जीवनातल्या मंगलकलशा नाव तुझे आई असू दे
स्तोत्र तुझे गाण्यासाठी माझी गीतगंगा वाहू दे ॥

जगातील महानता आकारावी का आई म्हणूनी
का साकारावी उदात्तता मायेचे लेणे लेवूनी
परिसीमा त्यागाची एकवटाया नि : स्पृह प्रेमाची मूर्ती होऊनी
का यावे उदयास भाग्य जन्मींचे हे आईरुपानी ,
छत्र तुझे , दैव माझे , आई पुण्याई माझी सदैव राहूदे ॥ १ ॥

आविष्कार त विधात्याच्या भारावल्या स्थितीचा
मन दिले आभाळाचे सडा शिंपूनी अमृताचा
बांधिले काळीज तुझे गुंफून धागा दुर्मिळाचा
भावनांचा दिला श्वास नि स्पर्श तुला परीसाचा
तेज आहे सूर्याचे नि चांदण्याची तुला स्निग्धता दे ॥ २ ॥

आकारले मातीला या तू रक्ताचे शिंपण करुनी
मायेच्या उधळणींमधूनी नि पंखांच्या पखरणींखालूनी
नित्य उगवली नवी क्षितीजे माझी तुझ्या कुशीतूनी
नित्य उभे पाठीशी केले सामर्थ्य तुझ्या अमृतस्पर्शानी
तुझ्याच अन् आशांचा दीप हृदयी माझ्या तेवू दे ॥ ३ ॥

जीवनाच्या मंगलक्षणी पूजण्याचा शब्द तू
समर्थतेच्या अंतकाळी जपण्याचा मंत्र तू
आकांक्षांच्या पूर्ततेची अविरत प्रेरणा नि ध्यास तू
आभाळातल्या मांगल्याच्या दिव्यत्त्वाचा आभास तू
तू श्वास , आश्वास भविष्याचा तूच विश्वास राहू दे ॥ ४ ॥

ऋणांतून तुझ्या व्हावे उतराई कसे या तोकड्या हातांनी
वसा तुझ्या मायेचा वाह्न पिढ्यांसाठी का व्रतस्थ होऊनी
ओठांतील कृतज्ञता कशी ही न कळे ओघळे डोळ्यांकाठी
सरले , नुरले शब्द काही तरीही फिरुनी येतो ओठी
आई , आई म्हणूनी हृदयाचा माझ्या झंकार असू दे ॥ ५ ॥

–यतीन सामंत

"अव्यक्त"

जे व्यक्त होतात
ती मते
कदाचित मनात,हृदयात
पोहचत नसतील
तरी ती कानावर पडली पाहिजेत,

वाद विवाद संवाद
कोलाहलात सुद्धा
शोधले पाहिजेत,

जे व्यक्त होत नाहीत
त्यांच्या अस्तित्वाचा सुद्धा
आदर करुयात,

इथे फक्त माझे अस्तित्वच
मोलाचे नाही,
या यात्रेत
सहवास ,सह अस्तित्व सुद्धा
मोलाचे आहे,
तुझ्या,माझ्या व त्यांच्या
जगण्याचे मोल
सदैव समजले पाहिजे.

~ विजय नगरकर

व्यास क्रिएशनच्या प्रतिभा दिवाळी २०२० च्या अंकामध्ये प्रकाशित झालेली नितीन प्रवीण शिंदे यांची हि कविता

थांग पाणावून गेला सागराचा
तीर जेथे, दूर तेथे जावयाचे.
चांदण्यांचे पंख लाभो, वा न लाभो
काजव्यांना सोबतीला घ्यावयाचे.

तूच नाही एकला मार्गस्थ येथे
जात आहे जन्म ओलांडीत जो तो.
पैल जायाचे कुठे ? ठाऊक नाही
गात आहे आसवे सांडीत जो तो.

राख आहे ही पहा येथे कुणाची ?
हे असे आयुष्य आहे नामधारी.
शून्य मागे, शून्य पुढती लागलेले
फेडणे आहे इथे थकली उधारी.

युद्ध आहे हे स्वतःशी, सज्ज हो तू
घे उचल गांडीव हाती, पार्थ हो तू.
का कसे ? हे प्रश्नं सारे फेर धरतील
प्रश्नं नाही...कृष्ण की तो, अर्थ हो तू.

तीच बोटे, त्याच हातांच्या मुठी या
ओंजळींना शाप आहे मागण्याचे.
नीज झालेली पुरेशी, ऊठ वेड्या
पातले संदेश दारी जागण्याचे.

- नितीन प्रवीण शिंदे

जरी मी संपलो इथे
प्रवास संपणार नाही
चार लाकडांसोबत
माझा ध्यास जळणार नाही
राख निजेल मातीच्या कुशीत
स्वप्ने निजणार नाही
राहतील रेंगाळत येथेच
पण सावली दिसणार नाही...

मायमराठीचे काव्यरत्न
कविवर्य मंगेश पाडगावकर
प्रथम पुण्यस्मरण
३० डिसेंबर २०१६

आला पंचमीचा सन,घेऊन माहेरचा सांगावा
बैलं जोडुनं डमनीलं,आला घ्याया भाउराया.

वाट माहेराची सये,कटता कटेनं लवकर,
मन व्हतया पाखरू,धुंडे माहेरचं आंगणं.

डमनी भाऊरायाचीबाई,नाद घुंगराचा छुनछुनं,
मन होई कासाविस,पाह्या माहेरचं गणगोतं.

माहेरात सखीबाई,दारी मिजाज उंबराची,
आठवे लहानपणचा झोका,मन लहानुनं जाई.

आला पंचमीचा सनं,झोका झाडालं बांधला,
वरसाची नवलाई,खेळं हौशीचा मांडला

सासुरवाशीन मी गं सये,सुखं माहेरचा झोका,
झोका खेळी वार्‍यासंग,ईसरे संसारीची चिंता.

चला जाऊ वारूळालं,नागराजालं पुजुया,
दुध,लाह्या, काकडी गं,नागराजालं वाहुया.

पंचमीचा सन बाई,तवा चुलीशी भांडला
कान्हुटे नं लाह्या बाई,निवद देवालं दावलां.

सन पंचमिचा बाई,देई सुखालं आवतनं,
माहेरवाशीण सयाबाई,पुनः जगती लहानपणं!

© गोडाती बबनराव काळे

9405807079

भिज नां जराशी नखशिखांत
मना नाहूदे चिंबचिंब पाऊसात...

हा ऋतुच बहरलेल्या प्रीतीचा
ओलेती ये भावनांच्या मिठित...

निर्मळ स्पर्शात चैतन्य आगळे
ब्रह्मानंदाची, साक्ष त्या सुखात...

निसर्गाचे, अविष्कार पांघरावे
भिजुनी रिमझिमल्या सरिसरित...

ही कोजागिरी, चंद्र चांदण्यांची
कोजागर, कोजागर मनांमनात...

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २५३

९/१०/२०२२

दगड टाकतां पाण्यावरी, तरंगे त्याची दिसून आली

दगड होई स्थीर तळाशी, बराच वेळ लाट राहीली...१,

जेव्हा कुणीतरी क्रोध करी, वातावरण दूषित होते

क्रोध जातो त्वरीत निघूनी, दूषितपणा कांहीं काळ राहते...२,

निर्मळपणा दिसून येई, स्थिर होवून जातां जल

पुनरपि पडता खडा क्रोधाचा, सारे होवून जाते गढूळ...३,

स्थिर होण्यास वेळ लागतो, गढूळ होई क्षणांत

मन जिंकणे कठीण असता, वैमनस्य ते सहज होत...४

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मी जर अस्मिता वेशीवरी टांगली असती
स्वर्गसुखदा ! मी सारीच भोगली असती..

अहोरात्र कष्टप्रदी क्षण सारेच मी वेचिले
संगत संस्कारांची मजला सावरत होती..

जरी तडजोडही या जीवनी घुसमटलेली
राखिली बहुतांची अंतरंगे मित्रांच्या संगती..

म्हणूनिया आज जगतो तृप्त मी हा असा
गुंफुनिया भावनांना मुक्त काव्या सांगाती..

एकएक भावशब्द निरंतर दान दयाघनाचे
वेचुनी अलगदी माळीतो प्रीत भक्तीसंगती..

सोहळे ऋतुचक्रांचे सारेच शब्दात माझ्या
बरसती अनाहत , अव्याहत कृपाळू संगती..

या कृतार्थ जीवनी , रांजण भरलेले सुखाचे..
सदा सर्वकाळ आज ओतप्रोत ओसंडीती..

©️ वि.ग.सातपुते.(भावकवी)
9766544908

रचना क्र.७२ / ३१ - ५ - २०२१

डोनेशनच्या पेट्या भरून दिले गेले अडमिशन,

मलाच वाटे - -

जग मजलाच हांसते

विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।। धृ ।।

वेगांत चालते जग, क्षुल्लक तुमचा सहभाग

ह्या अथांग जनसागरीं, कुणी न पुसती तुम्हांपरी

आपल्यातच जग जगते

विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।। १।।

प्रत्येकांचे प्रश्न निराळे, गर्क आहेत सोडविण्या सगळे

उगाच होई भास मजला, मनाचा हा खेळ जहाला

बघण्या तुमचेकडे, वेळ नाही कुणाते

विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।२।।

श्रीमंतीची कुठे झलक, गरीबीत उघडी अनेक

गाण्याच्या तालावरी नाचती, दुःखीता समोर कांही रडती

कोण जाणतो, शेजारीच काय घडते

विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।३।।

संकल्पित कार्ये प्रचंड पुढती, धांवतो प्रत्येक पूर्ण करण्या ती

कोठून मिळेल अवधी त्यास, करण्या दुजांची विचारपूस

वाहून जातो, जीवनाच्या प्रवाहाते

विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।४।।

एक इच्छा राही मनीं, तुलना करावी यशाची कुणी

डोकावतो किंचित् इतर जीवनीं, परत वाचतो आपलीच कहाणी

बघतो "परंतु क्षणिक" इतराते

विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com