आयुष्य पुढे धावत असते,
वय सारखे वाढत असते,
पण......
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते ,,,,,

उच्छृंखल आणि समंजसपणा,
यामधली मर्यादा कळते,
अल्लडपणावर हलकीशी, प्रगल्भतेची झालर चढते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,

जगण्याची परिभाषा,
थोडी थोडी बदलू लागते,
काय हवे अन् काय नको,
हे नेमकेपणे कळू लागते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,,

मन जोडीदाराचं,
न बोलताच कळू लागते,
गोडी संसारातली,
एक पायरी वर चढते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,,

जगणे समजुन घेण्याचे,
हेच खरे वय असते,
याच वयात आपण स्वत:साठी, जगायचे असते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,

आयुष्याच्या चित्रपटातील,
हेच मध्यंतर असते,
इथूनच पुढे,
शेवटच्या क्लायमेक्स कडे
जायचे असते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,

म्हातारे होण्याआधीचे,
हे शेवटचे तरूणपण असते,
ते, आपण मनापासून उपभोगायचे असते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,,

चाळीशीनंतरही पावसात
भिजावेसे वाटणे,
हे मन अजुन हिरवे असल्याचे
लक्षण असते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,

चाळीशीपुढच्या मित्र मैत्रिणींनो, एकदा तरी अवश्य वाचाच....

खरंतर हेच वय आहेन आयुष्याला चॅलेंज करायचे.

त्याने शिकवलेले अनुभव वापरून, इच्छा असल्यास चाकोरी मोडून आपल्याला आनंद मिळेल ते सुरु करण्याचे.

आयुष्याच्या विमानाचा डिसेंड सुरु व्हायला अजुन अवकाश आहे. आत्ता तर कुठे "सिट बेल्ट ऑफ" ची साईन आली आहे.

ही वेळ आणि वय आहे "क्रूझ" करायचं, नवी क्षितिज गाठायचं, नवी आव्हान स्वीकारायचं, आयुष्याकडून शिकायचं, जे शिकलो ते इतरांना द्यायचं..!

कारण चाळीशी / पन्नाशी म्हणजे नृसिंह अवस्था.!

ना तरुण ना म्हातारा,
ना नवशिका,
ना पूर्ण अनुभव संपन्न,
ना खूप आसक्ति
ना पूर्ण विरक्ति,
ना पूर्ण सौष्ठव,
ना गलित गात्र,

आयुष्याच्या एका फेज मधून दुसऱ्या फेज मधे जायचा उंबरठा....

अरे जमवा मित्र दर महिन्याला,
घेऊन जा घरच्यांना फॉरेन ट्रिपला,
नसेल परवडत तर शक्य असेल तिथे करा एखादी "हनीमून स्पेशल" टूर वर्षातून एक दोनदा....

जमतील तसे आणि तेथे आपले अनुभव शेयर करा.

आपण आयुष्यात अनुभवलेले खड्डे चुकवायला इतरांना मदत करा,
पोरांचे मित्र व्हा,
त्यांच्या मित्र मैत्रिणींचे Buddy व्हा,
सामाजिक कार्यात सक्रीय भाग घ्या,
सभ्यतेच्या परिघात राहून बिनधास्त फ्लर्ट करा,
गॉसिप करा,
शाळेची गेट टुगेदर आयोजित करा,
ट्रेकला जा,
रिक्षा किंवा टॅक्सीवाल्यावर दादागिरी करून "आवाज कुणाचा" चे ऐन जवानीतले जोशाचे दिवस कधीतरी परत अनुभवा.

बर्फी वहिनी किंवा पेढा शेजारी दिसला तर हळूच कटाक्ष टाका.

औषधे किंवा गोळ्या ज्यांच्या नाशिबी लागल्या असतील त्यांनी त्या नेमाने घ्या, पण एखाद्या पार्टीत मित्रांबरोबर कॉलेजातल्या पहिल्या क्रशची आठवण जागवताना क्वचित एखादा पेग जास्त झाला तर त्याची झिंग पण एन्जॉय करा.

पावसात भिजा,
जॉगिंग करा,
सूर्यनमस्कार घाला,
लाँग ड्राइव्हला जा,
सिनेमे पहा,
काका / काकू म्हणतील त्यांचे काका / काकू व्हा,
दादा म्हणून जवळ येतील त्यांचे थोरले बंधू व्हा,
अनुभवाचं ओझं इतरांना वाटून थोड हलक करा.

मुख्य म्हणजे हसत रहा.
एकदा मनाशी पक्के बांधले की चाळीशीचा / पन्नाशीचा घाटमाथा म्हणजे, पालिकडल्या उताराची सुरुवात न वाटता अलिकडचा चढ चढून शिखर सर केल्याचा आनंद देऊ शकतो. पन्नाशी टेंशन न रहाता सेलिब्रेशन बनते.

आणि मग चाळीशी / पन्नाशी हा फक्त एक आकडा रहातो...
जस्ट अनदर ब्लडी नंबर...

म्हणूनच म्हणतो .....
ENJOY YOUR
चाळीशी पुढे ......

-- From Whatsapp share for you

म्हातारपण असतं नाजूक साजूक
तापून निवणाऱ्या एका काचेप्रमाणे
म्हातारपण असतं दुखरं ठुसठुसतं
उगा सलणाऱ्या शब्दांच्या वेदनांगत

म्हातारपण असतं थकलेलं शीणलेलं
दाट कापडाच्या उसवत्या वीणीप्रमाणे
मन असतं अस्थिर, भिरभिरणारं
तरंगणाऱ्या एका नि:संग पर्णाप्रमाणे

म्हातारे डोळे असतात हळवे
थोड्याशा प्रकाशाने भिरभिरतात
जराशा आपुलकीनेही पाझरतात
किंचित तिरीपीने येते तिरीमिरी
आधाराला अशावेळी लागतं कुणीतरी

म्हातारपण एकटं एकटं असतं
आतुरतेने वाटते हवी कुणाची साथ
आभाळ पेललेले हे समर्थ हात
आज कागद झेलतानाही शरमतात

आहे का परप्रकाशी हे म्हातारपण
परावलंबी, अगतिक, लाजिरवाणं
आग ओकून निद्रिस्त ज्वालामुखीप्रमाणे
कि निष्पर्ण होत जाणाऱ्या वृद्ध वृक्षाप्रमाणे

म्हातारपण असतं साजिरं गोजिरवाणं
मायेच्या मेणागत सहज पाघळणारं
स्निग्ध, शांत निष्पाप नि निरागस
सोबत अनुभवाचे गहिरे श्वास-निश्वास

आम्ही शोधताना मोठेपणाच्या पाऊलखुणा
ठसे उमटवणारी पाऊले मागेच रहातात
भराभरा चढताना प्रगतीच्या पायऱ्या आम्ही
जाणवतही नाही ते स्पर्शणारे आशीर्वादांचे हात

म्हातारपण आपलं हे आपलंच असतं
सतत आपली पाठराखण करतं
निवांत टेकावं कधी तर अचूक गाठतं
विरळ केसांतून, अरळ बोळक्यातून हसत राहतं

उगा धावतो साठवण्या तारुण्याचे कवडसे
दृष्टीआड करुन जवळचे वार्धक्याचे वळसे
विकासत जीवन असे फुलत जाते लोभसवाणे
गडद रुपेरी सुरांनी खुलून येते जीवनगाणे

म्हातारपण असतं संपन्न सिद्ध, द्यावे त्याला काय देता
एक मायेची फुंकर, आपुलकीची ओंजळ नि तेवती कृतज्ञता

- यतीन सामंत

जें कांहीं मिळतें कोणाला मदिरापानानें
त्याहुन कैकपटीत फायदा मदिरा-गानानें
मद्यपान अतिरिक्तच होतें, शुद्ध उरत नाहीं
मद्य-गान अतिरिक्त, धुंदवी शुद्धीत राहुनही ।।

”होळीचा सण अन् ‘गटारी अवस’ अमुचे लाडके
रात्र ‘ओली’ ती, कुणीही ना पिण्यां अडवूं शके” ।
”हाय ! दोस्तांनो, तुम्हांला सण कशाला लागती ?
‘भरुन पेला कर रिता’, हें रोजचे क्षण सांगती” ।।

सर्वांपुढे निजदु:खा मिरवीत ल्यायलो मी
क्लेशांबरोबर थोडी मदिराहि प्यायलो मी
झिंगून धुंद झालो, उतरली नशा नंतर
पण, वेदना मनाची राहीच मजबरोबर ।।

हें मद्य म्हणा वा ‘जळजळणारें जल’
अमृत म्हणा हवें तर, किंवा म्हणा हलाहल
कांहीही नाम ठेवा, पण ‘नांवें ठेवुं नका’
हें ‘संजीवन’ जीवनिंचें, त्याविण हा जन्म फुका ।।

रे घेऊं द्या ज़राशी, कां ‘नाट’ लावता रे ?
मद्यालयात जातो, कां वाट अडवतां रे ?
या, बसून माझ्यासंगें थोडीतरि चाखा तुम्ही
रे मान सुरा-राज्ञीचा थोडातरि राखा तुम्ही ।।

हातामधें सुरेचा पेला काठोकाठ आहे
हा पेला म्हणजे स्वर्गसुखाची वाट आहे
या पेल्यामधे सुरेचा झगमगता थाट आहे
ती कंठामधें उतरतां, आनंद-लाट आहे ।।

द्या सुरा मजला ज़रा, ना तर मला मारा सुरा
या सुरेचा मोह पडला यक्ष-गंधर्वां-सुरां
जर सुरा नाहीं मिळाली, काय जगण्यांची मजा ?
द्या सुर्‍यानें मरण, मदिरेविण असे जीवन सज़ा ।।

सुरा : (१) मदिरा, मद्य ; (२) चाकू .

सुरां : देवांना . नाट लावणें : अपशकुन करणें

अडखळत बोलतो मी, धडपडत चालतो मी
मधुनीच तोल जातां, धरणीस चुंबतो मी
‘वृद्धत्व यास आले’, म्हणती बघून सारे ,
पण, मद्य फार झालें, म्हणुनी असें घडे रे ।।

रोगास माझिया या, मद्यार्क फक्त चाले
खाणें नको, ‘पिणें’ द्या, हें पथ्य सक्त चाले
हा ‘डोस’ रोज मज द्या, ना तर अशक्त होतो
चाटून थेंब-मदिरा, ‘अस्तित्व-मुक्त’ होतो ।।

दारूवर कैसी बंदी ?, की नुसती उगिच प्रसिद्दी ?
चालतोच खुल्ला धंदा, खुर्च्यांना चारुन चंदी
मदधुंदांच्या कुटुंबां आक्रंद कराया बंदी
अधिकारधुंद जे, त्यांना ठेवूं कायम आनंदी ।।

प्राशकहो, तुम्हांसाठी हा सिग्नल लालच असतो
दारूबंदी असतांना, परवाना कोणां नसतो
पण या दारूबंदीची खुर्च्यांना नाहीं पर्वा
त्यांच्यासाठी तर आहे सिग्नल कायमचा हिरवा ।।

प्राशक : पिणारे

-- सुभाष स. नाईक.

हांसत आली सूर्य किरणे
झरोक्यातून देव्हारयांत
नाव्हू घालूनी जगदंबेला
केली किरणांची बरसात

पूजा केली किरणांनी
जगन्माता देवीची
प्रकाश स्पर्शुनी चरणाला
केली उधळण सुवर्णांची

तेजोमय दिसू लागले
मुखकमल जगदंबेचे
मधुर हास्य केले वदनी
पूजन स्वीकारते सूर्याचे

रोज सकाळी प्रात:काळी
येउनी पूजा तो करितो
भाव भक्तीने दर्शन देउन
स्रष्टीवर किरणे उधळतो

कोटी कोटी किरणांनी
तो देवीची पूजा करितो
केवळ त्याची पूजा बघुनी
मनी पावन मी होतो

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

आई अंबाबाई
तू दर्शनाला ये गं
तुझ्या भक्तित लिन मी
मन माझे बावरे गं

सातपुडा डोंगर रांगा
तिथेच तुझी वस्ती गं
थकला हा जीव माझा
दर्शना मी कशी येऊ गं

नवस मला फेडायचा
जोगवा मला मागायचा
गोंधळ तिथे घालायचा
जागर मला करायचा

मन माझे बावरे गं
चुकलं का ,ही भिती गं
आशिर्वच घेण्या तुझे
मनोमनी आतुर गं
मन माझे बावरे गं

-- सौ. माणिक (रुबी)

एके काळीं हवे होते,

मजलाच सारे कांहीं

आज दुजाला मिळतां

आनंद मनास होई

माझ्यातील 'मी ' पणानें

विसरलो सारे जग

तुझ्यामध्येंही ' मी ' आहे,

जाण येई कशी मग

जेंव्हा उलगडा झाला

साऱ्या मध्ये असतो 'मी'

आदर वाटू लागला,

जाणता 'अहं ब्रह्मास्मि'

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

न पोंहचे झेप विचारांची, टिपण्या त्याचेच सौंदर्य

अप्रतीम सृष्टीचा तो कर्ता, शोधण्या तयासी मन जाय

थवेच्या थवे उडत जातां, पक्षी दिसती आकाशीं

विहंगम ते दृष्य भासे, आनंदूनी टाकती मनासी

बघतां संथ नदीकडे, लय लागूनी जात असे

प्रचंड बघूनी धबधबा, चकीत सारे होत असे

ऐटदार तो मयुर पक्षीं, आकर्षक ते नृत्य दाखवी

सप्तरंगाचे इंद्रधनुष्य, काळजाचा ठाव घेई

निसर्गातील प्रत्येक अंगी, भरलाआहे सौंदर्य ठेवा

आंस राहते लागून मनीं, कलाकार श्रेष्ठ तो जाणावा

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

महिमा कसा प्रभू तुझा आगळा,

पावन करसी तूं भक्ताला,

नाम न घेतां तुझे मुखी, परि भक्त सख्याला भेटून गेला ।।धृ।।

पुंडलीकाची महान भक्ती,

माता पित्याचे चरणी होती,

त्याची सेवा तुजसी खेचती,

कसा उकलू मी ह्या कोड्याला, ।।१।।

नाम न घेतां तुझे मुखी, परि भक्त सख्याला भेटून गेला

पातिव्रत्य हे दैवत समजूनी,

पतिसेवेला घेई वाहुनी,

सावित्रीने दिले दाखवूनी,

प्रभू वाकती सती शब्दाला, ।।२।।

नाम न घेतां तुझे मुखी, परि भक्त सख्याला भेटून गेला

कांहीं करीती सेवा गुरुची,

मानव सेवा हीच कुणाची,

शक्ती वाढवूनी सत्कर्माची,

पात्र ठरती प्रभू दर्शनाला, ।।३।।

नाम न घेतां तुझे मुखी, परि भक्त सख्याला भेटून गेला

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कर पडले चरणीं

भाव जाण देवा ।।धृ।।

देह झुकला पुढती

लिनतेनें मान वाकती

मनाची करूनी एकाग्रता

भावनेला वाट देतां

अश्रू दाटले नयनी अंतरीचा दिसे ओलावा १

कर पडले चरणी भाव जाण देवा,

प्रथम येई भावना,

जागृत करते मना

मनाचा ताबा देहावरी

तच तुजला प्रणाम करी

घे प्रभू जाणूनी अत:करणातील ठेवा २

कर पडले चरणी भाव जाण देवा

मुखी नाम तुझे घेई

देह सारा शहारून जाई

आनंदाची फूटते उकळी

नाचते मन सर्व काळी

मनाचा चंचल स्वभाव समजोनी तू घ्यावा ३

कर पडले चरणी भाव जाण देवा

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०