जीवन म्हणजे न संपणारा प्रवास,
प्रत्येक वळणावर नवा सहवास.
कधी आनंदाची पहाट उजाडते,
तर कधी दुःखाची रात्र जागवते.
काही माणसं मनात घर करून जातात,
काही आठवणींच्या धुक्यात हरवून जातात.
पण प्रत्येक भेट आणि प्रत्येक विरह,
आयुष्याला नवा अर्थ देऊन जातो.
ठेच लागल्याशिवाय वाट कळत नाही,
अंधाराशिवाय प्रकाशाचं मोल समजत नाही.
प्रत्येक अश्रू एक शिकवण देतो,
आणि प्रत्येक हसू जगण्याचं बळ देतो.
नाती जपा, मनं जिंका,
शब्दांमध्ये नेहमी प्रेम ठेवा.
कारण आयुष्याची खरी श्रीमंती
पैशात नाही,
तर माणसांच्या विश्वासात असते.
शेवटी उरत नाही
धन, पद, कीर्ती किंवा अभिमान...
उरतो फक्त
आपल्या चांगुलपणाचा सुगंध,
जो काळ सरला तरी
लोकांच्या मनात दरवळत राहतो.
म्हणून असे जगा,
की तुमच्या जाण्याने
लोकांनी फक्त दुःख व्यक्त करू नये,
तर अभिमानाने म्हणावं.
"एक चांगला माणूस आपल्या आयुष्यात येऊन गेला."
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 11, 2026
स्वतःची इच्छा अपुरी राहिली,
म्हणून व्याकुळ होणारे अनेक भेटतात.
स्वप्नांच्या तुटलेल्या काचांवर
दररोज पाय ठेवत जगतात.
पण दुसऱ्याच्या डोळ्यांतील अपेक्षा
पूर्ण करता आली नाही म्हणून
मनात वेदना साठवणारा,
क्वचितच एखादा सापडतो.
स्वतःसाठी जगणे सोपे असते,
स्वतःच्या जखमा मोजणेही सहज.
पण दुसऱ्याच्या अश्रूंचे ओझे
आपल्या हृदयात वाहणं,
हीच खरी माणुसकी असते.
इच्छा, आकांक्षा, स्वप्नं
सगळ्यांनाच असतात.
पण दुसऱ्याच्या गरजेपुढे
स्वतःला विसरणारा
माणूसच खऱ्या अर्थाने मोठा ठरतो.
कारण,
स्वतःच्या अपूर्णतेने अस्वस्थ होणारे
जगात असंख्य असतात,
दुसऱ्याची इच्छा आणि गरज
पुरी करता आली नाही म्हणून
रात्रभर जागणारा...
एखादाच असतो.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 11, 2026
मी नदी...
तुमच्या आईसारखीच...
फरक एवढाच,
तिने तुम्हाला जन्म दिला,
आणि मी तुम्हाला जगवलं...
हिमशिखरांच्या कुशीत जन्म घेऊन,
डोंगरदऱ्यांतून धावत आले.
तुमच्या सुखासाठी माझे आयुष्य,
हसत-हसत मी वाहत राहिले.
माझ्या कुशीत खेळलात तुम्ही,
माझ्याच पाण्यात वाढलात तुम्ही.
माझ्या काठी स्वप्नं पेरून,
सोन्याची शेती फुलवलात तुम्ही.
तहान तुमची मीच भागवली,
भूक तुमची मीच हरवली.
तुमच्या प्रत्येक आनंदासाठी,
माझी प्रत्येक लाट झिजत गेली.
पण...
आज माझ्याच लेकरांनी,
माझ्या कुशीत विष कालवलं.
कचऱ्याच्या ढिगाऱ्याखाली,
माझं ममत्वच गाडून टाकलं.
आज माझ्या लाटा वाहत नाहीत,
त्या तर निःशब्द रडत आहेत.
प्रत्येक लाटेच्या हुंदक्यात,
हजारो वेदना दडल्या आहेत.
माझे मासे तडफडून मेले,
पक्ष्यांनी माझी साथ सोडली.
हिरवीगार किनाऱ्यांची शाल,
आज विराण वाळूत हरवली.
मी कधीच काही मागितलं नाही,
फक्त तुमच्यावर प्रेम केलं.
तुमच्या सुखासाठी आयुष्यभर,
स्वतःचं अस्तित्व अर्पण केलं.
आज मात्र एकच प्रश्न विचारते...
**आईचं दूध विषारी झालं तर,
लेकरं कशी जगतील?
नदीचं पाणीच मेलं तर,
माणसं तरी कशी वाचतील?**
अजूनही माझ्या डोळ्यांत आशा आहे,
अजूनही तुमच्यावर विश्वास आहे.
माझे अश्रू पुसा...
माझ्या जखमा भरा...
माझ्या प्रवाहाला पुन्हा
निर्मळ श्वास द्या...
कारण...
*मी फक्त नदी नाही...
मी तुमचा श्वास आहे...
मी तुमचं भविष्य आहे...
मी जिवंत राहिले तरच,
तुमचं उद्याही जिवंत राहील...*
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 10, 2026
सखे तुझं वागणं हे बरं नव्हे,
हे मी आता मनाशीच म्हणतो.
शब्द उरले नाहीत बोलायला,
मौनाचीच आता भाषांतरे.
तू गेलीस तेव्हा रडलो नाही मी,
फक्त श्वास थोडा थांबला होता.
कळलं नाही कोणत्या क्षणी,
आपला संवाद शेवटचा झाला होता.
आठवणींचा आवाज फार मोठा असतो,
तो शांततेतच अधिक बोचतो.
तुझं नाव न उच्चारताही,
रोज तुझ्यासाठी झुरतो.
मी वाट पाहत नाही आता,
फक्त तुझी अनुपस्थिती सवय झाली आहे.
विरह म्हणजे रडणं नव्हे,
तो आत आत विरघळत जाणं आहे.
सखे,
जर कधी माझं अस्तित्व आठवलं,
तर शोधू नकोस मला शब्दांत.
मी त्या शांततेत आहे,
जिथे तू न बोलता निघून गेलीस.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 10, 2026
आज एक टेम्पो दिसला,
धुळीत हरवलेला, गोंगाटात विरलेला…
आत मात्र शांत बसले होते,
मूर्तीरूपी विठ्ठल, रखुमाई, संत ज्ञानेश्वर, संत तुकाराम.
धूळ खाली बसली, रस्ता पुन्हा शांत झाला,
पण मनातला गोंगाट वाढतच राहिला.
मी अजूनही तिथेच उभा होतो,
जिथे देव “जात” होता…
आणि माणूस “राहत” होता.
रिकामा, थोडा हरवलेला.
एक विचार हळूच आत शिरला,
आपण देवाला कुठे नेत होतो?
मंदिरात… की पुन्हा एकदा
आपल्या सोयीच्या चौकटीत बंद करायला?
त्या मूर्तींनी काहीच मागितलं नव्हतं,
ना फुलं, ना नारळ, ना मोठी आरती…
फक्त एक साधा, निरागस भाव,
जो आपण कधीच दिलाच नाही.
आपण त्यांना उचललं, सजवलं, बसवलं…
पण कधी त्यांच्यासारखं जगण्याचा
एक क्षण तरी जगलो का?
ज्ञानेश्वरांच्या ओठांवरचं शांत स्मित
आज जणू विचारत होतं.
“तुम्ही आम्हाला वाचता,
पण स्वतःला का नाही?”
तुकारामांचा आवाज
कुठेतरी हरवून परत येत होता.
“नाम घेताय, पण मन हरवलंय,
देव शोधताय, पण माणूस हरवलाय…”
रखुमाईच्या मायेचा स्पर्श
आज जाणवला…
पण त्या स्पर्शातही एक वेदना होती.
“माझ्या लेकरांनो,
तुम्ही इतके दूर कसे झालात स्वतःपासून?”
आणि विठ्ठल…
तो अजूनही उभाच आहे,
काळाच्या पल्याड, भावाच्या प्रतीक्षेत…
पण आज पहिल्यांदाच असं वाटलं,
तो वाट पाहत नाहीये आपली,
तो वाट पाहतोय
आपण “माणूस” होण्याची…
टेम्पो गेला, मूर्ती पोहोचल्या,
उद्या पुन्हा आरती होईल, घंटा वाजतील…
पण जर मनात दिवा पेटलाच नाही,
तर त्या प्रकाशाचं काय?
आणि शेवटी एक सत्य
हळूच डोळ्यात पाणी आणून गेलं...
देव कधीच हलत नाही…
हलतो तो फक्त आपला विश्वास,
आणि हरवतं ते फक्त,
आपलं “माणूसपण”…
कदाचित म्हणूनच आज
मूर्ती प्रवास करत होत्या…
आणि देव मात्र
आपल्या आत कुठेतरी
एकटा, शांत, आपली
वाट बघत होता…
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 9, 2026
निष्ठावंत घोडे गद्दारीच्या शर्यतीत धावत नसतात,
इमानाच्या वाटेवर चालताना ते कधीच थकत नसतात.
वादळे येतात, वारे फिरतात,
स्वार्थासाठी कितीतरी चेहरे बदलतात.
पण ज्यांच्या रक्तात निष्ठा वाहते,
ते वेदना सहन करतात, पण विश्वास तोडत नसतात.
जिंकण्याची हौस त्यांनाही असते,
पण विश्वास विकून मुकुट मिळवत नसतात.
कारण पराभव चालतो त्यांना,
पण विश्वासघात कधीच रुचत नसतो.
सावलीसारखे साथ देणारेच खरे आपले,
उजेडात तर सगळेच सोबती असतात.
अंधारातही जे हात सोडत नाहीत,
तेच आयुष्याचे खरे साथीदार असतात.
म्हणून लक्षात ठेव...
निष्ठा ही तलवारीपेक्षा धारदार असते,
आणि इमानाने जगणाऱ्यांची ओळख
वेळ आली की आपोआपच होत असते.
निष्ठावंत घोडे गद्दारीच्या शर्यतीत धावत नसतात...
कारण त्यांना शर्यत जिंकायची नसते,
तर विश्वास जपायचा असतो.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 9, 2026
जेव्हा सगळेच हात सोडून जातात,
तेव्हा न बोलता सोबत उभा राहणारा हवा.
डोळ्यांतल्या न सांगितलेल्या अश्रूंना,
शब्दांविना समजून घेणारा हवा.
मनातल्या प्रत्येक जखमेवर,
मायेचा हलकासा स्पर्श करणारा हवा.
सुखाचे सोबती खूप भेटतात,
पण दुःखात सावली बनून राहणारा हवा.
जगाने पाठ फिरवली तरी,
"मी आहे" एवढंच सांगाणारा हवा.
जीवनाच्या कुरुक्षेत्रात जेव्हा
स्वतःशीच लढाई सुरू असते,
तेव्हा गीतेचा एक श्लोक बनून
मनात धैर्य जागवणारा हवा.
कधी मित्र बनून हसवणारा,
कधी गुरु बनून घडवणारा,
कधी आईच्या मायेचा स्पर्श,
तर कधी वडिलांच्या आधारासारखा वाटणारा हवा.
प्रेम म्हणजे फक्त मिळवणं नसतं,
हे अलगद समजवणारा हवा
स्वतःपेक्षा दुसऱ्याच्या आनंदात,
खरं सुख शोधायला शिकवणारा हवा.
म्हणून प्रत्येकाच्या आयुष्यात,
एक कृष्ण नक्की भेटायला हवा...
जो नशिबात असो वा नसो,
पण हृदयाच्या प्रत्येक ठोक्यात
विश्वास बनून कायम राहायला हवा.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 8, 2026
विटेवरी उभा माझा पांडुरंग ।
नाम घेता होई अंतरंग दंग ॥धृ॥
तुळशीच्या माळे गंध भक्तीचा ।
प्रेमाचा झरा वाहे अंतरीचा ॥१॥
दया-क्षमा घेऊनी चालावे पायी ।
विठ्ठल भेटे मग जीवाच्या ठायी ॥२॥
लोभ-मोह सारे टाकुनी द्यावे ।
हरीनाम घेता जीवन फुलावे ॥३॥
दास म्हणे, नामा अमृताचा साज ।
विठ्ठल चरणी ठेविला माझा भार ॥४॥
संतांच्या संगती रंगे हे जीवन ।
मुखी नाम घेता पावे समाधान ॥५॥
चंद्रभागा तीरी भावांचा मेळा ।
विठुराया भेटे प्रेमाचा सोहळा ॥६॥
एकादशी आली आनंद दारी ।
गजर होई मुखी "राम कृष्ण हरी" ॥७॥
आई-वडिलांची सेवा हीच पूजा ।
तेथेच दिसे माझा विठ्ठल राजा ॥८॥
भक्तीची वाट ही प्रेमाची खुण ।
विठ्ठल नामे हरपती सारे गुण ॥९॥
॥ राम कृष्ण हरी ॥
॥ पुंडलिक वरदा हरी विठ्ठल ॥
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 8, 2026
आपलं नातं आता कॉफीपुरतं राहिलं आहे,
दोन घोटांमध्ये संपणारं, इतकंच उरलं आहे.
पूर्वी शब्दांना रात्र कमी पडायची,
आता "कशी आहेस?" इतकीच चौकशी उरली आहे.
त्या कपातून अजूनही वाफ उठते,
पण आपल्या नात्याची ऊब मात्र हरवली आहे.
साखर तशीच, चव तशीच,
फक्त सोबतची गोडी कुठेतरी विरघळली आहे.
भेटतो आपण अजूनही कधीतरी,
पण नजरेतला तो थांबलेला क्षण हरवला आहे.
आपलं नातं आता कॉफीपुरतं राहिलं आहे,
कप रिकामा झाला आणि संवादही संपला आहे.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 8, 2026
पुन्हा मिळणार नाहीत, हे उमगूनही गमावले,
हातात हात असताना नशीबच हरवले.
हसत-हसत दूर गेली, काहीच न बोलता,
डोळ्यांत तीची स्वप्नं होती, ती अश्रूंनीच भिजवली.
आजही वाट पाहते, तीच जुनी पायवाट,
तू परत येशील म्हणून ऋतूंनाही थांबवले.
जे शब्द ओठांवर होते, ते ओठांवरच राहिले,
मूक वेदनांनी मग हृदयभर घर केले.
पुन्हा न मिळणाऱ्यांची किंमत उशिरा कळली,
विरहाच्या सावलीत
मात्र स्वतःलाच हरवले.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 8, 2026
Copyright © 2025 | Marathisrushti