देवाचिया दारीं, मनाचा मुजरा,

झुकवूनिया मान, हासे तो चेहरा ।। धृ ।।

जाई जेव्हां मंदिरी,

घेतां प्रभू दर्शन,

आनंदानें नाचते,

हर्षित चंचल मन,

नयन साठविती, त्या मंगल ईश्वरा,

देवाचिया दारी मनाचा मुजरा ।।१।।

नदीनाले धबधबा,

उंच उंच वृक्ष वेली,

कोकीळ गाती, मोर नाचे,

इंद्रधनुष्याच्या खाली,

रोम रोमातूनी शिरे, निसर्गाचा फवारा,

देवाचिया दारी मनाचा मुजरा ।।२।।

दु:खी – कष्टी दुबळा,

दीनवाणा दिसे,

प्रभूच्याच आज्ञेने,

भोग भोगीत असे,

जातां हृदय भरूनी, करि आसवांचा मारा,

देवाचिया दारी मनाचा मुजरा ।।३।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

असे का बोलले जाते कि चुकलेल्या
मार्गावर भरकटण्याची भीती असते...??

पण आपण थोडा वेगळा विचार का नाही करत

कि ह्याच भरकटलेल्या मार्गावर काही
तरी वेगळं काहीतरी नविनही असू शकते .... !!!

खोलीमध्ये कोंडूनी मांजर, हाती घेई काठी ।

मारून टाकण्यासाठी तीला, लागला तो पाठी ।।

अतिशय भीत्री असूनी ती, जीवासाठी पळे ।

हतबल होता पळून जाण्या, मार्ग तो ना मिळे ।।

उपाय नसता हाती कांहीं, चमत्कार घडे ।

सर्व शक्तीनी त्याच्यावरती, तुटून ती पडे ।।

उडी मारूनी नरडे धरले, दोन्ही पंजानी ।

मृत्यूचाच तिने गळा घोटला, शक्ती युक्तींनी ।।

प्रत्येकामध्ये सुप्त असते, शक्ती लपलेली ।

अवचित वेळ पडता दिसे, बाहेर आलेली ।।

मदत देतो निसर्ग तुम्हां, संधी बचावासाठी ।

जीवनासाठी झगडत रहा, शिकवण ही त्याची ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

वाळूत ओढत रेघा,
मी बसले होते
आठवणींच्या विश्वात
मी रमले होते.
कुठून तरी चाहुल मला लागली
दुसरे नव्हते कुणी
माझेच मन होते
कधी मी मनाला
कधी मन मला
अनेक आठवणींचे झरे वहात होते
आठवणीच्या झऱ्यांनी शब्द मूक झाले
बोलण्याचे काम मग अश्रूंनीच केले.

- कु. निलांबरी शां. पत्की

व्यास क्रिएशन्सच्या कस्तुरी - महिला विशेषांकातून साभार

लावूया उजेडाचे रोप
पिकवुया सूर्यप्रकाश
अणु, रेणु उजळेल
सर्वत्र प्रकाश प्रकाश

सरेल अंधार, अंधार
सत्यप्रभा किरणांची
प्रकाशझोत आत्मरंगी
साक्ष निर्मळ जीवनाची

रोपटे, प्रसन्न उजेडाचे
साक्षात्कार चैतन्याचा
सुखावती श्वास निरंतर
हाच दृष्टांत दयाघनाचा

लावावी ज्योत विवेकी
उजळावा, मनप्रकाश
वात्सल्यप्रीत जागवावी
मनी उमलुदे भावप्रकाश

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२६०

१४/१०/२२

शोभिवंत घर केले, आधुनिक बनलो मी
विविध वस्तू संग्राहिले, शोभा देण्या आले कामी

शिरे व्याघ्र, हरणाची, लटकाविली भिंतीवरी
झाडे रंगीत पानांची, कुंडीत शोभती बरी

काचेचा मोठा टँक घेऊनी, पाण्याने भरला
रंगीत मासे आंत सोडूनी, दिव्यानी प्रकाशिला

रंगी बेरंगी आकर्षक मासे, चपळाईने पाण्यांत पोहती
नयनाला ते मनोहर भासे, चित्त साऱ्यांचे वेधती

खेळून भूक लागली, हा विचार आला मनी
जीवंत किडे सोडले जली, खाण्यासाठी माशांना

शर्यत किडे माशांची, बघून वाटली गम्मत
भक्ष्ये पकडूनी किड्यांची, मासे असती जिंकत

मनी निराशा आली अवचित, विचार येता ध्यानीं
जीवन मरणाची ही शर्यत, जगे एक दुसऱ्यास मारुनी

परि निसर्गाची रीत निराळी, संधी देई जगण्याते
बंदीत टाकूनी किडे सगळी, वंचित केले त्या संधीते

निराश होऊनी जातां, काढून घेतले माशांना
जलाशांत सोडूनी देतां, आनंद झाला मनां

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

दवडू नका आयुष्य तुम्ही, वेळ घालूनी असा तसा,
पदरी येई निराशा तुमच्या, गेला क्षण तो येईल कसा....१,

मर्यादेतच जीवन असूनी, गतीमान ते असते बघा,
स्वत: भोवती केंद्रीत होता, कसे जाणाल इतर जगा....२,

इच्छा असते वाया न जावे, आयुष्य सारे विनाकारण
हर घडीला विचार असावा, इतरांसाठी असते जीवन....३,

जेंव्हां तुम्ही सेवा करिता, इतर मनाचे भाव जाणूनी
तेच अर्पण होत असते, सारे एकत्र ईश्वर चरणी .....४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कोसळत्या मनाला सावरत,
तो शांत धीरोदात्त वाटला, ओघळणारे अश्रू पुसताना,
आवाज आला" मी आहे ना"-?

उद्ध्वस्त चित्त, कापते अंतर,
हलून गेलेले काळीज नि,
गलबललेले अंत:करण,
धीर देत माझ्या उदास मना,
आवाज आला," मी आहे ना"-?

चटके घेतलेला धपापता उर,
वास्तव स्वीकारत रडवेला सूर, दाबत मी, साऱ्याच यातना,-- आवाज आला," मी आहे ना"-?

वेदनांचा खेळ सारा,
उभ्या देही फैलावला,
नियंत्रण सुटता मग,
जिवापाड जाऊन पेलला,
अवजड ओझे पेलताना,
आवाज आला," मी आहे ना"-?

कोण तो कुठला हात देता,
उन्हात सावलीचा कवडसा,
वाटे किती थोर दिलासा,
आवाज आला," मी आहे ना"-?

दुःखे, व्यथांचा सोडवीत गुंता कळेना मग कशी अस्वस्थता,
वाटे संपवावे आता जीवना,
आवाज आला," मी आहे ना"-?

भेटीने -- तुझ्या,---
जीव पालवे, ---
घायाळ मनातले, ---
स्फुल्लिंग चेतले,---!!!!

‌हिमगौरी कर्वे.©

ओंजळीतली कळी
फुलात कधी उमलते
न कळतच दुज्या
अंगणात बहरते..

भातुकलीचा खेळ
चिमुकली खेळते..
संसारात पहिले
पाऊल तिचे पडते..

इवल्याश्या हाताने
ती भरवते खाऊ
सासरी जाताना
वळून नको पाहू..

मायेच्या कुशीत ती
येते दुडूदुडू धावून
पाठवणी करताना
रूखरुख मनी राहून ..

छोट्याश्या छकुलीचा
सगळा पुरवला हट्ट
किती ही दूर तरी
नाते आमचे घट्ट..

लहान किंवा मोठी
ती तर काळीज असते
लेक परक्याचे धन तरी
आई बाबांची ठेव असते..

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

आपणच आपला आरसा झालो
की आयुष्य सोपं होतं,
परक्यांच्या नजरेत आपलं
प्रतिबिंब शोधणं थांबतं.

चुकांची कबुली देताना
लाज वाटेनाशी होते,
स्वतःशी प्रामाणिक राहिलं
की वाट आपोआप सापडते.

नकळत घातलेले मुखवटे
हळूहळू गळून पडतात,
खऱ्या चेहऱ्याशी ओळख झाली
की भीतीही दूर जाते.

स्वतःकडे पाहण्याचं धाडस
जेव्हा मनात येतं,
तेव्हाच कळतं,
आपणच आपला आरसा झालं
की आयुष्य खरंच सोपं होतं.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे