Login Here Join Now

C-Kirtiraj-A

Sort By:

This articles are displayed in the order of publishing date
This articles are displayed in the order of modification date
The Articles are displayed in the order of publishing date. Oldest first.
The Articles are displayed in ascending order of title
The Articles are displayed in descending order of title
पोर्टलवरील नव्यांसोबत जुने लेखही वाचकांना दिसावेत यासाठी खालील यादी Random पद्धतीने आहे. विशिष्ट क्रमामध्ये यादी हवी असल्यास वरीलपैकी Radio Button क्लिक करा.
  • शब्दांपलीकडचं नातं

    असं म्हणतात ना...

    आपली शांतता समजून घेणारं एखादं मन भेटलं,
    तर दुःखाला शब्दांची गरजच उरत नाही.

    काही नाती अशी असतात,
    जिथे नजरा बोलतात,
    आणि मनाच्या खोल कप्प्यात दडलेले हुंदके
    न बोलताही ऐकू येतात.

    तो विचारत नाही,
    "काय झालं?"
    तो फक्त जवळ असतो...
    आणि त्याच्या त्या निःशब्द सहवासात
    मन हळूहळू हलकं होत जातं.

    अश्रूंना स्पष्टीकरण द्यावं लागत नाही,
    हसऱ्या चेहऱ्यामागची वेदना लपवावी लागत नाही,
    कारण त्याला आपल्या शांततेत दडलेलं
    प्रत्येक वादळ ओळखता येतं.

    जगाला भावना समजण्यासाठी
    शब्दांची गरज भासते,
    पण प्रेमाला
    फक्त समजूत पुरेशी असते.

    आणि जेव्हा मन थकून जातं,
    डोळे नकळत ओले होतात,
    तेव्हा तो अलगद हात हातात घेत म्हणतो,

    "काळजी करू नकोस...
    मी आहे ना...
    तुझ्या प्रत्येक शांततेसोबत,
    तुझ्या प्रत्येक वादळासोबत."

    त्या चार शब्दांतच
    साऱ्या वेदनांना आधार मिळतो,
    आणि दुःखही
    हळूच शांत होतं.

    कारण...
    काही नाती शब्दांनी जपली जात नाहीत,
    ती जपली जातात
    समजुतीने,
    विश्वासाने,
    आणि न बोलताही एकमेकांना
    पूर्णपणे ऐकण्याच्या अद्भुत क्षमतेने.

    ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
    मो:- 9011841212

      July 15, 2026


  • पर्याय नव्हे, प्राधान्य”

    प्रार्थना कर त्या ईश्वराकडे…

    प्रार्थना कर त्या ईश्वराकडे,
    माझ्याही नशिबात एक कोमल हात लिही,
    ज्याच्या स्पर्शात आश्वासक ऊब असेल,
    आणि डोळ्यांत माझ्यासाठीच राखलेली शांत नदी असेल.

    मलाही कोणीतरी मिळू दे,
    जी निस्वार्थ प्रेमाची ओंजळ उघडेल,
    जिथे अपेक्षांची सावली नसेल,
    फक्त साथ देणाऱ्या श्वासांची चाहूल असेल.

    जी माझ्यासाठी वेळ काढेल,
    गर्दीच्या या जगातही
    क्षणभर थांबून म्हणेल,
    “कसा आहेस तू? जेवलास का?”
    आणि त्या साध्या प्रश्नांत
    माझ्यासाठी संपूर्ण काळजी गुंफलेली असेल.

    जिला माझ्या आवाजातील चढ-उतार कळतील,
    शब्द न उच्चारताही
    मनातील वादळांची चाहूल लागेल,
    आणि शांततेतही संवाद सापडेल.

    जिच्यासाठी मी पर्याय नसेन,
    तर पहाटेच्या पहिल्या किरणासारखा प्राधान्य असेन,
    जिच्या दिवसाची सुरुवात माझ्या आठवणीने
    आणि शेवट माझ्या नावाने होईल.

    जिला माझ्या भेटीची ओढ असेल,
    जशी कोरड्या धरतीला पावसाची आस,
    जशी समुद्राला चंद्राची प्रतीक्षा,
    तशी तिच्या मनात माझी हलकीशी धडधड असेल.

    ईश्वराकडे इतकीच विनंती,
    नको सोने, नको वैभव,
    फक्त एक मन दे
    जे माझ्या मनाशी जुळेल.

    जिथे प्रेम दिखाव्याचं नसेल,
    तर साधेपणातली गोड सवय असेल,
    जिथे “आपण” हा शब्द
    “मी” पेक्षा मोठा असेल.

    प्रार्थना कर त्या ईश्वराकडे…
    की कधीतरी माझ्याही आयुष्यात
    कोणीतरी अशी येवो,
    जिच्या प्रेमाने माझं अपूर्ण आयुष्य
    पूर्णत्वाला जावो.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      July 14, 2026


  • पुरेसं

    कालपर्यंत
    पावसाच्या एका सरीसाठी
    डोळे आभाळाकडे लागले होते.
    आज मात्र त्याच सरींच्या रौद्र रूपाने
    मनात भीतीचं वादळ उठलं आहे.

    आयुष्य इतकंच शिकवतं
    अभाव दुःख देतो,
    पण अतिरेकही सुख हिरावून घेतो.

    जिथे "पुरेसं" थांबतं,
    तिथेच समाधान फुलतं.
    जिथे हव्यास वाढतो,
    तिथे आनंद हरवत जातो.

    भाकरी पुरेशी असेल,
    तर ती अमृताहून गोड लागते.
    छप्पर पुरेसं असेल,
    तर पावसाचं गाणंसुद्धा मधुर वाटतं.

    श्रीमंती म्हणजे
    अफाट संपत्ती नव्हे.
    "आहे ते पुरेसं आहे,"
    असं मनापासून म्हणता येणं
    हीच माणसाची खरी श्रीमंती आहे.

    कारण...

    अति पाऊस पूर आणतो,
    अति ऊन दुष्काळ घडवतो.
    निसर्ग असो वा आयुष्य
    "पुरेसं" हाच सुखाचा खरा समतोल असतो.

    ज्याला पुरेसं कळलं,
    त्याला समाधान लाभलं.
    आणि ज्याला समाधान लाभलं,
    त्याच्यापेक्षा श्रीमंत या जगात दुसरं कोणी नाही.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      July 14, 2026


  • पुन्हा येतं आहे.

    कळत नाही कुणाचं का पुन्हा नाव येतं आहे,
    शांत ओठांवर तुझंच नकळत नाव येतं आहे.

    विस्मृतीच्या वाटेवरती ठेवले कितीही पहारे,
    आठवणींचे मोडुनी सारे ठाव येतं आहे.

    टाळतो मी चांदण्यांना, टाळतो सुगंधी वारे,
    का पुन्हा प्रत्येक श्वासात भाव येतं आहे?

    रोज माझ्या हासण्यामागे लपविले किती मी अश्रू,
    जखम जुनी जागी करून घाव येतं आहे.

    शोधताना मी स्वतःला दूर गेलो सर्वांपासून,
    तुझ्याच दारी शेवटी हे पाऊल येतं आहे.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      July 14, 2026


  • विश्वासाचा कडेलोट

    लोहगडाच्या त्या कड्यावरून
    आज फक्त एक देह कोसळला नाही,
    कोसळला विश्वास,
    कोसळली स्वप्नं,
    आणि प्रेमाच्या नावावर उभं असलेलं
    माणुसकीचं मंदिरही ढासळलं.

    ज्याच्या हातात आयुष्यभराची साथ होती,
    त्याच हातांनी जर अंधाराची वाट दाखवली,
    तर जखम रक्ताची नसते,
    ती आयुष्यभर वाहणाऱ्या वेदनेची असते.

    तेव्हा मनात एकच प्रश्न उसळतो...

    प्रेम जर शेवटी प्राणच हिरावून घेणार असेल,
    तर अश्वत्थाम्यासारखं
    युगानुयुगे एकटं भटकण्याचं दुःखही स्वीकारावं.
    कारण एकटेपण जगायला शिकवतं,
    पण विश्वासघात जगण्याचं कारणच हिरावून घेतो.

    प्रेम म्हणजे मालकी नव्हे,
    प्रेम म्हणजे समर्पण.
    प्रेम म्हणजे संशय नव्हे,
    प्रेम म्हणजे निस्सीम विश्वास.

    जिथे विश्वासाचा कडेलोट होतो,
    तिथे प्रेम आधीच मृत झालेलं असतं.
    उरतात फक्त आठवणी,
    आणि न भरून येणाऱ्या जखमा.

    म्हणून प्रेम करा
    पण इतकं निर्मळ,
    की त्यातून कोणाचाही अंत नव्हे,
    तर नव्या आयुष्याची पहाट जन्माला यावी.

    कारण...
    खरं प्रेम कोणाचा जीव घेत नाही,
    ते शेवटच्या श्वासापर्यंत जगण्याचं बळ देतं.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      July 13, 2026


  • सुरांतील अजरामर आशा लोप पावली

    स्वरांच्या नभात आज… एक तारा हरपला…
    गंध सुरांचा देत देत… शांत निजून गेला…
    ओठांवरती गीत तिचे… अजूनही दाटते…
    आशाताईंच्या आठवणींनी… मन हे भरून येते…

    कधी लावणीच्या ठेक्यावरती… रंग भरले…
    कधी विरहाच्या वेदनेला… स्वरांत गुंफले…
    कधी खट्याळ… कधी कोमल… कधी दर्दभरी तान…
    प्रत्येक सुरात झंकारली… तिच्या स्वरांची शान…

    “पिया तू…”च्या लयीत… धुंद जग हे झाले…
    “दिल चीज क्या है”… म्हणता… काळही थबकले…
    मराठी भावगीतांत… तिचे ममत्व दाटले…
    नाट्यगीतांच्या ओव्यात… स्वर मोत्यासारखे वाटले…

    जीवनात दुःखांचे वादळ… जरी वाहिले…
    तरी हास्य ओठी ठेवून… ती गातच राहिली…
    जिद्दीच्या त्या ज्योतीने… नभ उजळून गेले…
    स्वतः जळत जळत… कित्येक जीव पेटवून गेली…

    आज देह गेला… तरी तिचे स्वर अमर राहतील…
    प्रत्येक पिढीच्या श्वासात… तिचे सूर वाहतील…
    आशा नावाची ती… केवळ गायिका नव्हती,
    ती… भारतभूमीच्या कंठातील अमर स्वर होती…

    *आशाताई…*
    तुम्ही गेलात…
    पण तुमचा आवाज…
    आमच्या हृदयात…
    आमच्या श्वासात…
    आणि या देशाच्या प्रत्येक सुरात…
    सदैव जिवंत राहील…

    *भावपूर्ण श्रद्धांजली.*

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      July 13, 2026


  • राजस गर्जना

    महाराष्ट्राच्या मातीतल्या कणाकणात जपलेला स्वाभिमान,
    आणि डोळ्यांत पेटलेला महाराष्ट्राचा अभिमान,
    असं व्यक्तिमत्त्व जेव्हा उभं राहतं,
    तेव्हा व्यासपीठच रणांगण होतं.

    राज ठाकरे...
    नावातच एक ठसका,
    शब्दांत ज्वालामुखीचा ताप,
    आणि विचारांत धारदार तलवारीची चमक.

    तो बोलतो तेव्हा
    हवेचाही श्वास थांबतो,
    कारण प्रत्येक वाक्य
    थेट छातीत आदळतं.

    भाषेचा प्रश्न असो,
    मराठी माणसाचा स्वाभिमान असो,
    किंवा व्यवस्थेवरची करडी टीका.
    तो मांडतो मुद्दा
    तडफेने, निर्विकारपणे,
    कोणाच्याही भीतीशिवाय.

    त्याच्या शैलीत आहे वारसा,
    पण त्याची वाट मात्र स्वतःची.
    रेषांच्या व्यंगचित्रांतून
    तो उलगडतो सत्तेचं कुरूप सत्य, आणि
    सभागृहात त्यांच्या विचारांनी हादरते सत्तेची भिंत.

    वाद त्याच्या मागे धावतात,
    टीका त्याच्यावर कोसळते,
    पण तो उभाच राहतो.
    डगमगत नाही,
    वाकत नाही.

    कारण काही नेते
    फक्त राजकारण करत नाहीत,
    ते घडवतात लाट
    भावनांची, विचारांची, अस्मितेची.

    आणि जेव्हा इतिहास
    महाराष्ट्राच्या राजकीय पानांवर
    ठळक अक्षरांनी नोंद करेल
    एक निर्भीड, ठाम, वेगळा आवाज तेव्हा त्या ओळीत
    गर्जत उभं असेल.
    त्या आवाजाचे एकचं नाव...
    राजसाहेब ठाकरे

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      July 13, 2026


  • तिघी

    घराच्या शांत भिंतींवर
    आठवणींची धूळ अलगद बसलेली,
    एका आईच्या डोळ्यांत
    दोन लेकींचं संपूर्ण आयुष्य साठलेलं.

    एक घर…
    तीन स्त्रिया…
    आणि काळाने टाकलेली
    न बोललेल्या शब्दांची लांब सावली.

    वेळेच्या एका कठीण वळणावर
    स्वाती घर सोडून निघून गेली,
    रागाच्या आणि गैरसमजांच्या वादळात
    नात्यांची दोरी तुटून गेली.

    सारिका मात्र थांबली
    आईच्या श्वासांशी नातं जोडून,
    स्वतःची स्वप्नं हळूच मिटवून
    कर्तव्याच्या शांत अंधारात जगत राहिली.

    वर्षे सरली…
    घर शांत होत गेलं…
    आणि मग अचानक
    आजाराच्या कठोर सत्याने
    नशिबाने पुन्हा दार ठोठावलं.

    स्वाती परतली..
    डोळ्यांत अपराधाची ओल,
    मनात हरवलेल्या वर्षांची वेदना,
    आणि आईच्या प्रेमाची आस.

    दोन्ही बहिणी समोर आल्या तेव्हा
    शब्द वादळ झाले,
    रागाचे ज्वालामुखी फुटले,
    दडवलेले अश्रू वाहू लागले.

    पण आईच्या क्षीण हसण्यात
    एक खोल शांतता होती,
    जणू तिला ठाऊक होतं
    की वेळ आता फार उरलेली नाही.

    मृत्यूच्या सावलीत उभं राहून
    त्या तिघींनी जगणं नव्याने पाहिलं,
    हसण्यात, अश्रूंमध्ये,
    आठवणींच्या उबदार स्पर्शात.

    आणि मग उलगडलं
    वडिलांच्या अनुपस्थितीचं सत्य,
    एक अशी जखम
    जी वर्षानुवर्षं शांतपणे जिवंत होती.

    पण त्या क्षणी
    आईच्या शब्दांत प्रकाश होता.

    “जीवन फार मोठं नसतं,
    पण प्रेम खूप मोठं असतं.
    राग संपतो,
    पण नाती जपावी लागतात.”

    त्या दिवशी
    दोन बहिणी पुन्हा एकमेकींच्या जवळ आल्या,
    आणि एक आई
    आठवणींच्या आकाशात
    ताऱ्यासारखी चमकत राहिली.

    ती फक्त तीन स्त्रियांची कथा नाही,
    ती आहे वेदना, क्षमा आणि प्रेमाची.

    म्हणूनच या कथेला
    एक साधं पण खोल नाव आहे…

    “तिघी.”

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      July 13, 2026


  • अग्निजा आणि सख्याचा दिवा- द्रौपदी

    यज्ञाच्या धगधगत्या कुंडातून ती उगवली,
    जणू अग्नीनेच मानवी रूप धारण केलं.
    राखेतून उठलेली ज्वाला
    नाव तिचं द्रौपदी.

    तिच्या जन्मातच एक प्रतिज्ञा होती,
    अपमानाच्या सावलीतून उभं राहण्याची.
    ती फक्त कन्या नव्हती द्रुपदाची,
    ती काळाच्या कपाळावर उमटलेली रेषा होती.

    स्वयंवरात तिच्या शब्दांनी
    एका धनुर्धराच्या अंत:करणाला ठेस लागली.
    एक “सूतपुत्र” हा उच्चार
    इतिहासाच्या छातीत रुतून बसला.
    चूक होती....
    हो, मानवी...
    पण त्या चुकीवर उभारलेलं अधर्माचं साम्राज्य
    अधिक गडद होतं.

    इंद्रप्रस्थातल्या एका हसण्याने
    अहंकाराच्या किल्ल्याला तडा गेला.
    हास्य क्षणभंगुर होतं,
    पण सूडाचा प्रतिध्वनी दीर्घकाळ घुमला.

    आणि मग ती सभा…
    जिथे धर्म ग्रंथात उरला,
    आचरणात नाही.

    चौसरावर माणसं हरली,
    पण हरवली गेली ती.
    जणू ती श्वास नसून दावणीला बांधलेली वस्तू होती.

    तिच्या डोळ्यांत अश्रू नव्हते तेव्हा,
    तेथे प्रश्न होते.
    “स्वतःला हरवलेला पती
    पत्नीचा स्वामी कसा?”

    सभागृहात शस्त्रं शांत होती,
    पण मौनानेच सर्वांत मोठी हिंसा केली.
    भीष्मांच्या विवेकाला उत्तर सापडलं नाही,
    द्रोणांच्या ज्ञानाला दिशा नव्हती,
    धृतराष्ट्रांच्या अंधत्वाने
    सत्यालाच अंध केलं.
    विदुरांच्या विवेकाला साखळदंड होता.
    मौनानेच अन्यायाला वस्त्र दिलं.

    त्या क्षणी ती एकटी नव्हती,
    तिच्या आक्रोशात संपूर्ण स्त्रीत्व उभं होतं.

    आणि जेव्हा सर्व नाती तुटली,
    तेव्हा एका सख्याची उपस्थिती
    आकाशासारखी तिच्यावर पसरली
    अर्थात श्रीकृष्ण....

    तो तलवार घेऊन आला नाही,
    तो धर्माचा उपदेश घेऊनही आला नाही.
    तो आला,
    विश्वासाचा अदृश्य हात बनून.

    तिच्या वस्त्रांची लाज राखताना
    त्याने तिच्या आत्म्याला सांगितलं,
    “तू देह नाहीस, तू अस्मिता आहेस.”

    त्या क्षणी चमत्कार फक्त वस्त्रांचा नव्हता,
    तो होता नात्याचा.
    जिथे देव आणि भक्त नव्हते,
    होता फक्त सखा आणि सखी.

    ती कोसळली नाही,
    कारण तिच्या पाठीशी उभं होतं..
    एखादं शस्त्र नव्हे,
    तर समजून घेणारं मौन.

    युद्ध पेटलं,
    रक्ताने पृथ्वीला किंमत मोजावी लागली.
    सूड जिंकला की न्याय,
    हा प्रश्न अजूनही हवेत आहे.

    विजयानंतरही तिच्या मनात
    सभागृहाचं प्रतिध्वनी घुमत राहिला असेल,
    कारण रणभूमी जिंकूनही
    आत्म्याची हरवलेली शांतता
    कोण परत देऊ शकतं?

    द्रौपदी म्हणजे
    अपमानावर उभं राहिलेलं धैर्य,
    चुकीवर प्रश्न विचारणारी बुद्धी,
    आणि सख्याच्या आधाराने
    स्वतःला हरवू न देणारी चेतना.

    ती शिकवून जाते,
    परिस्थिती अंधार देऊ शकते,
    लोक मौन धारण करू शकतात,
    पण एक जरी सखा
    विश्वासाने उभा असेल,
    तर आत्म्याचा दिवा विझत नाही.

    आणि जिथे आत्म्याचा दिवा जळत राहतो,
    तिथे इतिहास केवळ रक्ताने नाही,
    तर स्वाभिमानाने लिहिला जातो.

    द्रौपदी म्हणजे
    जन्म, अपमान, प्रश्न आणि ज्वाला
    यांचं एकाच वेळी धगधगतं रूप.

    आणि शेवटी ती सांगून जाते,
    युद्ध जिंकलं तरी इतिहास शांत होत नाही.
    स्त्रीचा सन्मान जपला गेला नाही तर,
    प्रत्येक सभागृह हे
    कुरुसभाच ठरते.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      July 13, 2026


  • मला तुझा वेळ हवा आहे

    महाग पडेल तुला माझ्यावरचं प्रेम,
    कारण मी स्वप्नं विकत घेत नाही,
    मी क्षण मागतो.

    तुझ्या हातातल्या भेटींपेक्षा मला तुझ्या हाताची ऊब हवी आहे,
    जी माझ्या बोटांना अलगद कवटाळते.

    तू आणशील कदाचित
    माझ्यासाठी जपलेले गोड शब्द, हलकंसं हसू,
    पण मला हवंय ते
    तुझं निखळ हास्य,
    जे फक्त माझ्यासाठी खुलतं.

    मी हट्टी आहे थोडा,
    कारण मला भेट म्हणून
    तुझ्या दिवसातील काही तास हवेत.
    ज्यात तू फक्त माझी असशील,
    आणि जग थांबलेलं असेल.

    महागड्या रेस्टॉरंटमध्ये मेणबत्त्या नकोत,
    एखाद्या शांत कोपऱ्यात
    तुझ्या खांद्यावर डोकं ठेवून
    संपलेली संध्याकाळ हवी आहे.

    जर प्रेम करशील माझ्यावर,
    तर भेट म्हणून फक्त एवढंच दे.
    तुझं लक्ष, तुझा स्पर्श,
    आणि तुझा अमूल्य वेळ.

    कारण मला महाग वस्तू नकोत,
    मला हवी आहेस तू,
    पूर्णपणे, मनापासून,
    क्षणोक्षणी.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      July 13, 2026