आपल्यात आधी सारखं काहीच राहिल नाही,
फक्त वेळ नाही बदलली, आपणच लांब गेलो.
स्पर्शात उब होती, आता तोही ओळखीचा वाटत नाही,
एकाच छताखाली असूनही मन निर्वासित झालं.
शब्द बोलले गेले, पण मन कधी उघडलंच नाही,
गप्प राहणं सोपं झालं, समजून घेणं कठीण.
दुखावलेलो नाही म्हणत राहिलो स्वतःलाच,
आणि नकळत स्वतःपासूनच दूर गेलो.
कधीकाळी “आपण” होतं जे, ते हळूहळू “मी” झालं,
तुझं माझ्याशी असणं, फक्त सवयीपुरतं उरलं.
आठवणी जिवंत आहेत, पण नातं श्वास घेत नाही,
कारण...
आपल्यात आधी सारखं काहीच राहिला नाही.
तरीही रात्रीच्या शांततेत एक प्रश्न टोचतो,
जर सगळं संपलंय, तर इतकी वेदना का उरते?
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
August 11, 2026
तुझ्या आठवणींचं ओझं, श्वासावर चढू लागलं आहे
कळत नकळत तुझं घर आता परकं वाटू लागलं आहे.
कधीकाळी ज्यात हसणं होतं, संवादांची गर्दी होती
त्या भिंतींना आज माझं अस्तित्वच नकोसं झालं आहे.
तुझ्या नावाचा सुगंध अजून उरात साठवून आहे
पण त्या सुवासालाही आता एकटेपण जाणवत आहे.
मी शब्दांना दोष देऊ , की नशिबालाच दोष देऊ
प्रत्येक ओळीत माझा पराभव ठसठशीत लिहिला आहे.
जिथं प्रेमाला भविष्य होतं, स्वप्नांना हात होते
त्या वळणावरच सारा रस्ता आज अंधार पांघरून आहे.
तू नाहीस, हे सत्य मी रोजच स्वतःला सांगतो
पण आरसा मात्र अजूनही तुझंच नाव विचारत आहे.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
August 9, 2026
शिकवा कैसा इंसान था, बदल गया,
वक़्त के हर इम्तिहान में ढल गया।
जो सच्चाई की राह पर चलता रहा,
भीड़ की चाह में वो भी चल गया।
जिसके लफ़्ज़ों में होती थी रोशनी,
आज ख़ामोशी का साया बन गया।
अपनों से ही मिली जब ठोकरें उसे,
आईने से भी उसका चेहरा जल गया।
शिकवा नहीं अब किसी से ऐ ज़िंदगी,
जो था अपना वही सबसे ज़्यादा बदल गया।
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
August 9, 2026
मंद श्वासांची ऊब थरथरे तुझ्या ओठांवर,
चांदण्यांची धुंदी अलगद सरे तुझ्या ओठांवर.
नजरेतून उतरते जळती एक हळवी चाहूल,
देहाची कोमल लहर विसावे तुझ्या ओठांवर.
स्पर्श तुझा जसा मदिर संध्या वितळती,
माझी प्रत्येक धडधड झुके तुझ्या ओठांवर.
बोल न उच्चरता सारे काही घडते,
अधीर गुपित हळूच फुले तुझ्या ओठांवर.
माझ्या बोटांची रेषा थांबे गालांशी,
आणि श्वासांची रात्र झुके तुझ्या ओठांवर.
क्षण तो विरघळतो उष्ण मिठीत शांत,
सारे जग थांबून बघे तुझ्या ओठांवर.
आता इतकीच माझी दुनिया,
जन्मोजन्मीची प्रीती साठे तुझ्या ओठांवर.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 31, 2026
शून्य होऊन जगता यावं,
कुणाची वाट पाहत नाही,
कुणाच्या आठवणींनी
रात जागवावी असंही नाही.
कोणी भेटलं तर ठीक,
नसलं तरी चालेल,
मनाला एवढंच कळलं पाहिजे
आपण पुरेसे आहोत,
हे कुणी सांगायला नको.
हसू येईल तेव्हा हसावं,
डोळे भरले तर
त्यांना थांबवू नये,
दुःख आलं
म्हणून स्वतःवर रागही नको.
कुणी सोबत राहिलं
तर आभार मानावेत,
कुणी निघून गेलं
तर दोष कुणालाच नको,
सगळं होतंच,
म्हणून होतं
इतकंच समजून घ्यावं.
शून्य म्हणजे एकटेपणा नाही,
ते म्हणजे मनाचं
हलणं थांबणं,
जिथे काही हवं नसतं,
आणि तरीही
श्वास शांत चालू असतो.
शून्य म्हणजे पोकळी नाही,
तो एक अथांग आकाश आहे,
जिथे ‘मी’ हळूहळू विरघळतो,
अहंकाराचा आवाज मंदावतो,
आणि इच्छांची राख
शांतपणे खाली बसते.
जिथे नाती, अपेक्षा, शब्द
सगळं विरून जातं,
आणि उरतो फक्त
निर्विकार साक्षीभाव,
एक खोल, निःशब्द अस्तित्व…
जिथे नाती, अपेक्षा, शब्द
सगळं विरून जातं,
आणि उरतो फक्त
निर्विकार साक्षीभाव,
एक खोल, निःशब्द अस्तित्व…
जिथे काही मिळवायचं नसतं,
काही सिद्ध करायचं नसतं,
आणि तरीही
असण्याची जाणीव
पूर्णत्वाने धगधगत राहते.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 30, 2026
तू गेल्यावर माझ्यात मी उरलोच नाही,
श्वास चालू आहेत,
पण जिवंतपणाच नाही.
तुझ्या पावलांच्या खुणा अजून दाराशी आहेत,
घर रिकामं आहे,
तरीही एकटेपणाच नाही.
रात्र विचारते मला,
“किती रडशील अजून?”
अश्रू सुकलेत आता,
पण कोरडेपणाच नाही.
तुझं नाव घेताच वेळ थांबतो क्षणभर,
घड्याळ पुढे सरकतं,
पण काळ सरतच नाही.
आरशात पाहतो तेव्हा चेहरा तसाच दिसतो,
डोळ्यांत मात्र पूर्वीसारखा उजेडच नाही.
जखमा झाकून ठेवतो हसऱ्या शब्दांनी,
कोणी ओळखत नाही,
पण दुखणं कमीच नाही.
प्रेम इतकं खोल होतं, की विरहही पवित्र झाला,
तू नसणं स्वीकारलं,
पण विसरणं शक्यच नाही.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 29, 2026
ताटासमोर बसताना
हात जोडले जातात नकळत
भूक फक्त पोटाची नसते,
ती असते जगण्याची, ओळखीची, आपलेपणाची.
भाताचा तो शुभ्र श्वास
जमिनीच्या छातीतून उगवलेला,
शेतकऱ्याच्या तळहातावरच्या घट्ट रेषांतून घरापर्यंत पोहोचलेला.
तुपाची एक सोनेरी रेघ
आईच्या मायेची सही घेऊन उतरलेली.
डाळीत विरघळलेले उन्हाळे-पावसाळे,
भाजीच्या हिरवाईत दडलेली
मातीतली ओल आणि श्रमांची चाहूल.
चटणीचा तिखट स्पर्श
जिभेवरच नव्हे तर स्मृतीवरही उठणारा,
लोणच्याच्या आंबटपणात
काळाचा साठवलेला अनुभव.
पोळीचा गोल चंद्र
तव्यावरून आकाशात झेपावल्यासारखा,
प्रत्येक फुगण्यात
स्वप्नांची एक हलकी उसळी.
दह्याचा थंड गारवा
मनातल्या अस्वस्थतेवर हात फिरवणारा.
हे वाढलेलं पान
फक्त पदार्थांची मांडणी नसते
ते असते हातांच्या कष्टांचं वर्तुळ,
मायेच्या नजरेचं छत्र,
आणि घर नावाच्या शब्दाची प्रतिमा.
प्रत्येक घासात
आपण कोण आहोत याची जाणीव असते,
कुठून आलो याची आठवण,
आणि कुणासाठी जगतो याचं उत्तर.
शेवटचा घास घेताना,
ताटात उरते शांतता.
पण ती रिकामी नसते,
ती भरलेली असते कृतज्ञतेने.
कारण वाढलेलं पान म्हणजे
देवापेक्षा मोठं काही असेल तर ते,
आपल्याला रोज जगायला
नव्यानं कारण देणारं
घराचं उबदार विश्व.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 28, 2026
माझं तुझ्यावर अनंत प्रेम आहे,
आकाशाच्या काठावर विसावलेल्या संध्येसारखं,
दिसतं थोडंसं,
पण पसरतं अथांग.
पुरावा काहीच नाही माझ्याजवळ,
ना शब्दांची
शिक्कामोर्तब साक्ष,
ना शपथांचा आवाज.
फक्त हृदयाच्या गुहेत
तुझ्या नावाचा मंद नाद.
हे प्रेम दीपस्तंभासारखं,
वादळातही शांत उभं.
जळतं आतून अखंड,
पण धूर कुठेच नाही.
तुझी आठवण येते तेव्हा
वेळ थांबत नाही,
पण क्षण थबकतो;
जणू पाण्यावर उमटलेलं चांदणं
हलकंसं थरथरतं.
मी तुला कधी सांगितलं नाही
त्या नजरेतला समुद्र,
त्या शांततेतली भरती.
कारण लाटांना शब्द नसतात,
त्या फक्त किनाऱ्यावर विरघळतात.
माझं प्रेम असंच आहे,
न लिहिलेलं, न बोललेलं,
पण प्रत्येक श्वासात गुंफलेलं.
तुझ्या अनुपस्थितीच्या सावलीतही
प्रकाशासारखं जिवंत.
आणि जर जगानं विचारलं
“साक्ष कुठे?”
तर मी आकाशाकडे पाहीन
कारण अनंताला
पुराव्याची गरज नसते.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 27, 2026
आई…
आज तुझ्या समोर उभा आहे मी,
बालपण मागे ठेवून.
तुझ्या कुशीत वाढलेलं लेकरू,
आज गुरुमार्गी निघाले.
तुझ्या अंगाईच्या सुरांनी
माझं बालपण फुलवलंस.
रात्रीच्या जागवणीतून तू
माझं भवितव्य जपलंस.
तुझ्या ओंजळीतील घासामध्ये
मायेचा गोडवा होता.
तुझ्या डोळ्यांतल्या स्वप्नामध्ये
माझाच उद्या दडला होता.
आज हा शेवटचा घास तुझा,
बालपणीचा शेवटचा क्षण.
उद्या जाईन गुरुकुली मी,
धरीन ज्ञानाचा व्रतधन.
माते, तुझ्या चरणी ठेवितो
माझा हा लहानसा प्रणाम.
तुझ्या कष्टांचा होईन मी
एक दिवस योग्य परिणाम.
तुझ्या डोळ्यांत पाणी नको,
हसू दे ओठांवरती.
तुझ्या आशीर्वादाच्या छायेखाली
चालेन मी जीवनभरती.
आई, तुझ्या ऋणातून सुटणे,
नाही शक्य या जन्मी.
पण तुझं नाव उजळवीन मी,
हीच प्रतिज्ञा करितो प्रत्येकजन्मी.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 26, 2026
हातात तुझा हात,
निशब्द स्पंदन जागे.
मनाच्या खोल तळाशी
अव्यक्त लहरी हलती.
श्वासात तुझी चाहूल,
अंतरी सावली उजळे.
विरहाच्या राखेतून
नवे धगधगते बीज.
दुःखाच्या कडा झिजती,
आसवांत ऊन मिसळे.
हातात तुझा हात,
अनंत अर्थ उमटे.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 25, 2026
Copyright © 2025 | Marathisrushti