(User Level: User is not logged in.)

कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

Sort By:

This articles are displayed in the order of publishing date
This articles are displayed in the order of modification date
The Articles are displayed in the order of publishing date. Oldest first.
The Articles are displayed in ascending order of title
The Articles are displayed in descending order of title
पोर्टलवरील नव्यांसोबत जुने लेखही वाचकांना दिसावेत यासाठी खालील यादी Random पद्धतीने आहे. विशिष्ट क्रमामध्ये यादी हवी असल्यास वरीलपैकी Radio Button क्लिक करा.
  • प्रसिद्धी

    वर्तमानकाळात उभा राहून
    भूतकाळ आणि भविष्यकाळ
    मी दोन्ही पाहतोय...
    भूतकाळ बरा होता ,
    भविष्यात मी स्वतः च स्वतःला शोधतोय...
    मोहाच्या ढिगाऱ्याखाली गाडला गेलोय...
    त्या ढिगाऱ्यावर ती बसलेय
    माझी प्रसिद्धी !
    माझ्या प्रेयसीचा
    हात हातात घेऊन...
    मी प्रेमाची शिक्षा भोगतोय
    आतल्या आत गुदमरतोय...

    निलेश बामणे ( बी डी एन )

  • स्वयंचे विस्मरण

    बाह्य जगीं प्रभूसी शोधतो,
    विसरे जेव्हा ' अहं ब्रह्मास्मि '
    कांही काळची विस्मृती ही,
    ईश्वर चिंतनाच्या येई कामी...१,

    शरिर जेव्हां रोगी बनते,
    सुदृढतेची येई आठवण
    प्रकाशाचे महत्त्व वाटते,
    बघूनी अंध:कार भयाण...२,

    चालना देयी विस्मरण ते,
    शोध घेण्या त्याच शक्तीचे
    उकलन होते मग प्रभूची,
    स्मरण होता अंतर्यामीचे...३

    - डॉ. भगवान नागापूरकर
    ९००४०७९८५०
    bknagapurkar@gmail.com

  • स्वतःसोबतचं शांत जगणं

    मी म्हणालो म्हणून मला वेळ देऊ नकोस,
    विनवणीच्या सावलीतले क्षण मला नकोत.
    वेळ ही मनाच्या झऱ्यातून वाहणारी असते,
    त्या दयेच्या ओंजळीतले थेंब मला नकोत.

    जर मनाच्या आभाळात माझ्यासाठी ढग जमले,
    तरच सरीसारखी ये माझ्याकडे.
    नाहीतर कोरड्या शब्दांचा पाऊस पाडू नकोस,
    उगाच ऋतू बदलल्यासारखं दाखवू नकोस.

    ज्याला आज तुझ्या हृदयाच्या गाभाऱ्यात
    नव्याने जागा मिळाली आहे,
    त्याच्यासाठी ठेव तुझा प्रत्येक श्वास,
    तुझ्या वेळेची प्रत्येक सुवासिक पहाट.

    मला नको उरलेला संध्याकाळचा अंधार,
    नको उशिरा आठवलेली आठवण.
    मी स्वीकारतो माझं एकटेपण शांतपणे,
    कारण प्रेमाला कधीच मागणं शोभत नाही.

    जा…
    जिथे तुझं मन आता निवांत विसावतं,
    तिथेच दे तुझा वेळ, तुझं जगणं.

    मी मात्र शिकतोय,
    स्वतःच्या सोबतीतही
    हळूच हसत जगायला.
    तुझ्या आठवणींच्या सावलीत नाही,
    तर माझ्याच प्रकाशात उभं राहायला.

    तुझ्या पावलांच्या आवाजाशिवायही
    रस्ता चालता येतो हे कळतंय आता,
    आणि एकटेपणाच्या शांत दुपारी
    मनाशी मन बोलतंय आता.

    तू दिलेल्या जखमांवरही
    वेळेची फुंकर हळूच पडते,
    आणि नकळत मनाला
    नवं धैर्य मिळतं.

    कदाचित कधीतरी पुन्हा
    कोणाच्या नजरेत आपलेपण दिसेल,
    पण तोपर्यंत मी
    स्वतःचाच हात धरून चालतोय.

    कारण शेवटी कळलं मला
    साथ कोणाचीही असो वा नसो,
    स्वतःसोबत शांत राहता येणं
    हेच खरं जगणं असतं.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

  • तुला लाभलेली निसर्ग देणगी

    खळी पडून गालावरी सुंदर तूं दिसते

    आनंदाचे भाव दर्शनी मधूर तूं हांसते

    इवले इवले ओठ फूलपाकळ्यांपरि

    लांब लांब केस काळे भुर भुर उडती मानेवरी

    मोत्यासारखे दांत भासे कुंदकळ्या

    बदामाचा आकार मिळे तुझ्या डोळ्या

    इंद्रधनुष्याचा बाक दिसे भुवयाला

    चाफेकळीची शोभा मिळाली नाकाला

    चमकते अंगकांती फाटलेल्या झग्यातूनी

    दिसते निसर्गाची देणगी तुझ्या गरीबीतूनी

    डॉ. भगवान नागापूरकर

    ९००४०७९८५०

    Bknagapurkar”Gmail.com

  • निळ्या काळ्या यमुनेतीरी

    निळ्या काळ्या यमुनेतीरी,
    कृष्ण राधेशी अनुनय करी, अंधारातून वरून बघती,
    चंद्र- चांदणी चमकू लागती,||१||

    संधिकाली नीरवताही,
    निर्जनताही भोवताली,
    कान्हा वाजवी मुरली,
    राधा भान हरपली,--!!,||२||

    बघतां बघतां तम लागे चढू,
    ओढ जिवांची की आत्म्यांची,
    दोघांसह येईना मुळी कळू,
    मागे टाकला संसार पती,
    टाकून सारे तिथेच ती,
    धावली कशी यमुनातीरी,--!!||३||

    काय आहे कृष्ण म्हणजे,
    अशी ओढ कशी अनावर,
    घडते तरी का असे,--?
    नाद मुरलीचा ऐकून,सत्वर-!! ||४||

    शरीर आणि मन तिचे
    उगी थरकांपू लागे,
    इतक्या बोचऱ्या थंडीतही,
    कसा घाम फुटू लागे,--||५||

    भीतीने बावरे, थरथरे,
    गालांतच हसे कान्हा,
    पुढे येऊनी कवेत घेई,
    प्रसंग विहंगम हा,---!!!||६||

    मोह-माया असे भेटती,
    प्रणयाची खेंच न्यारी,
    गोरीपान राधा लाजरी,
    धीट किती कृष्णमुरारी,--!!||७||

    शृंगाराची तऱ्हा वेगळी,
    सहवासाची गंमत फाकडी,
    एकरुपता समागमाची,
    बघून मिटे संकोचून कळी,--!!||८||

    हिमगौरी कर्वे.©

  • बघता तुला प्रिया रे

    बघता तुला प्रिया रे ,--
    जिवा बेचैनी येते,
    कासाविशी होता हृदयी,
    आत *मोरपीस* हलते,--!!!

    विलक्षण *ओढ* तुझी,
    काळजाला किती छळते,
    मूर्त माझ्या अंतरीची,
    *अढळ अढळ* होतं जाते,--!!!

    स्पर्श होता तुझा सख्या,
    माझी न मी असते,
    बाहूंत तुझ्या विसावण्या,
    किती काळ मी तरसते,--!!!

    तुझ्यातच सारे *विश्व* माझे,
    जगही तोकडे भासे,
    तुझ्याचसाठी राजसा,
    मन्मनीचा *चकोर* तरसे,--!!!

    उषा आणि संध्या,
    आपले रंग उधळती,
    प्रेम रंगाचाच वर्षाव,
    भास्करावरती करिती,--!!!

    रात्र येते *चंदेरी* ती ,
    जेव्हा जवळ तू असशी,
    जिवापाड जाऊन तूही,
    प्रीत" माझ्यावर करशी,--!!!

    धुंद रात्रीची *मदमस्त* किमया,
    प्रेमात नखशिखांत नहाते,
    आभाळीची चटोर चांदणी,
    *प्रेम--लीलेसाठी* धडपडते'--!!!

    ©️ हिमगौरी कर्वे

  • सदैव नामस्मरण

    प्रभूनाम मुखीं होते रामतिर्थांच्या सदा ।
    ऐकू आले तेच निद्रेत असता एकदा ।।

    चमत्कार दिसून आला एके दिवशी ।
    राम नामाचे ध्वनी उमटती देहापाशी ।।

    विज्ञानाने उकल केली या घटनेची ।
    खात्री करिता सत्यता पटली याची ।।

    चेतना मिळता स्वर यंत्रात ध्वनी उमटे ।
    त्याच ध्वनीच्या विद्युत लहरींनी शब्द फुटे ।।

    शब्दांचे वलय फिरती देहाभोवती ।
    शरीरासाठी तेच शब्द कवच बनती ।।

    जेव्हां होते नामस्मरण प्रभूंचे सतत ।
    शब्द ध्वनी लहरी निघत असे अविरत ।।

    हुंकार तसाची ऐकू येई देहां जवळी ।
    निद्रेमध्ये जरी असला मेंदू त्या वेळी ।।

    सदैव नामस्मरण चेतना देत राहतो ।
    रामतिर्थांच्या अनुभवांनी हेच अनुभवतो ।।

    डॉ. भगवान नागापूरकर
    संपर्क - ९००४०७९८५०
    bknagapurkar@gmail.com

  • शब्द-ब्रम्ह

    अक्षरांना अर्थ देणारे
    शब्द

    शब्दाला नि:शब्द करणारे
    ' पलिकडला ' अर्थ देणारे
    शब्द

    शब्दांनी शब्द वाढविणारे
    अपशब्दांनी घायाळवणारे
    शब्दच

    कचऱ्याचा निचरा करणारे
    होत्याचे नव्हते करणारे
    शब्दच

    भीतीने थिजविणारे
    अंगाई-शब्दांनी निजविणारे
    शब्द

    श्रावण-शब्दांनी भिजविणारे
    पेलविणारे, झुलविणारे आणि विझविणारे
    शब्दच

    सव्यसाचीस पूर्णोपदेशदाते
    गीता-शब्द

    कृतार्थ जीवनास पूर्णत्व,
    मरणास शून्यत्व देणारे
    बीजांडातून ब्रह्मांडाकडे नेणारे
    ब्रम्ह-शब्द

    शब्द हेच अर्थ, सार्थ वा निरर्थ,
    शब्द क्षेम-कल्याण, शब्दच अकल्याण,
    शब्द समाधान, कधी बनती निराकरण,

    कधी शब्द स्वार्थ, कधी होती परमार्थ,

    शब्दाचे बळ आगळे, शब्दातूनची मध पाघळे
    वा अश्रुरूप ओघळे

    शब्द हीच शक्ती, तेच देती मुक्ती,

    शब्द-ब्रम्हासी जावे शरण,
    न त्यागावे त्याचे चरण |
    शब्द-सामर्थ्याची सार्थ जाण,
    चित्ती असो द्यावी चिरंतन ||

    ------ शब्द सीमा ------

  • जातीमधील उद्रेक

    लाट उसळतां ती क्रोधाची, बळी घेतले कित्येकाचे
    हिंसाचाराच्या लाटेमध्यें, सर्वस्व गमविले कांहींचे...१,

    फार पूरातन काळीं आम्हीं, चालत होतो एक दिशेनें
    कुणीतरी फोडून वाटा तेव्हां, विखरूनी टाकिली कांहीं मने...२,

    त्याच क्षणाला बिज रूजले, धर्मामधल्या विषमतेचे
    ईश्वराकडे त्या जाण्याकरितां, मार्ग पडती विविधतेचे....३,

    विविधतेनें संघर्ष आणिला, भेदभावाची भिंत उभारूनी
    विवेकाला गाडून टाकले, उफाळणाऱ्या भावनांनी,

    चूक कुणाची सजा कुणाला, कालचक्राची रीत न्यारी
    धर्म पंथांचे मार्ग आखूनी, सलोख्यात निर्मिली एक दरी

    कमी न होईल अंतर हे, केवळ दुजा धर्म जाणतां
    एकत्र येवूं तेव्हांच सारे, ईश्वरास तो एक समजतां

    डॉ. भगवान नागापूरकर
    ९००४०७९८५०
    bknagapurkar@gmail.com

  • वेडी

    रस्त्यावरती उभी राहूनी, हातवारे ती करित होती
    मध्येच हसते केंव्हां रडते, चकरा मारीत बसे खालती...१,

    गर्दी जमली खूप बघ्यांची, कुत्सीतपणे न्याहळू लागली,
    'शिपाई आणा जावूनी कुणी', ठाण्यात नेण्यास सांगू लागली...२

    जीवनातील दु:खी चटका, सहनशक्तीचा अंत पाहतो,
    मनावरील तो ताबा सुटूनी, वेडेपणा हा दिसून येतो...३

    इतकी गर्दी जमून कुणीही, तिच्या मनीचा ठाव न जाणला
    रूख रुख वाटली ती बघोनी, सहानूभुती शून्य समाजाला...४

    -- डॉ. भगवान नागापूरकर
    ९००४०७९८५०
    bknagapurkar@gmail.com