दूरदेशीच्या मुसाफिरा तू दूर जरी जाशी विसरु नको या मातृभूमिला विसरु नको तव काशीइथेच आहे पंढरपूर तव इथेच आहे स्थान इथेच विसरी तव पत्रास्तव तुझीच माता भान ।।

येता इकडे परतुनि जेव्हा श्रमुनि थकल्या गात्री कुशीत घेऊनी तुलाच राजा अंगाई गातीदमल्या तुझीया चरणी लावी गाऊनी मंजुळ गीत हस्तस्पर्श हा ह्रदय खरोखर असली वेडी प्रीत ।।

आज अशी तु उडुनी पाखरा पंख तुझे पसरले काळ चालला त्यास पकडण्या झेपावित चालेपरंतु तुझिया नेत्रा येईल जळ जेव्हा डवरून टाक अश्रू हे झोळी माझ्या जा तर उडून फिरुन

-- जयंत वैद्य

क्षणा क्षणाला घटते जीवन, जाण त्याची येईल कोठून ।

मोठे प्रसंग जेंव्हा टिपतो, तेच सारे लक्षांत ठेवतो ।।

जीवनाच्या पायऱ्या मोजता, मना विचारा काय राहता ।

ढोबळतेचा विचार येता, सूक्ष्मपणाला विसरूनी जातो ।।

मृत्यू येई हर घडीला, जाण नसते त्याची कुणाला ।

गेला क्षण परत न येई, आयुष्य तेवढेच व्यर्थ होई ।।

समाधान जे मिळे तुम्हाला, देता किंमत प्रत्येक क्षणाला ।

घटनांची क्रिया चाले सतत, झिजवावा देह ईश सेवेत ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मनांत ठसले रूप तुझे, येते नयना पुढे ।

रात्रंदिन मज चैन ना पडे.....।।धृ।।

शरीर जरी सुंदर मिळे ।

प्रयत्नांनी तूंच कमविले ।।

चपलता ही छाप पाडीते ।

लक्ष्य खेचूनी तुझ्याकडे

मनी ठसविले रूप तुझे येत नयना पुढे ।१।

हासणे खेळणें आणि चालणें ।

'ढंगदार' तुझे बोलणे ।।

शरीरामधल्या हालचालींना ।

सहजपणाचे वळण पडे

मनी ठसविले रूप तुझे येत नयना पुढे....।२।

स्वभाव आहे जरी मृदू तो ।

प्रसंग पडतां कठीण भासतो ।।

सज्जना पुढती नम्र दिसूनी ।

दुर्जना शिरीं वज्र पडे

मनी ठसविले रूप तुझे येत नयना पुढे ....।३।

हृदयीं माझ्या घर करूनी ।

तव प्रतिमा दिली ठेवूनी ।।

ईश्वर तूंच खरा तो ।

पूजन सदैव करीते

मनी ठसविले रूप तुझे येत नयना पुढे ....।४।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

जखमा उरांत माझ्या,
आहेत अजूनी ताज्या,
शासनकर्त्या नाकर्त्या तू
हो आता तरी जागा
गेंडयाच्या तव कातडीची तू,
कुठवर राखशी नीगा?
त्यापरीस ह्या हल्ल्यांचा तू
काढ शोधूनी धागा
स्फोट मालिका सदाच घडती,
मुंबापुरीच्या कुशीत,
निद्रीस्त सुरक्षा तुझी,
घुसती अतिरेकी वेशीत
पूरे जाहले नाटक तुमचे,
समिती-चौकशी--खटल्याचे,
वरातीमागून धावत येते,
घोडे तुमचे नित्याचे
जनतेच्या मग पैशावरती,
दान वाटिता लाखाचे ,
कसे कळावे मोल तुम्हांला
निरपराध्यांच्या मरणाचे?
ह्याचसाठी कां हुतात्म्यांनी
रक्त होते सांडिंले?
स्मरुन त्यांना गिरवा थोडे
देशभक्तीचे धडे
गिरवा माणुसकीचे धडे

-- सौ. अलका वढावकर

लपकत आली

कडकडाट करुनी गेली

प्रकाशमान केले जगासी

सारुनी दूर अंधारासी

भयाण होता अंधःकार

लख्ख प्रकाश देई आधार

घेई सर्वांच्या मनाचा ठाव

भिती असूनही, प्रसन्न भाव

करुनी शक्तीचे भव्य प्रदर्शन

निर्माण झाला मनी अभिमान

परि दुःखी होते तीचे मन

'क्षणिक' लाभले तिला जीवन

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

e-mail- bknagapurkar@gmail.com

रुजविता बियाणें
अंकूर फुटती
असतील दाणे जसे
तेच उगवती

पेरता आनंद
आनंदचि मिळे
प्रेमाची बियाणें
प्रेम आणी सगळे

शिवीगाळ करुनी
आदर येई कसा
शत्रुत्त्वासंगे नसे
मैत्रीचा ठसा

घृणा दाखवूनी
कसे येई प्रेम
क्रोधाच्या मोलाचे
शांती नसे दाम

पेरावे तसें उगवतें
नियम हा निसर्गाचा
सुख दुःखाला कारण
स्वभाव ज्याचा त्याचा

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

चकीत झालो बघूनी, प्रभूला दारावरी
त्रिशूळ घेऊनी हातीं, आला होता जटाधारी

क्षणीक थांबूनी दारावरती, गेला तो निघूनी
बहूत वेळ येत राहिला, दार ना ओलांडले त्यांनी

कळले नाहीं मजला, ही त्याची रीत
विचार करीता मनी, जाणली मी ही गम्मत

उपास तापास करुनी, देह शुद्ध केला
भजन पूजन करुनी, तप मिळाले मजला

गुंतले होते माझे मन, संसारातील मोहांत
राग लोभ अहंकार, मुरले होते अंगात

मान देऊनी तपशक्तिला, येत होता ओढूनी
अशांतता बघूनी मनातील, जात होता परतोनी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

मुक्तछंद

उगवतिचा सुर्य
मज वाटतो एक गेंद
टोलवावा उंच नभात
हीच प्रबळ मनिषा मनात
सागर किनारी
प्रभातवेळी उगवतो हा पुर्वेला
भल्या भल्यांना मोहवितो
खट्याळ आहे जरा
चित्रकार येती जाती
असंख्य चित्र रेखाटती;
मधेच येई छाया चित्रकारही
छबी खेचतो हजारदा

प्रेमी युगले इथेच येती
गुज मनीचे सांगण्यास
प्रेमाच्या आणा भाका देती
तुझ्याच साक्षीने दिनकरा

साधूसंतही कितीक येती
येती ज्येष्ठ फिरावया
मला बाकी एकच ठावे
तुझ्यासवे मिळावे खेळावया
ही बघ वेगे वाळूतली पावले
सरकती माझी पुढे पुढे
ताकद माझी तुला दावतो
चल भिरकावणार तुला
उंच उंच आणिक उंच

अस्तित्व तुझे नगण्य वाटे
बळ माझे वाढले
दिवस व्हावा म्हणुन तुला

आज माफ मीच केले....

करू नकोस गमजा वृथा
मी साहसी वीर बालक
नाही नमणार कुणापुढे
कुणापुढे

सौ.माणिक (रुबी)

निसर्गाचा अप्रतिम ठेवा, नदीकाठच्या पर्वत शिखरीं ।

बाह्य जगाचे वातावरण, धुंदी आणिते मनास भारी ।।१।।

त्याच वनी एकटे असतां, परि न लाभे एकांत तुम्हांला ।

चित्तामध्यें वादळ उठतां, महत्त्व नव्हते बाह्यांगाला ।।२।।

खडखडाट सारा होता, दैनंदिनीच्या नित्य जीवनी ।

समाधानी जर तुम्हीं असतां, शांतता दिसते त्याच मनीं ।।३।।

एकांततेची खरी कल्पना, मनावरती अवलंबूनी ।

अंतर्मन शांत असतां, बाह्य एकांत बघेना कुणी ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com