आला मान्सून, मान्सून आला
सज्ज-सज्ज स्वागताला
तुंबलेला नालान् नाला.

कचरा-डोंगर
गटार-सागर
अशक्य उल्लंघन हनुमंताही.

रामानें शिवधनू भंगलें.
पण, त्याआधीं प्रदूषणानें
अर्धवट होतें खाल्लें.

त्रिशंकू आहे आजचा माणूस.
प्रदूषणाला स्वीकारत नाहीं
अन् मारतही नाहीं.

विश्वामित्राची प्रतिसृष्टी
कुठे आहे, शोधूंया चला.
पण सावध! तिथेंही प्रदूषण असेल!

व्यास रचणार कसें हें महाभारत ?
गणपती लिहिणार कसा ?
हा प्रदूषण-विजय नामक इतिहास आहे.

सुभाष स. नाईक

जरा विसावुया! क्षणभर येथे
स्मरुया , क्षणक्षण हरविलेले
आणि सावरू! क्षण उरलेले
जरा विसावुया! क्षणभर येथे ।।१।।

आठवांना! किती उसवावे
उलगडतांना सुख,दु:खांना
लोचनांनी किती ओघळावे
जरा विसावुया! क्षणभर येथे ।।२।।

आयुष्य सारेच रंगलेभंगलेले
तरीही आपण जगलो विवेके
दयाघनाची , ती ईच्छया सारी
आता विसावुया! क्षणभर येथे ।।३।।

प्रीतच आपुली , ऋणानुबंधी
स्पंदनी! नित्य उमलुनी येते
गंधाळुनी आसमंत दरवळते
चल सखये विसावुया! जरा इथे ।।४।।

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र.१६२.

२६ - १२ - २०२१.

सारे दुर्गुण अंगी असूनी, गुंड होता तो
इतर जनांना त्रास देत, तुच्छ लेखितो
शक्ति सामर्थ्य त्यांत असतां, फार मातला
आया बहिणीना अपमानुनी, त्रासू लागला
बळजबरीनें पैसे घेई, स्वार्था करिता
हतबल होऊनी देऊ लागली, निराश होता
केवळ त्याच्या अस्तित्वाने, सारे घाबरती
पिसाट संबोधूनी तयाला, दुर्लक्ष करिती
एके दिवशीं अवचित ती, दुर्घटना झाली
उंचावरनी त्याची स्कूटर, खाली कोसळली
त्याच्या देहा भोवती जमले, सारे गांवकरी
आज शब्द जे बाहेर पडती, स्तुती त्याची करी
निच वृत्तीची पकड होती, त्याच्या देहाला
देहाबरोबर दुष्टपणा तो, नाश पावला
सुटका झाली आत्म्याची, त्याच्या हीन देहातूनी
स्तुति सुमनें उधळली गेली, हेच जाणोनी
जेव्हां कुणाचा मृत्यु होई, गुण गातो त्याचे
रुप ईश्वरी उरते जातां, वेष्टन देहाचे

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

हे आहे शिक्षण सर्वंकश
सर्वांगिण विकास साधू या
या शाळा भरती प्रांगणात
मनोमनी साक्षर होऊ या
सर्वंकश शिक्षण

सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

वाणी मधूनी शब्द निघाला, कदर त्याची करीत होते ।

मुखावाटे बाहेर पडे जे, वचन त्याला समजत होते ।।

दिले वचन पालन करण्या, सर्वस्व पणाला लावीत होते ।

प्राणाची लावून बाजी, किंमत शब्दांची करीत होते ।।

स्वप्नामध्ये दिले वचन, हरिश्चंद्र ते पालन करी ।

राज्य गमवूनी सारे आपले, स्मशानी बनला डोंबकरी ।।

प्राण आहूती देई दशरथ, वनी धाडूनी राम प्रभूला ।

पालन केले तेच वचन, रणांगणी दिले जे कैकयीला ।।

आज लोपूनी तेज वाणीचे, तुटले विश्वासाचे नाते ।

बदलूनी जाती क्षणात सारे, घटकेपूर्वीचे शब्द जे होते ।।

मित्र वा आप्त कुणी, आई-बाप वा भाऊ-बहीण ।

स्वार्थीभाव अंगी मुरूनी, पाळीत नाही आपले वचन ।।

अंतर्यामी बसला ईश्वर, जाण त्याची सदैव असावी ।

‘वचन’रूपे व्यक्त होई , हीच भावना मनी ठसावी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

पूजा पाठ करीत असतां पूजा गेलो विसरुनी
प्रभुचरणी ध्यान लागतां भान गेले हरपूनी

पूजेमधल्या विधीमध्यें बहूत तास घालविले
मनी घेऊनी आनंदे पूजा कर्म केले

पूजेमधली सर्व कृतिं कटाक्षाने पाळली
नेटकेपणासाठी योग्य साधने जमविली

वर्षामागून वर्षे गेली पूजाअर्चा करुनी
खंत मनी राहून गेली झालो नसे समाधानी

मूर्ती समोर बसूनी एक चित्त झालो
ध्यान अचानक लागूनी स्वतःसी विसरलो

आनंदाचा मार्ग मिळाला देई खरे समाधान
पूजा विधीतील भावाला असे महत्वाचे स्थान

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

न पोंहचे झेप विचारांची, टिपण्या त्याचेच सौंदर्य

अप्रतीम सृष्टीचा तो कर्ता, शोधण्या तयासी मन जाय

थवेच्या थवे उडत जातां, पक्षी दिसती आकाशीं

विहंगम ते दृष्य भासे, आनंदूनी टाकती मनासी

बघतां संथ नदीकडे, लय लागूनी जात असे

प्रचंड बघूनी धबधबा, चकीत सारे होत असे

ऐटदार तो मयुर पक्षीं, आकर्षक ते नृत्य दाखवी

सप्तरंगाचे इंद्रधनुष्य, काळजाचा ठाव घेई

निसर्गातील प्रत्येक अंगी, भरलाआहे सौंदर्य ठेवा

आंस राहते लागून मनीं, कलाकार श्रेष्ठ तो जाणावा

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

या कातरल्या क्षणांना,सय तुझी येते,--
उन्हाची तप्त काहिली,
चटकन् दूर होते,
वारा धुंद वाही,
ढग जाती प्रवासी,
अधूनमधून बिजलीही,
उगा आपुले दर्शन देई,
अशा वेळी आठवे मज,
सोनेरी प्रभेची सांज,
याच समुद्रकिनारी,
वाजली मिलनाची गाज,
नभ सुंदर सोनबावरे,
होते भेटीस साक्षी,
कूजन करीत बागडती,
पक्षी आनंदें वृक्षी,
किनारा दूरवर तटस्थ,
उभ्याने राखी सागराला,
मिलनाची किती उदाहरणे,
ठेवून समोरी चंद्राला,---!!!
या मंतरलेल्या क्षणांना,
आठवे चांदणी उगवती,
प्रेमाखातर सुधाकराच्या,
नशेत त्या नाचती -गाती,
तिच्यावर चढली धुंदी,
आजही मज नीट स्मरे,
इकडे धरणीवर खाली,
कुणी प्रेमवीर गात फिरे,
अशी चांदणी नाचती-गाती,
इथेच त्याला ओढत आणी,
खळाळूंन उत्तेजित होई,
निळ्याशांर लाटांचे पाणी,--!!!!

© हिमगौरी कर्वे.

सूर्यकिरण येती दाराशी
चंद्र झोपतो रोज उशाशी ।
अवसेची त्या कशास चिंता
दिवे सभोती, उठता बसता ।
धनचिंता ना ज्यास भिवविते
तोळा मासा दुःखही निवते ।।

सूर्य लोपता चंद्र पुरेसा
प्रकाश नसूदे पुरे कवडसा ।
अवसेच्या रात्रीला उरतो
व्रुथा भरवसा देवावर तो ।
दारिद्र्याचे असेच असते
तोळा मासा सुख नांदते।।

.......मी मानसी

सुवर्णचंपक फुलला अंगणी, त्याची शोभा उठून दिसे,पिवळी सोनेरी केशरट फुले,
फांदोफांदी मोहक जुळणी,-!

नजर ठरेना झाडावरी,
उन्हाची मजा घेते सावली , ‌ फुलांतून इवले कवडसे,
डंवरून कसे झाड फुलोरी,--!

वरचा संभार सांभाळत
चाफा, खंबीर उभा राही,
सोनसळी अभिषेक फांद्यातून मग चालू होई,--!!!

फुलां -फुलांतील दरवळ, वाऱ्यावरती मस्त सुगंध,
कोणाचाही आत्मा तृप्त,
झाड स्वतः तरी तप्त, --!!!

सोनेरी पिवळट फुले,
बहरुन उठे पाकळी पाकळी, स्वर्गीय झाड असल्याने,
राजबिंडी तऱ्हा न्यारी,--!!!

ओंजळीत पडता सोनचाफा,
स्वर्ग मज तुच्छ भासे,
इंद्र वंचित या सुखा,
भाग्य मानवाचेच सरसें,--!!!

*जो रुसेल त्याला द्यावी,
अशी गोंडस सोनफुले,
खुलेल त्याची क्षणात कळी,
अगदी तुमच्याही नकळे*,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©