कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

बैंक पैसे देत नसल्यामुळे वैतागलेल्या नव-याने आपल्या पत्नीला लिहिलेली कविता....

(पत्नीने घरखर्चात व डामडौलात काटकसर करावी यासाठी पतीचा हा अट्टाहास)

"लाडके" कशासाठी गं तू
नवे नवे "कपडे" शिवतेस?
अगं.. जुन्या साड्यांमध्ये
तर तू "अप्सरा" दिसतेस!

ब्यूटी पार्लरच्या चक्रात
खरोखर तू पडू नकोस
चंद्रासारख्या सुंदर शीतल
चेहऱ्याला तू कुठलीही
क्रीम लेपू नकोस!

अगं सफरचंदासारखे
गुटगुटीत गोरे गाल तुझे
पावडर क्रीमची गरज काय
एकदा सखे ऐक माझे!

हॉटेलच्या जेवणामध्ये
अशी कुठली चव आहे?
तुझ्या हातच्या स्वयंपाका
राणी "अमृताची" चव आहे!

"धुणीभांडी"वाल्यांच्या नादाने
तब्बेत नको खराब करू
हातात झाडू घेवून आता
दोघेही कसे व्यायाम करू!

सोने चांदीचे अलंकार
कुरुपांसाठी बरे आहे
निसर्गसुंदर रुप तुझे
सोन्यापेक्षाही खरे आहे!

"पैसापैसा" करू नकोस
तो तर "मोहलक्ष्मी" आहे
माझ्या घरच्या अंगणाची
तू खरी "धनलक्ष्मी" आहे!

जेवणात तीन तीन भाज्या
काहींची सवयच ही प्यारी
एकाच तुझ्या भाजीला
प्रिये चव असते न्यारी!

राज्याच्या आर्थिक संसाराचे
शासनाचे तोकडे ग्यान आहे
कमी खर्चात घर चालवण्याचे
तुझ्याकडे खरे ज्ञान आहे

नको बोलावू माहेरच्यांना
हे गाव भुतासारखे काटते
सुटीत जावू तुझ्या माहेरी
तिथे स्वर्गासारखे वाटते!

कुणा कशाचा तर
कुणा कशाचा अभिमान आहे
बायकोच्या काटकसरीचा
मला खरा स्वाभिमान आहे!

कवी- बैंक पैसे देत नसल्या मुळे वैतागलेला नवरा

Forwarded post

देवाचिया दारीं, मनाचा मुजरा,

झुकवूनिया मान, हासे तो चेहरा ।। धृ ।।

जाई जेव्हां मंदिरी,

घेतां प्रभू दर्शन,

आनंदानें नाचते,

हर्षित चंचल मन,

नयन साठविती, त्या मंगल ईश्वरा,

देवाचिया दारी मनाचा मुजरा ।।१।।

नदीनाले धबधबा,

उंच उंच वृक्ष वेली,

कोकीळ गाती, मोर नाचे,

इंद्रधनुष्याच्या खाली,

रोम रोमातूनी शिरे, निसर्गाचा फवारा,

देवाचिया दारी मनाचा मुजरा ।।२।।

दु:खी – कष्टी दुबळा,

दीनवाणा दिसे,

प्रभूच्याच आज्ञेने,

भोग भोगीत असे,

जातां हृदय भरूनी, करि आसवांचा मारा,

देवाचिया दारी मनाचा मुजरा ।।३।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

सुख दुःखाच्या लाटेमध्ये,

तरणे वा बुडणे,

जगेल तो त्या क्षणी,

ज्याला माहित पोहणे ।।१।।

पोहणे जगणे कला असूनी,

अनुभव हा शिकवूनी जातो,

जागरुकतेने कसे जगता,

यशही त्याला तसेच देतो ।।२।।

जीवनाविषयी ज्ञान मिळवण्या,

कष्ट लागती महान,

परि केवळ एक अनुभवी प्रसंग,

सारे देतो मिळवून ।।३।।

अनुभवाचे ज्ञान श्रेष्ठ हे,

निसर्ग शिकवी क्षणोक्षणी,

सतर्कतेने वेचून घ्यावे,

दैनंदिनीच्या घटनामधूनी ।।४।।

बोल सारे अनुभवाचे,

त्या बोलीची भाषाच न्यारी

सुख दुःखाच्या गुंत्यामधला,

अर्थ सांगतो कुणीतरी ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तप्त लोखंडात, लपली ती आग

दिसे लाल लाल, जाळी सर्व भाग...१,

सुंदर फूलात, सुंगध तो छान

अवती भवती काटे, ते कठीण...२,

विजेची ती तार, प्रकाशी दिव्याला,

झटका तो देई, स्पर्श होता तिला..३,

सुखाच्या पाठीशीं, असे दुःख छाया

न दिसे ती आम्हा, असे मोह माया...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

यंत्रवत! झाला मानव

आमची *राजहंसी जोडी,
फिरते मस्त या तलावी,
डौलदार माझा राजा,
लोक आम्हा पाहत राहती,--!!

सौंदर्य आमुचे राजसबाळे,
मुखडे तर किती देखणे,
आम्हा पाहण्या होड चाले,
नेहमीच या तलावाकाठी,--!!!

डुबुक डुबुक पाण्यामध्ये,
आम्ही विहरतो शानदार,
रंग शुभ्र लोभसवाणे
आकर्षित लोक इथे फार,--!!!

पर' फैलावीत, सूर मारत,
सुळकन् पाण्यात जातो दिमाखदार जोड पाहुनी,
कुणी प्रवासी थक्क होतो,--!!!

लाटांच्या सिंहासनीकसे
झोकदार,आम्ही बसतो, वरखाली हालती त्या,
किती ऐटदार बघा दिसतो,--!!!

आम्हां न लागते रंगरंगोटी,
तुम्हा नकली माणसांगत,
नैसर्गिक सौंदर्य आमचे,
कित्येक वाखाणती अव्याहत,--!!!

अप्राप्यही लौकीकाला, स्वर्गीय आमची जात,
राजबिंडे लावण्य का,
कधी येते सामान्यात,--!!!

तेजस्वी आमची काया,
पाहण्यास खूप तरसती,
कुणास ठाऊक किती आम्हा,
कसे केव्हा पाण्यात पाहती,-!?

पाण्यातील प्रतिमा आम्हा,
उगाच पहा खुणावतसे,
वाटून खालील दोघांचा हेवा,
मन आंत डचमळतसे*,---!!!

हिमगौरी कर्वे.©

आताशा , मला माझी खोलीच छान वाटते..
बंद दरवाजा ,टेबल,खुर्ची , नि:शब्द एकांत..
संगे मैत्र पुस्तकांचे ! नित्य वाचतो लिहितो..
आताशा , मला माझी खोलीच छान वाटते..।।...१

आता न धाक अन दरारा माझाच कुणाला..
नाही त्रास माझ्या बुरसटलेल्या विचारांचा..
सारेच आता ! मुक्त , बेबंध स्वानंदात रमले..
आताशा , मला माझी खोलीच छान वाटते..।।...२

पुस्तके मुक्त बोलती ! गंधाळतात गतस्मृती..
अंतरी ओघळती मनभावनांच्या शब्दराशी..
एकांतात मी विणतो ! संवेदना कळ्यांच्या..
आताशा , मला माझी खोलीच छान वाटते..।।...३

बंद खोलीच्याच खिडक्या सताड़ उघड्या..
आवतरतो गवाक्षातुनी ! निसर्ग प्रसन्नतेचा..
तीच प्रसन्नता ! सुखद कुरवाळीते अंतराला..
आताशा , मला माझी खोलीच छान वाटते..।।...४

सांजरंगले क्षितीज सुखावते या बंद खोलीत..
पुन्हा जोपासतो नव्याने जीवनी जपलेले छंद..
जरी जीवन मर्त्य ! तरी स्मृती साऱ्या जीवंत..
आताशा , मला माझी खोलीच छान वाटते..।।...५

वृद्धत्वे नित्य जपावे साऱ्यांच्याच अंतरंगा..
त्यजुनिया अहंकारा ! निर्मोही तत्व जगावे..
जे लाभले ते सारेच ! मी मानतो दयाघनाचे..
आताशा , मला माझी खोलीच छान वाटते..।।...६

रचना:- ©वि.ग.सातपुते (भावकवी).
दिनांक :- ११ - ५ - २०१९ .

(मुक्त रचना)

ग्राहकाला शिलाईचे कपडे देताना टेलर
वारंवार हेच करीत असतो
कुठे टाका, कुठे बटण
तो शिवतच राहतो,

परीक्षक हातातील उत्तरपत्रिका
हिसकावून घेई पर्यंत
काही खरे,कुठे चुकीचे
काही न काही तरी
परीक्षार्थी लिहीतच राहतो,

शेवटचा श्वास आहे तोपर्यंत
चूक-अचूक निशाणा
तो सैनिक साधित
शेवट पर्यंत लढत राहतो,

कोणीही शस्त्र खाली
खाली ठेवत नाही
कोणीही आशा सोडीत नाही
अंतिम श्वास तुटे पर्यंत
*****

मूळ हिंदी कविता- अलका सिन्हा
मराठी अनुवाद- विजय नगरकर

संसारातील ऐहिक सुखे, धडपडीने मिळवीत असे

प्रयत्नातील आनंद खरा, भोगण्यांत तो दिसत नसे

उबग येई ह्याच सुखाची, जीवन खर्चीले ज्या करितां

त्या सुखांत समाधान नव्हते, जाणवले तेच मिळतां

प्रभू मिलनाचा आनंद तो, चिरंतर ते समाधान देयी

ईश्वरी मार्ग खडतर असूनी, क्लिष्टता येते मनाचे ठायीं

तसेच चाला उबग सोसूनी, कठीण अशा त्या मार्गावरती

यश येईल कष्टाचे परि, संपूर्ण समर्पण जेव्हां होती

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०