पाठिंबा देणारी माणसं कमवा,
पाठीमागे नाव ठेवणारी तर खूपच असतात…
समोर उभं राहून खांद्यावर हात ठेवणारी माणसंच
खरं बळ देऊन जातात.
सावलीसारखी साथ करणारी कमीच भेटतात,
बाकी प्रकाशात उभी राहून
अंधारात दगड फेकणारी गर्दी असते.
तुमच्या यशावर टाळ्या वाजवणाऱ्यांपेक्षा
तुमच्या अपयशातही
“मी आहे” म्हणणारी माणसं कमवा.
नाव ठेवणारे शब्द फेकतात,
पाठिंबा देणारे आयुष्य घडवतात.
पहिले आवाज करतात,
दुसरे माणूस घडवतात.
म्हणूनच…
लोक काय म्हणतात याकडे नाही,
कोण सोबत उभं राहतं याकडे पाहा.
कारण शेवटी आठवणीत राहतात तेच,
जे पडताना हात देतात,
नाव ठेवणारे नाही.
* कीर्तिराज आगलावे
July 13, 2026
तुझ्या मिठीतून बाजूला होता ना,
माझे काही श्वास तुझ्या मानेवर राहिले.
क्षणभर थांबली होती ती शांत हवा,
आपल्या दोघांतले शब्द ओठांवर राहिले.
डोळ्यांत साचून राहिलं न बोललेलं काही,
आणि अर्थ सगळे त्या नजरेतून वाहिले.
रात्रीने विचारलं, “आठवण कुणाची?”
मी हसलो… तुझेच नाव ताऱ्यांवर राहिले.
वेळ पुढे गेला, अंतरही वाढलं,
तरीही तुझे स्पर्श हृदयात राहिले.
आजही एकांतात जेव्हा स्वतःला शोधतो,
तुझ्या अस्तित्वाचे ठसे माझ्यातचं राहिले.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 13, 2026
काय बोलू मी तुला, काय झाला माझा गुन्हा,
प्रेम केलं तुझ्यावर, इतकाच माझा गुन्हा.
तुझ्या नजरेत अपराधी ठरलो मी कसा सांग,
श्वासोश्वासात जपलं, इतकाच माझा गुन्हा.
शब्द झाले अपुरे, भावना राहिल्या ओठांवर,
मनात तुला पूजलं, इतकाच माझा गुन्हा.
दूर गेलीस तू तरी दोष माझ्याच माथी आला,
तुझ्यावर श्रद्धा ठेवली, इतकाच माझा गुन्हा.
आज आरशासमोर उभा राहून विचारतो स्वतःला,
स्वतःपेक्षा तुला जपलं, इतकाच माझा गुन्हा.
लोक म्हणाले वेडा, काहीं हसले माझ्यावर,
निस्वार्थ प्रेम मागितलं, इतकाच माझा गुन्हा.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 13, 2026
हे देवा,
परीक्षा अशी नसावी
की घामाच्या थेंबातच स्वप्न विरघळावे,
प्रश्नपत्रिकेच्या कडेला
आशेची अक्षरे फिकी पडावी.
तू दे संकटे,
पण ती दीपासारखी असू दे,
अंधार दाखवणारी,
दिशा हरवणारी नव्हे.
मेहनतीचे हात थकले
तरी मन मोडू नये,
फळ येईपर्यंत
विश्वास गळून जाऊ नये.
बीज पेरले आहे, देवा,
मातीवर आमचा हक्क नाही,
पण आकाश इतके दूर नको
की पावसावरच शंका येईल.
देवा...अपयश दे,
पण ते माणूस मोठं करणारं असू दे,
स्वतःकडे पाहण्याची हिंमत
हिरावून घेणारं नसू दे.
परीक्षेच्या या रस्त्यावर
एक तरी वळण असू दे
जिथे थांबून
आपण स्वतःला मिठी मारू शकू,
आणि म्हणू शकू “थांब…
तू पुरेसा आहेस.”
परीक्षा येऊ दे,
तिला अर्थ असू दे,
वेदनेतून वाट काढताना
मात्र उद्याच्या आशेची
आस जिवंत राहू दे.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 13, 2026
पुरुषांना भावना नसतात,
असं जग गृहीत धरत राहतं,
त्यांच्या शांततेला कणखरपणा म्हणत
आतल्या वादळांकडे डोळे झाकतं.
ते हसतात, कारण हसणं अपेक्षित असतं,
ते थांबतात, कारण रडणं परवडत नाही,
शब्द गिळून घेतात छातीत,
आणि त्या गुदमरलेल्या नि:शब्दतेलाच
“पुरुषार्थ” असं नाव दिलं जातं.
त्यांचं मौन म्हणजे कमजोरी नाही,
ते एक न बोललेलं युद्ध असतं,
जिथे प्रत्येक शांत श्वासामागे
असंख्य न उच्चारलेले प्रश्न असतात.
कोणी विचारत नाही,
“तू कसा आहेस?”
कारण त्यांनी मजबूत असणं बंधनकारक असतं,
मजबूत दिसणं म्हणजे वेदनारहित असणं,
असा गैरसमज रुजलेला असतो.
पण लक्षात ठेवा,
शांत राहणंही एक वेदना असते,
स्वतःला बाजूला सारून
सगळ्यांना सांभाळण्याची
ती एक किंमत असते.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 13, 2026
तो खूप चांगला होता,
पण चांगुलपणाचाच दोष त्याच्या नशिबी आला.
जिवंत असताना
त्याच्या वेदनांना नाव नव्हतं,
त्याच्या अश्रूंना वेळ नव्हता,
आणि त्याच्या अस्तित्वाला
कोणाची गरजच वाटली नाही.
तो हसत राहिला
कारण रडण्याचा हक्क
त्याच्याकडून आधीच हिरावला गेला होता.
त्याच्या शांततेत
असंख्य किंकाळ्या दडलेल्या होत्या,
पण लोकांना आवाजच
ऐकायचा नव्हता.
तो चांगला होता,
म्हणून प्रश्न विचारले नाहीत,
म्हणूनच उत्तरही
त्याच्या वाट्याला आली नाहीत.
आणि जेव्हा तो गेला,
तेव्हा प्रत्येकाला
त्याचं महत्त्व कळलं.
तेव्हा त्याचं आयुष्य
“आदर्श” ठरलं,
त्याचा संघर्ष
“प्रेरणा” बनला,
आणि त्याचा मृत्यू
“बलिदान” झाला.
पण त्याला जगायला
कोणीच मदत केली नाही.
हा समाज फार चलाख आहे,
तो माणसाला जिवंतपणी
तोडतो…
आणि मेल्यावर
पूजतो.
किती विचित्र असतं ना?
जिवंत माणसाला उपेक्षा
आणि मृत माणसाला पुरस्कार.
कारण खरंय,
तो खूप चांगला होता
हा पुरस्कार,
फक्त मेल्यावरच मिळतो.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 13, 2026
तू जवळ होतीस, पण कधीची निघून गेलीस,
मी स्टेटस अपडेटमध्येच अडकून पडलो.
चॅट ब्लू टिकवर थांबली कायमची,
मी “seen” मध्येच हळूहळू विरलो.
सोबत होतो, पण वेळच वेगळा होता,
तू पुढे गेलीस, मी मागेच राहिलो.
तुझ्या “busy” मध्ये दिवस संपून गेले,
माझं “miss you” ड्राफ्टमध्येच झोपलं.
स्पर्श होता, पण कनेक्शन तुटलेलं,
हातात फोन, मन मात्र रिकामं झालं.
तू जवळ असूनही दूर वाटू लागलीस आणि गर्दीतही मी एकटा झालो.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 13, 2026
आपल्यातलं अंतर
आता फक्त अंतर राहिलेलं नाही,
ते सवयींत शिरलंय,
श्वासांमधल्या थांब्यात,
एकमेकांकडे पाहूनही न पाहण्याच्या क्षणांत.
बोलणं कमी झालं नाही,
खरं तर आत कुठेतरी ते मरून गेलंय,
म्हणून मौन इतकं जड झालंय
की त्याचं ओझं दोघेही उचलतोय.
पूर्वी तुझ्या शांततेत मी अर्थ शोधायचो,
आता माझी शांतताही तुला अपरिचित वाटते.
आपण हरवत नाही आहोत,
आपण हळूहळू विसरत चाललोय.
हे अंतर
वादातून नाही वाढलं,
तर न बोललेल्या वाक्यांतून,
दडपलेल्या भावनांतून,
आणि “ठीक आहे” म्हणत
गळून पडलेल्या सत्यांतून.
कधी कधी वाटतं,
शब्दांनी जखम केली असती तर बरं झालं असतं,
मौन मात्र
भरून न येणारी पोकळी सोडून जातं.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 13, 2026
नदी वाहे झुळझुळ झुळ,
पाणी तिचे थंडगार.
कचरा टाकू नका कुणी,
नदी रडते वारंवार.
नदी देते पाणी गोड,
झाडे, शेती, फुले फुलती.
नदी जर झाली स्वच्छ सुंदर,
पक्षी आनंदाने गाती.
चला मिळून वचन देऊ,
नदी नेहमी स्वच्छ ठेवू.
नदी हसली, आपण हसू,
आनंदी भारत घडवू.
पावसाचे थेंब पडती,
नदी आनंदाने हसते.
स्वच्छ नदी, सुंदर धरती,
सारे मिळून तिला जपू.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 12, 2026
तुझ्या सुंदरतेसाठी शब्द शोधत आहे,
मनाच्या ओंजळीत स्वप्नं वेचत आहे.
नाहीतर कविता-शायरी मला कुठे येते,
तुझ्याच आठवांनी कागद भिजत आहे.
पहाटेच्या दवासारखी तुझी ती निरागसता,
तिच्याच उजेडात जीव न्हाऊन निघत आहे.
तुझ्या हास्याची सर नाही फुलांच्या बहराला,
तोच गंध श्वासागणिक दरवळत आहे.
तुझ्या डोळ्यांच्या त्या शांत गहिऱ्या सरोवरात,
माझं प्रतिबिंब हळूच हरवत आहे.
मी ना कवी, ना शब्दांचा कुठला जादूगार,
तुझ्यामुळेच ओठांवर गीत उमटत आहे.
तुझ्या सहवासाची आस मनात जपून,
प्रत्येक क्षण तुझीच वाट पाहत आहे.
तुझ्या सुंदरतेसाठी शब्द शोधत आहे,
शब्द संपले तरी प्रेम बोलत आहे...
नाहीतर कविता-शायरी मला कुठे येते,
तुझंच नाव घेता गझल होत आहे...
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 12, 2026
Copyright © 2025 | Marathisrushti