कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
उपरती
नाही केली कधीच वारीनाही देखिली कधीही पंढरीनाही घडले स्नान भिवरेच्या थडीबांधत राहिलो मजले आणि माडीहाती नाही घेतले टाळ ना आले मुखी अभंगसंसारात करीत राहिले नाना रंग आणि ढंगना दान ना धर्म ना दाखविली माणुसकीआता कोण दाखविल कशाला मला आपुलकीया महामारीने उपरती झाली म्हणून आलो मी शरणनाही सोडणार तुझे चरण पण चुकव रे पुढील जन्म मरणधन्यवाद.-- सौ. कुमुद ढवळेकर. -
सासरी जाताना
हास्यमुखाने निरोप दे ग, प्रेमाने भरला
विसरावी मी ओढ येथली, जाता सासरला.... ।। धृ ।।
खूप दिले तू प्रेम आजवरी, सदैव ठेवीत पदर शिरी,
पंखांना परि शक्ती देवूनी, सांग मला ग घेण्या भरारी
सैल कर तू पाश आपला...१,
हास्य मुखाने निरोप दे ग प्रेमाने भरला,
संसारातील धडे देवूनी, केलीस तयार कष्ट घेवूनी
कुठे लोपला आज विश्वास तो, जागृत होता सदैव मनी
नकोस देवू वाव शंकेला...२,
हास्य मुखाने निरोप दे ग प्रेमाने भरला,
ते तर केवळ घर निराळे, मायेने परि आहे भरले,
जसे मिळवले प्रेम माहेरी, वाटीत जाईन सासरी सगळे
आठवण करिता येईन भेटीला...३,
हास्य मुखाने निरोप दे ग प्रेमाने भरला
-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
अनुप्रास अलंकार चारोळी
अनुप्रास अलंकार
चारोळी
(१)
गाता गीत गाऊनी
गायकाघरी गायकी
गाजती गीतमैफीली
गान कोकीळ गात की(२)
चमच्याने चिवडा चाखा
चाखतांना चापून चारा
चिवड्यातल्या चारदाण्यासह
चावून चावाच चुपचाप सारा(३)
गंध गुलमोहराचा
गंधाळला गारवारा
गोकर्ण गेला गगनासी
गुरवाघरी गेला गावसारा(४)
हलवाई हलवती हलवा
हल्दीरामचीच हवा
हिरवीबर्फी हिरवापिस्ता
हिरव्यातील हिरवा(५)
नव्याची नवलाई
नवरीच्या नथनीची
नाकात नसतांना
नकोशीच नाचक्की-- सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक -
आधुनिकता
नवलाईचे विश्व सारे, नवलाईतच जगते ।
आगळ्याच्या शोधामध्यें, नव-नवीन इच्छीते ।।
ताजे वाटते आज जें, शिळे होई उद्यांच ते ।
प्रवाही असूनी जीवन, बदल घडवीत जाते ।।
मुल्यमापन बदलांचे, संस्कारावरी अवलंबूनी ।
परिस्थीतीच्या भोवऱ्यामध्यें, विचार फिरे क्षणोंक्षणीं ।।
मुळतत्व ते राही कायम, आकार घेई जसा विचार ।
ताजा शिळा भाव मग तो, ठरविला जाई वेळेनुसार ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
काही शब्दांचे ओरखडे हृदयी उमटतात
काही शब्दांचे ओरखडे हृदयी उमटतातकळत नाही निःशब्द घाव कधी बसतातकुणी येत अवचित वसंत पालवी लेऊनआयुष्यात स्थिरावत अलगद सावली बनूनमन भरुन झालं की भावनांचा खेळ होतोकोण मग हलकेच अंतरी रडवून जातोइथे तिथे शब्दांचे फटकारे सारे बसतातस्त्रीला संयमाचे धडे सहज मिळतातकुणी आयुष्य अलगद व्यापून जातंआईचं बोलणं शब्दांत शहाण करुन जातंशब्दांचे बाण जिव्हारी फटकन लागतातचुकलेल्या वाख्येत मनाला घाव बसतातशब्दांचा खेळ सारा रोज बोथट करतोरोज नव्याने घाव आल्हाद होत जातोअश्रूनाही फारशी किंमत उरत नसतेमाणस माणसांना वापरुन धार बोथट होतेटाईमपास हा कधी कधी शिकवून जातोकळ्यांचा भाव फुलांना न कळतोसहज कुणी आयुष्यात येऊन जातंविखुरलेले रंग विस्कटून आल्हाद जातंविश्वासात अविश्वास सहज खपून जातोमाणूस माणसाला बोलून तोडून टाकतोनिःशब्द मन अलवार हरवून जातंत्यालाही माहीत नसतं खेळ मनाचा उरतंअशी कशी बोच एकाकी मग रुततेकोण दुःखी होतो तर कोणाचे मन हर्षतेभावविश्वात प्रेम कुणावर करु नयेगुंतल मन अलवार तर मोहात रुतु नयेशब्दांचे घाव कुणी मनावर सहज करतातअसे कसे अश्रू अंतःकरण रडवून जातातआईच्या वात्सल्यात ऊब मायेची असतेकोण हलकेच रडवून आयुष्य मिटून जातेसंथ पाण्यात सायंकाळ केशरी भिजतेजीव लावला अंतरी तर सल कातरी बोचते-- स्वाती ठोंबरे. -
मुरब्बी
लोणच्याला चव येते, थोडे मुरल्यानंतर ।
आंबाही स्वादिष्ट लागे, आंबून गेल्यानंतर....१,
विचारांची मजा वाटे, ऐकता ज्ञानी विचार ।
परिपक्वता त्यांच्यातील, देई आनंदाला धार...२,
परिपक्वता येण्यासाठीं, अनुभवाची भट्टी हवी ।
ज्ञान चमकते, जेव्हां तर्कज्ञान पाही....३,
विचारांत मुरलेला, मुरब्बी तो असतो ।।
अनुभवाच्या शक्तीनें, योग्य पाऊल टाकतो...४
डॉ. भगवान नागापूरकर
-
कळी लाजते पानात
कळी लाजते पानात
तिला खुणावतो वारा
बसे डोलवित मान
अंगी फुटतो शहारा.. -
हट्टी अनु
एक होती अनु
फुलासारखी जणू
डोळे फिरवी गर्र गर्र
पाऊल टाकी भरभर
तिला लागली भूक
गडू दिला एक
बघितला रिकामा गडू
तिला आले रडूं
आईने दुध भरले
कांठोकांठ ओतले
तिला हवय जास्त
दूध आहे मस्त
रडरड रडली
आदळ आपट केली
सांडूनी गेला गडू
पाठींत बसला मात्र धम्मक लाडू
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
मोक्षदायी जलधारा
सरिता ही एक पुण्यप्रदा
अखंडित समांतर किनारा
ध्यास सागरी समर्पणाचा
मोक्षदायीनी ती जलधारा...झुळझुळते संथ अविरत
प्रवाह निश्चिंती वाहणारा
घेते कवेत, सुखदुःखांना
पापक्षालनी ती जलधारा...तमा न पर्वा तिला कशाची
फुलवीते, दुतर्फा वसुंधरा
नदिकाठ तो सर्वांगी सुंदर
राऊळमंदिर गोपुर गाभारा...अध्यात्मी,भक्तीभावरंगला
श्रध्येय, मुक्ती गंगाकिनारा...
भगीरथाच्या गंगेचे गंगोदक
जन्मी आत्मशांतीचा निवारा...--वि.ग.सातपुते .( भावकवी )
9766544908
रचना क्र.२३५
१५ /९/२०२२
-
चोरलेले पुस्तकच भेट म्हणून मिळते तेंव्हा…
शालेय शिक्षण पुरे करून, महाविद्यालयात जाऊ लागलो. नवा उत्साह, नवे मित्रमंडळ आणि उच्च ते वातावरण. मनाचे, विचारांचे आणि बागडण्याचे एक वेगळेच स्वतंत्र. मला त्यावेळचा एक गमतीचा प्रसंग आठवला. ज्याचे धागेदोरे पुढील जीवनात पंधरा वर्षानंतर विणले गेलेले आढळले. महाविद्यालयातील तो दिवस आठवतो.
कुमुद ढवळेकरCopyright © 2025 | Marathisrushti