हस्तिनापुराच्या सुवर्णभिंतींमध्ये
एक स्त्री सावलीसारखी जगत होती,
न आवाज, न आक्रोश,
फक्त श्वासांच्या दरम्यान दडलेलं वादळ.
अर्थात ती म्हणजे गांधारी...
तिने डोळे मिटले नव्हते,
तिने दृष्टीला बांधून ठेवलं होतं.
अंधार हा तिचा शत्रू नव्हता,
तो तिचा निवडलेला आश्रय होता.
पतीच्या वेदनेशी एकरूप होताना
तिने स्वतःचं आकाश गमावलं.
त्यागाच्या नावाखाली
स्वतःच्या प्रश्नांना गाडून टाकलं.
राजकारण दरबारात उघडं नाचत होतं,
महत्त्वाकांक्षेच्या ज्वाळा वाढत होत्या,
पण तिच्या शांततेचा पडदा
सगळ्यावर अलगद पसरत होता.
मुलांच्या पावलांमध्ये तिने भविष्य ऐकलं,
पण त्या पावलांतला अहंकार
तिच्या मायेने झाकला गेला.
आईचं हृदय न्यायापुढे हरलं,
आणि इतिहासाने आपला निर्णय घेतला.
द्रौपदीच्या वेदनेचा प्रतिध्वनी
सभागृहाच्या स्तंभांवर आदळत होता,
तिच्या मौनात मात्र
एक खोल भीती घर करून बसली होती,
“जर मी बोलले, तर सर्व काही तुटेल.”
आणि ती न बोलल्यामुळे
सर्व काही तुटलं.
कुरुक्षेत्रावर जेव्हा रणशिंग वाजलं,
तेव्हा तिच्या अंतरात्म्यात
पश्चात्तापाचा शंखनाद झाला.
शंभर स्वप्नांचे देह पडले,
आणि तिच्या मायेचा महासागर
एका क्षणात वाळून गेला.
राख हातात घेऊन ती उभी होती,
आई, राणी, स्त्री…
तिन्ही ओळखी धूसर झालेल्या.
तिने कृष्णाकडे पाहिलं,
अनंताच्या डोळ्यांत प्रश्न ठेवला.
तो शाप नव्हता,
तो वेदनेचा भार होता.
“मी अंधार निवडला,
पण अंधाराने मला का निवडलं?”
तिच्या पट्टीत करुणा होती,
पण करुणेला कणा नव्हता.
तिच्या प्रेमात ऊब होती,
पण सत्याला सामोरं जाण्याचं तेज नव्हतं.
गांधारीची शोकांतिका
नियतीने लिहिलेली नव्हती,
ती विलंबलेल्या निर्णयांची सावली होती.
डोळे बांधणं सोपं होतं,
पण अंतर्मनाला बांधणं अशक्य.
सत्य दार ठोठावत राहिलं,
आणि तिने शांततेचं कुलूप लावून ठेवलं.
शेवटी जेव्हा कुलूप तुटलं,
तेव्हा उरली होती फक्त राख
आणि राखेत उमटलेली शिकवण.
प्रेम जर न्यायाला साथ देत नसेल,
तर ते मायेचं कवच नसून
विनाशाचं निमंत्रण ठरतं.
गांधारी अंध नव्हती...
ती प्रकाशाला घाबरली होती.
आणि जेव्हा तिने पट्टी उघडली,
तेव्हा पाहण्यास काहीच उरलं नव्हतं.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
June 10, 2026
उठा उठा रे मावळ्यांनो, सिंहनाद करू या,
सह्याद्रीच्या शपथेवर स्वराज्य घडवू या.
छत्रपतींच्या चरणी मस्तक ठेवू या,
छत्रपतींचे विचार अंगी बाणवूया.
*यशवंत हो जयवंत हो*
भवानीच्या कृपेने तेज पेटले छातीत,
धैर्याची तलवार चमके आपल्या हातात.
अन्यायाचा अंधार पळो आपल्या शौर्यात,
छत्रपतींचे विचार प्रत्येक हृदयात.
*यशवंत हो जयवंत हो*
गड-किल्ल्यांचा दिमाख सांगतो इतिहास,
स्वाभिमानाचा मंत्र देतो प्रत्येक श्वास.
कर्तव्याच्या वाटेवर ठेवू अढळ विश्वास,
छत्रपतींच्या विचारांवर अतूट विश्वास.
*यशवंत हो जयवंत हो*
आई जिजाऊंचे संस्कार रक्तात वाहती,
शिवबांचा आदर्श मनामनांत राहती.
सत्य-न्यायासाठी पाऊले पुढे टाकती,
छत्रपतींचे विचार नसानसात वाहती.
*यशवंत हो जयवंत हो*
आजच्या तरुणाईने धरा हा निर्धार,
देशप्रेमाच्या मार्गी राहो अखंड विचार.
शिवरायांच्या स्वप्नांना करू या साकार,
छत्रपतींच्या गडांचे संवर्धन करू निरंतर.
*यशवंत हो जयवंत हो*
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
June 9, 2026
त्या खोलीत अजूनही क्षण अलगद फिरत आहेत,
भिंतींवर माझ्या जगण्याचे ठसे जिवंत आहेत.
दमलो की मी तिच्या कुशीत विसावून जायचो,
ती निःशब्दपणे माझ्या वेदना सामावून घ्यायची.
ती खिडकी अजूनही बाहेरचं जग दाखवते,
पण आत माझ्याच आठवणी अलगद साठवते.
तो डेस्क म्हणेज स्वप्नांचा एक शांत साक्षीदार,
कधी आनंद, कधी मनातला न बोलेला भार.
दार अजूनही तसंच किरकिरतं हलकंसं,
जणू माझं नाव हळूच घेतं अलगदसं.
तो पंखा… करकर फिरतो हळुवार,
हवा नाही, पण फिरतात क्षण हजार.
हास्याचे तुकडे, अश्रूंचे ओले ठसे,
सगळं जपून ठेवते ती जागा निःशब्द पणे.
मी आत जातो तेव्हा वेळ मागे फिरतो,
प्रत्येक कोपरा मला पुन्हा एकदा भेटतो.
आता कळतं...
ती फक्त खोली नाही,
माझ्या आयुष्याची जपलेली एक कहाणी आहे काही.
जिथे मी हरवतो, पुन्हा स्वतःला सापडतो,
आणि प्रत्येक आठवणीत थोडासा जगत राहतो...
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
June 7, 2026
देवदारी जे काही मिळे,
प्रसाद समजुनी हृदयी ठेवावे रे…
नको हाव अधिकाची कधी,
विश्वासातच सुख शोधावे रे…
ओंजळीतील ते थोडे दाणे,
कृपेचे खजिने जाणावे रे…
गोड-कडू हे जीवन सारे,
त्याचेच देणं मानावे रे…
डोळ्यांत येती कृतज्ञ अश्रू,
“हेच पुरे” मन म्हणावे रे…
समाधानाची ज्योत अंतरी,
नावात त्याच्या हरवावे रे…
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
June 6, 2026
अंगणातल्या शांत कोपऱ्यात
एक चाफा उभा असतो,
ना त्याला गर्व कसला,
ना कुणाकडून मान हवा असतो.
पहाटेच्या मंद वाऱ्यात
त्याच्या पाकळ्या हलक्या थरथरतात,
आणि त्या शुभ्र हास्यातून
तो आयुष्याचं गूढ सांगत राहतो.
कधी उन्हाची तीव्र झळ,
कधी पावसाची ओल,
कधी वाऱ्याचे जोरदार झोके,
सगळं काही तो शांतपणे सहन करतो.
तरीही प्रत्येक सकाळी
तो पुन्हा फुलतो,
जणू जगाला सांगतो...
“सहन कर, पण सुगंध देणं थांबवू नको.”
लोक येतात, जातात,
कुणी त्याची फुलं वेचून नेतं,
कुणी देवाच्या चरणी अर्पण करतं,
कुणी केसांत गुंफून माळतं.
पण चाफा मात्र
कधीच काही मागत नाही…
तो फक्त देत राहतो
आपली शांतता, आपला सुगंध.
एक दिवस त्याची पाकळी
हळूच जमिनीवर पडते,
कुणाच्या नजरेत न येता
मातीशी एकरूप होते.
पण त्या गळलेल्या पाकळीचाही
सुगंध हवेत राहतो,
जणू सांगतो...
“अस्तित्व संपलं तरी
प्रेम कधी मरत नाही.”
तसंच माणसाचं आयुष्य
क्षणभंगुर, नाजूक,
आज आहे, उद्या नाही…
पण माणूस निघून गेला तरी
त्याचं हसू, त्याची माया,
त्याचे शब्द, त्याचा स्पर्श
लोकांच्या मनात जिवंत राहतो.
म्हणून चाफ्यासारखं जगावं
शांत, साधं, निरागस,
स्वतः फुलत राहावं
आणि आपल्या सुगंधाने
इतरांच्या आयुष्यात
आनंदाचा वसंत पेरत राहावा.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
June 5, 2026
असं प्रेम सोपं नसतं,
ज्यात शब्दांपेक्षा शांतता जास्त बोलते,
हातात हात नसतो,
पण मनात घट्ट धरलेलं असतं.
असं प्रेम सोपं नसतं,
ज्यात अधिकार नसतो, फक्त प्रतीक्षा असते,
डोळ्यांत स्वप्नं असतात,
पण ओठांवर कबुली नसते.
रोजच्या संध्याकाळीत
तुझ्या आठवणींचा चंद्र उगवतो,
आणि मनाच्या आकाशात
तुझ्याच नावाचा तारा चमकतो.
असं प्रेम म्हणजे
पावसाआधीची गंधीत माती,
स्पर्श न करताही जाणवणारी
एक गूढ, हलकीशी व्याकुळता.
तुझ्या एका हसण्यावर
संपूर्ण दिवस उजळून निघतो,
आणि तुझ्या एका शांततेत
मन हजार प्रश्नांनी भरून जातो.
असं प्रेम सोपं नसतं..
ते मिळवण्यात नसतं,
ते फक्त जपण्यात असतं.
मनाच्या सर्वात खोल कप्प्यात,
नाव न देता,
पण आयुष्यभरासाठी.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
June 4, 2026
समुद्राने मला एक गोष्ट शिकवली,
काही लाटा जवळ येतात फक्त दूर जाण्यासाठी.
किनाऱ्यावर अलगद स्पर्श करून,
आठवणींचे शिंपले मनात ठेवण्यासाठी.
त्या येतात जणू कायमच्या सोबतीला,
स्वप्नांच्या वाळूत नावे कोरण्यासाठी.
पण भरती ओसरून गेल्यावर कळते,
त्या होत्या फक्त निरोप देण्यासाठी.
समुद्र मात्र शांत उभा असतो,
विरहाचे गूढ अलगद उलगडण्यासाठी.
कारण प्रत्येक भेट ही मुक्काम नसते,
काही नाती असतात फक्त शिकवण देण्यासाठी.
म्हणून आता लाटांवर राग नाही,
त्यांच्या जाण्याची खंतही नाही.
त्या आल्या, मनाला स्पर्शून गेल्या,
आणि मला स्वतःलाच भेटायला शिकवून गेल्या.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
June 3, 2026
तो जेवण करत नाही,
तो आठवणी तयार करतो.
जिथे शब्द फिकट होतात,
तिथे चवीतून कथा बोलतात.
आचेवर ठेवलेलं भांडं
हळूहळू उकळत राहतं,
तसंच काहीतरी
त्याच्या आतही शिजत राहतं.
तो शब्द न वापरता सांगतो,
प्रेम आणि आठवणी हळू हळू गुंतत जातात.
चवीत मिसळलेले प्रेम,
शब्द न बोलता हसतं, रडतं, जिवंत राहतं.
लोक येतात, खातात,
“खूप छान आहे” म्हणतात,
पण कुणी विचारत नाही
तो इतका शांत का आहे?
तो न बोलता बरंच काही सांगतो,
ताटात मिसळलेल्या प्रेमाने,
जगण्यात गोडवा येतो,
आणि
शांततेच्या तृप्ततेची अनुभूती मिळते.
कारण त्याला समजलंय,
येथे भावना शब्द नसतात,
त्या चवीत मिसळून,
लोकांच्या हृदयात जिवंत राहतात..
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
June 2, 2026
आज मंदिरातील संगमरवर फोडला तसा,
आतील दगडांनी हलकेच श्वास घेतला,
शतकांच्या शांततेत अडकलेला हुंदका
पहिल्यांदाच ओठांवर येऊन थबकला.
त्या शुभ्र, गार थराखाली
कितीतरी वेदना गाडून ठेवल्या होत्या,
आरतीच्या प्रकाशामागे
अंधाराने स्वतःच्या जखमा झाकल्या होत्या.
भक्त येत होते, हात जोडत होते,
देवापाशी सुखांची याचना करत होते,
पण त्या भिंतींमध्ये कुठेतरी
दुःखही रोज नतमस्तक होत होतं.
घंटांच्या आवाजात हरवून गेले होते
काही न बोलेले प्रश्न,
धूपाच्या धुरासोबत विरघळत होते
मनातले कितीतरी आक्रोश.
आज जेव्हा हातोड्याचा पहिला घाव बसला,
तेव्हा मंदिर थोडंसं हादरलं,
आणि आत खोलवर दडलेला
एक कैद श्वास मोकळा झाला.
संगमरवर तुटत गेला तसा
दगडही जिवंत भासू लागले,
आणि ते निःशब्द देऊळ अचानक,
श्वास घेणारं मंदिर होऊन गेलं.
त्यांच्या छातीतही कुठेतरी
वेदनांचे पक्षी फडफडू लागले.
कळलं मग,
प्रत्येक सुंदर वस्तूच्या आत
एक तडा लपलेला असतो.
लोकांना दिसतात फक्त शिखरं,
कोरलेली नक्षी, दिव्यांची झळाळी,
पण पाया मात्र शांतपणे
साऱ्या वेदनांचं ओझं वाहत असतो.
आज मंदिरातील संगमरवर फोडला तसा,
आतील दगडांनी रडून घेतलं,
आणि वर्षानुवर्षे गोठलेलं दुःख
पहिल्यांदाच पावसासारखं बरसलं.
कारण काही वेळा तुटणं म्हणजे अंत नसतो,
तो तर नव्या श्वासाचा आरंभ असतो,
जिथे वेदनांनाही आवाज मिळतो,
आणि दगडांनाही श्वास मिळतो.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
June 1, 2026
Copyright © 2025 | Marathisrushti