त्या ओवाळीने, चरणी मन हे वसे।
नाही मागणे काही आता, नाही इच्छा ठायी,
तुझ्या नामाच्या गजरात, देहभान हरपून जाई॥२॥
अहंकाराची वीट काढुनी, रचिले अंत:करण,
त्या भक्तीच्या रांगोळीत, उमटले तुझे चरण।
लोभ-मोहाची धूळ झटकुनी, स्वच्छ केले द्वार,
ये रे माझ्या अंतरी आता, पांडुरंगा आधार॥३॥
वादळ येवो दुःखांचे, काळोख दाटो भोवती,
नाम तुझे दीप बनूनी, उजळे माझी प्रीती।
तूच दाता, तूच माता, तूच जीवाचा श्वास,
तुझ्या कृपेच्या सावलीत, संपतो जन्मांचा त्रास॥४॥
बघ उघडूनी दार अंतरी, पंढरपूर हेच झाले,
भक्त आणि भगवंतामध्ये, अंतर काहीच न राहिले।
कटीवर हात ठेवुनी म्हणे, “भिऊ नको रे जिवा”,
मीच तुझ्यात, तूच माझ्यात हा अनुभव चिरंतन नवा॥५॥
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
June 12, 2026
पर्याय म्हणून जर माझं नाव असेल,
तर माझं नसणंच जास्त खरं ठरेल.
गरज लागली की आठवण येणं,
याला प्रेम म्हणायचं धाडस नको.
तुझ्या वेळेच्या उरलेल्या क्षणात,
मी बसवलेली सोय नको.
कोणीच नसलं की आठवण येणं,
याला आपुलकीचं नाव नको.
अर्धवट हक्क, अपुरी माया,
यांनी नाती जगत नाहीत.
मी पूर्ण देतो, पूर्ण मागतो,
मधली तडजोड मला जमत नाही.
जिथे मी पहिला नाही,
तिथे मी उभाच राहत नाही.
कारण पर्याय म्हणून जगलेलं नातं,
शेवटी स्वतःशीच दगा देतं.
पर्याय म्हणून माझी निवड असेल,
तर तो अध्याय तिथेच संपलेला बरा.
आता मी थांबतो इथेच,
कारण पुढे जाण्यासारखं काही उरलेलं नाही.
नात्याला नाव न देता,
मी इथेच शून्य होतो.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
June 11, 2026
Copyright © 2025 | Marathisrushti