आमच्या नितीन नांदगावकर साहेबांवर केलेली एक कविता. ती वाचून विषयाचा संदर्भ आपणास लागेलच. धन्यवाद.

अन्यायाचा अंधक्कार माजतां,
एक हात पुढे येतो,--
जुलुमांच्या बुजबुजाटां,
तो इतिश्री देतो,--!!!

कुणी रडे, कुणी कळवळे,
कुणी आपल्या जिवाला खाई, अत्याचारांचे रान माजता,
कुणी एकदम हाय खाई,--!!!

असा हा:हा:कार होता,
मदतीस येईना कोणी,
वाली कोण आपुला आता,
जनता दहशत घेई,--?

जिकडेतिकडे सामान्य जनता,
धूर्त वेठीस धरती,--
लुबाडून लाखो रुपयां,
स्वप्न धुळीस मिळवती,--!!!

कुणी फसवे, कुणी लुटे,
गोड किती बोलती,
जरा कुठे संधी मिळतां,
हात मारुन पळती,--!!!

अशावेळी कोण त्राता,
जनता न्यायाला तरसे,
शिंगरे हेलपाट्याने मरती,
धावती घोडे घालून डाकां,--!!!

न्यायाला टांगून ठेवती,
पण तो आहे मर्द खरा,
हतबलता जाणून घेई,
कृतीने दाखवी सक्रियता, --!!!

रंजले गांजले दुवा देती,
आशीर्वाद हे मिळती त्याला
दुर्जना साऱ्या, शिक्षा मिळती न्यायही बघा मिळे सर्वां,--!!!

वाममार्ग ज्याने पत्करला,
त्याला तर ठोकूनच काढी,
अपार प्रेम करी जनता,
आपला आधारच मानी,--!!!

देव दिनाघरी धावला
तसाच तूही बघ धावशी,
इतरांचे ठाऊक नाही,
मज देवदूतच भासशी,--!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

द्व्यर्थी,तत्वज्ञानात्मक, --

देहातून आत्मा सुटावा.

घे स्वैर भरारी,
माझ्या देखण्या पाखरा,---
बद्ध पंख हे उचंबळती,
सोडून ही बंदिस्त कारां,---

पिंजर्‍याचे दार लागतां,
जीव तुझा घुसमटे,
स्वातंत्र्याच्या फोल कल्पना,
सर्वच विचारा खींळ लागे
आतल्या आत जीव तडफडे, सीमित जागा, नुसताच हिंडे
डोळे भिरभिरत कसा शोधशी,
तू आपला मुक्तपणा, --!!!

जो येईल तो बोलू बघे,
इथेतिथे उगा हात लावे,--
कठोर काळीज करुन आपुले, मानव कधी छेड'ही काढे,-!

नको नको परतंत्रता,
पटकन आता झेपाव गगनी, मिसळ जाऊन भाईबंदा,
स्वातंत्र्याने होशील आनंदी,
झाडा झाडांवर कर आपला,
अगदी स्वच्छंद विहार,
गोड गोड फळे चाखावया,
कशाला रे उशीर फार ,--?

या कारे'त काय ठेवले,
बेचैनी, उलघाल, अस्वस्थता, ताणतणाव विसरून साऱ्या,
पर" पसरून कर गोड सांगता,-!!

हिमगौरी कर्वे.©

जे होणार ते ते विधिलिखित आहे
म्हणुनी कां काही करायचेच नाही

देईल हरि मला माझ्या खटल्यावरी
हा साक्षात्कार अजुनी झाला नाही

श्वास हे जीवनी कायमचे विरणारे
हरविलेला क्षण कधी परत येत नाही

संदिग्ध वाटेवरी चालावेच लागते
रेखा भाळीची बदलता येत नाही

जीवन सुखदुःख वेदनांचेच सरोवर
सामर्थ्याने तरण्याविना पर्याय नाही

मन, भावनांच्या लाटांशी खेळणारे
प्रारब्धाच्या गतीविना झुलत नाही

मन:शांती सात्विकी सदविचारांची
विवेकी सत्कर्माविना मुक्तीच नाही
*********

--वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. ३२४

7/12/2022

रोजच येतो फोन उन्हाचा
पण नंबर अननोन उन्हाचा

घड्याळातल्या काट्यांसोबत
बदलत जातो कोन उन्हाचा

नको ना रे राजा नको
असा माझ्यावर रूसुस
वड्यांवरचे तेल नको
वांग्यावर तू काढुस

संसार म्हणजे लागणार रे
भांड्याला भांड
पण मनातल्या संतापाला
तू हळुवारपणे सांड

तापलेल्या वातावरणात
एकान बसावं चूप
वाफाळलेल्या वरणभातावर
ओतेन मायेचं साजुक तूप

प्रेमाला असु द्यावी
रूसव्या फूगव्याची जोड
प्रेम म्हणजे लोणच्याची
आंबट तिखट फोड

थोडीशी थट्टा मस्करी
म्हणजे जगण्याची मजा
कोशिंबीर खाणे म्हणजे
का रे समजतोस तू सजा

जगणं झालय थोडं बेचव
येतेय जीवनाला झापड
प्रेमानं खा ना रे तू देते
कुरकुरीत मसाला पापड

भिजुया प्रेमाच्या पावसात
हो ना रे तू आता राजी
आला बघ रिमझिम पाऊस
देइन तुला गरम भजी

नको बुडवूस जास्त प्रेमात
अरे येतील मला मोड
निर्मळ अश्या प्रेमाला
नाही रे कशाचीच तोड

उमजले नाही कुणाला
हे अजीब गुलाबी कोडं
प्रेमाला उपमा नाही
ते असतं शिऱ्यापेक्षा गोड

- डॉ.सुभाष कटकदौंड

मातेच्या उदरांत झोपला, शेषशायी भगवान
वेड्यापरी त्यास शोधीतो, सागरी जाऊन

शेषशायीचे चित्र बघतां, साम्य ते दिसेल
उदरामधल्या बालकांतही, सारे तेच आढळेल

शेषापरी वेटोळे असुनी, ' नाळ ' तयाला म्हणती
क्षारयुक्त पाण्यामध्यें, बालक ते निद्रिस्त असती

बालकाच्या नाभी मधुनी, येई कमलाकृती भाग
जीवनसत्व त्यावर असुनी, ब्रह्मापरी दिसे अंग

' सो हं ' निनादुनी सांगे, ' मीच तोच ईश्वर आहे '
चुकीचा समज करुनी, तयास सागरीं पाहे

विवीधतेनें सुचवी, ' अहं ब्रह्मास्मि ' सत्य ते
कां आम्ही धांवत असतो, त्यास शोधण्या बाह्यांते

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

गलेलठ्ठ झाले ठेकेदार उंदीर मारणारे
अवकाळी फाशी चढत आहे शेतात राबणारे

दिनरात राबतो घामात न्हाहतो शीवारात तो
मिळवीत आहे नफा तक्क्यास टेकून लोळणारे

कसे रे मिटावे कर्ज हे सातबाऱ्यावरचे आज
सभागृहात कमी माझ्या हक्कांसाठी भांडणारे

पुराव्याच्या फाईली सगळ्या कुरतडल्या उंदरांनी
होतील मुक्त सारेच आता घोटाळे करणारे

मिळावा अधिकार मलाही उंदीर हे मारण्याचा
मारील आनंदाने चारदोन बाँम्ब पेरणारे

भावना ही तूझी " जयवंता " आतली वेदना रे
हसते रे ते अंधभक्त पाय सत्तेचे चाटणारे

© जयवंत वानखडे,कोरपना

सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून….. 

कधी न पाहीले आजपावतो
तरीही येई आठवण कैसी
सभोवतालच्या खाणाखुणा
चित्रीत करीती त्यासी

जेंव्हा बघतो कलाकृती ही
नाविण्याने बहरली
दुर द्दष्टी मज त्यांत दिसे
कल्पकतेने भरलेली

दुःख दुजांचे शितल करणे
मानवतेच्या जीवनधीरा
व्यसनमुक्तीच्या अनुशंगाने
रसेल दाखवी मार्ग खरा.

(रसेल- सेवाधन व्यसनमुक्ती केंद्राचा संस्थापक)

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail – bknagapurkar@gmail.com

आठवते का तुला ?
पहिल्या पावसाची सर..
मृदुगंध ओल्या मातीचा
थेंब साचलेले ओंजळभर...

सरीवर सर झेलताना
अंगणात वेचल्या गारा..
धरेची तृष्णा शमवताना
बरसल्या ग्रीष्माच्या धारा..