आपणच आपला आरसा झालो
की आयुष्य सोपं होतं,
परक्यांच्या नजरेत आपलं
प्रतिबिंब शोधणं थांबतं.
चुकांची कबुली देताना
लाज वाटेनाशी होते,
स्वतःशी प्रामाणिक राहिलं
की वाट आपोआप सापडते.
नकळत घातलेले मुखवटे
हळूहळू गळून पडतात,
खऱ्या चेहऱ्याशी ओळख झाली
की भीतीही दूर जाते.
स्वतःकडे पाहण्याचं धाडस
जेव्हा मनात येतं,
तेव्हाच कळतं,
आपणच आपला आरसा झालं
की आयुष्य खरंच सोपं होतं.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 8, 2026
सध्या सगळ्यांचे स्टेटस रंगीत दिसतात,
पण आयुष्य मात्र काळं-पांढरंच असतं.
चेहऱ्यावर हसू, डोळ्यांत स्वप्नांची झळाळी,
मनात मात्र दडलेली असते वेदनांची कहाणी.
फिल्टर लावून क्षण सुंदर करता येतात,
पण नशिबावर फिल्टर कधीच लावता येत नाही.
क्षणभराच्या पोस्टला हजारो लाईक्स मिळतात,
पण दुःखाच्या क्षणी हात मोजकेच पुढे येतात.
दिसतं सगळं उजळ, आकर्षक, झगमगणारं,
पण वास्तव मात्र शांत, कठीण आणि संघर्षमय असतं.
रंग पडद्यावर नाही, तर माणुसकीत असतात.
खरी श्रीमंती पैशात नाही, तर नात्यांत असते.
म्हणून स्टेटस रंगवण्यापेक्षा मन रंगवा,
दिखावा मिरवण्यापेक्षा माणुसकी जपा.
कारण...
स्टेटसचे रंग काही क्षणांचे असतात,
पण चांगल्या कर्मांचे रंग आयुष्यभर टिकतात.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 7, 2026
सागराच्या अथांग कुशीत,
एक लाट रोज जन्म घेते,
धावत धावत किनाऱ्यापाशी,
आपले सारे स्वप्न सांगते.
किनारा मात्र शांत उभा,
वर्षानुवर्षे वाट पाहतो,
लाटांच्या त्या असंख्य कथा,
मनात अलगद साठवून ठेवतो.
कधी लाट हसते मोत्यासारखी,
कधी दुःखाने भरते डोळे,
किनारा तिच्या प्रत्येक स्पर्शात,
शोधत राहतो नवेच भोवरे.
भेट त्यांची क्षणभराची,
तरी कहाणी अनंताची,
लाट निघून जाते पुन्हा,
किनारा जपतो स्पर्श जुना.
संधिप्रकाशी रंग उधळता,
दोघेही गुपिते बोलत राहतात,
चंद्रकिरणांच्या साक्षीने,
अबोल प्रेम जपत राहतात.
वादळ आले, ऋतू बदलले,
काळाने किती खेळ मांडले,
तरी लाटेच्या प्रत्येक परतीत,
किनाऱ्याने प्रेमच सांभाळले.
असेच चालते प्रेम त्यांचे,
ना वचनांचे, ना शब्दांचे भार,
एक धावत येणारी लाट,
आणि एक वाट पाहणारा किनारा.
अनंत सागर, अनंत प्रतीक्षा,
अनंत स्पर्शांचा तो पसारा,
प्रेम म्हणजे कदाचित एवढेच
एक लाट...
आणि
एक किनारा...
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
मो:- 9011841212
July 7, 2026
महादेव म्हणा, शंकर म्हणा, भोलेनाथ म्हणा ।
नाम घेताच अंतरी, शांती दीप जाणा ॥
भस्म विभूती अंगावरी, गळा रुद्राक्ष माळ ।
त्रिनेत्रीचा करुणेचा, अखंड वाहे जाळ ॥
कैलासपति योगिराज, भक्तांचा तो सखा ।
दुःख दारिद्र्य हरितो, ठेवितो जीवन रेखा ॥
महादेव म्हणा, शंकर म्हणा, भोलेनाथ नाम ।
नामस्मरणी जीव होई, शिवमय संपूर्ण धाम ॥
🙏 *हर हर महादेव* 🙏
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 7, 2026
मनावरचं ओझं हलकं करायला शिका.
प्रत्येक नातं शेवटपर्यंत टिकत नाही,
हे सत्य हसत स्वीकारायला शिका.
ज्यांनी साथ अर्ध्यावर सोडली,
त्यांच्यावर रुसत बसू नका.
स्वतःच्या आनंदाच्या शोधात,
नव्या वाटा चालायला शिका.
गेल्या क्षणांच्या सावल्यांत,
वर्तमान हरवू देऊ नका.
कालच्या वेदना विसरून,
उद्याच्या आशेला कवटाळायला शिका.
सोडून देणं म्हणजे पराभव नव्हे,
तो आत्मविश्वासाचा नवा आरंभ असतो.
मन मोकळं करून जगताना,
खरा आनंद स्वतःमध्येच सापडत असतो.
सोडून द्यायला शिका...
कारण काही गोष्टी हातातून निसटल्या,
की आयुष्य आपल्याला
स्वतःची खरी ओळख करून देतं.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 6, 2026
मी म्हणालो म्हणून मला वेळ देऊ नकोस,
विनवणीच्या सावलीतले क्षण मला नकोत.
वेळ ही मनाच्या झऱ्यातून वाहणारी असते,
त्या दयेच्या ओंजळीतले थेंब मला नकोत.
जर मनाच्या आभाळात माझ्यासाठी ढग जमले,
तरच सरीसारखी ये माझ्याकडे.
नाहीतर कोरड्या शब्दांचा पाऊस पाडू नकोस,
उगाच ऋतू बदलल्यासारखं दाखवू नकोस.
ज्याला आज तुझ्या हृदयाच्या गाभाऱ्यात
नव्याने जागा मिळाली आहे,
त्याच्यासाठी ठेव तुझा प्रत्येक श्वास,
तुझ्या वेळेची प्रत्येक सुवासिक पहाट.
मला नको उरलेला संध्याकाळचा अंधार,
नको उशिरा आठवलेली आठवण.
मी स्वीकारतो माझं एकटेपण शांतपणे,
कारण प्रेमाला कधीच मागणं शोभत नाही.
जा…
जिथे तुझं मन आता निवांत विसावतं,
तिथेच दे तुझा वेळ, तुझं जगणं.
मी मात्र शिकतोय,
स्वतःच्या सोबतीतही
हळूच हसत जगायला.
तुझ्या आठवणींच्या सावलीत नाही,
तर माझ्याच प्रकाशात उभं राहायला.
तुझ्या पावलांच्या आवाजाशिवायही
रस्ता चालता येतो हे कळतंय आता,
आणि एकटेपणाच्या शांत दुपारी
मनाशी मन बोलतंय आता.
तू दिलेल्या जखमांवरही
वेळेची फुंकर हळूच पडते,
आणि नकळत मनाला
नवं धैर्य मिळतं.
कदाचित कधीतरी पुन्हा
कोणाच्या नजरेत आपलेपण दिसेल,
पण तोपर्यंत मी
स्वतःचाच हात धरून चालतोय.
कारण शेवटी कळलं मला
साथ कोणाचीही असो वा नसो,
स्वतःसोबत शांत राहता येणं
हेच खरं जगणं असतं.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 5, 2026
भावनांचा पूर ओसरला, किनारा राहिला नाही,
मनातल्या त्या माणसाचा ठाव आता कुठेच नाही.
शब्द सारे बोललो मी, अर्थ सारे मूक झाले,
ओठ होते समोर तरी, एकही संवाद नाही.
फूल होते कालपर्यंत, गंध होता श्वासभरचा,
आज त्या नात्यावरी विश्वासाचा थेंब नाही.
रोज थोडे तुटत गेलो, रोज थोडे विझत गेलो,
घाव देणाऱ्यालाही माझ्या वेदनेचा बोध नाही.
डोळ्यांमध्ये पावसांचे ढग दाटून उभेच होते,
हास्य ओठी ठेवले तरी आसवांना वाट नाही.
जखम जेव्हा मनास झाली, औषधांनी काय व्हावे?
मनच जेथे दूर गेले, त्या विरहाला अंत नाही.
सोडताना हात माझा, एकदाही वळून पाहिलं?
एवढ्याशा प्रश्नाचंही आजवर उत्तर नाही.
जपले ज्याला जीवापाड, तोच परका होत गेला,
मनातून जो उतरला, परत त्याचा ठाव नाही.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 5, 2026
शुभे गणेशा वंदन ।
करो कार्य निर्विघ्न पूर्ण ।
मुंजीचा हा मंगल विधी ।
आज घडो परम पावन ॥१॥
गुरुचरणी मस्तक ठेवोनी ।
वेदमार्गे बुद्धी वाढोनी ।
ब्रह्मचर्य व्रत स्वीकारोनी ।
धर्माचरण नित्य मनी ॥२॥
मातृपितृ ऋण स्मरोनी ।
कुलाचार राखो जनी ।
शील, संयम, सदाचार ।
अलंकृत होवो व्यवहार ॥३॥
विद्या, विवेक, दीर्घायुष्य ।
आरोग्य, यश, सौभाग्य ।
ईश्वरकृपा सदा राहो ।
बालकाचे जीवन उजळो ॥४॥
मुंजीचा हा शुभसंस्कार ।
सकळ स्वकीयांस आनंद अपार ।
मंगलाष्टक म्हणून म्हणू ।
ईश्वर चरणी नतमस्तक होऊ ॥५॥
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 5, 2026
ज्याचा त्याचा विठ्ठल, अंतरीचा ध्यास,
नजरेआड तो असे, श्वासामध्ये वास.
विटेवरी उभा तो, म्हणती लोक सारे,
मला भेटे एकांतात, अश्रूंच्या किनारे.
नाही मला गजर, नाही मोठी वारी,
शांततेच्या वाटेवर, चालतो मी भारी.
हरपलो जेव्हा मी, सापडला तो तेव्हा,
“मी”पण गळून गेलं, उरलो फक्त देवा.
ज्याचा त्याचा विठ्ठल, वेगळी त्याची प्रीत,
कोणी गातो नाम,कोणी हरवतो अंतरीत.
दर्शनाची आस नाही, नाही काही मागणं,
तो आहे इतकंच, झालं जीवन जागणं.
आतल्या त्या पोकळीत, उजेड जसा लपलेला,
तसाच माझा विठ्ठल, नि:शब्द सामावलेला.
ज्याचा त्याचा विठ्ठल…
शोधू नको दूर,
डोळे मिटले की दिसतो
अंतरीचा तो नूर.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 4, 2026
मनात दाटलेली साद ओठांवरी न आली,
नजरेतून मात्र सारी रात्र बोलत राहिली.
तुझ्या स्मृतींच्या धुक्याने वाट वेढून टाकली,
पहाट झाली तरीही सांज मनातच राहिली.
जखमांना हसण्याचे वस्त्र अलगद पांघरले,
राख वेदनेची तरी श्वासांतून उधळली.
आरशाला रोज माझा चेहरा नवा दिसला,
आतली ओळख मात्र एकांताशीच जोडली.
विश्वासाच्या नावाखाली स्वप्न किती जपले मी,
वेळ आली तेव्हा त्याने पाठ हळूच फिरवली.
आजही वाऱ्यावरी तुझ्या पावलांची चाहूल,
अंतरीची तीच साद अजूनही न विरली.
नाव तुझे उच्चरावे एवढीही हिंमत नाही,
मौन माझे मात्र सारी व्यथा सांगत राहिले.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 4, 2026
Copyright © 2025 | Marathisrushti