जीवनांतले चित्र पालटूनी, रंग ते बदलले

जनी जनार्दन ठरविले, सारे काय मिळविले ।१।

सुंदर तसबीर एक आणली, देवी श्री लक्ष्मीची

श्रद्धेचे भाव गुंतविले, पूजा करूनी तिची ।२।

शिक्षण घेवूनी ज्ञान मिळविले, कष्टानें सारे

शरीर होते चैतन्यमय, आणि धडपडणारे ।३।

रंग बधितले जीवनांतील, विविध छटांचे

सजविण्यास लागते त्या छटांना, बळ संपत्तीचे ।४।

ज्ञान आणि प्रयत्न जेव्हां, एक ठिकाणी असे

प्रसन्न करण्या धन लक्ष्मीला, अडचण येत नसे ।५।

शक्ति, युक्ति, बुद्धी एकटवूनी, परिश्रम केले

धनराशीचे अल्प भांडार, त्याने जमविले ।६।

तेज चमकले त्याच्या जीवनीं, धन लक्ष्मीचे

समजूं लागला फार सुखी, क्षण कर्तृत्वाचे ।७।

माहीत नव्हते लक्ष्मी असते, चंचल स्वभावी

केव्हां येईल जाईल कशी, भंरवसा तो नाहीं ।८।

चालत असतो खेळ नियतीचा, गमतीनें सदा

कुणाचे फांस कसे पडतील, कळेना अनेकदां ।९।

कमाईस त्याच्या ओहोटी लागली, व्यवहारामध्यें ती

प्रयत्न सारे फोल ठरूनी, अपयश येती ।१०।

निराश बनले जीवन सारे, अंध:कार झाला

दु:खाच्या त्या चटक्यामध्यें, जीव होरपळला ।११।

मार्ग बदलले पूर्ण तयानें, आपल्या जीवनाचे

धन कमविणें लक्ष नव्हते, त्याच्या प्रयत्नांचे ।१२।

वाचन करूनी चिंतन केले, मन रमविण्या चित्ताला

ध्यान साधना देवूं लागली, आनंद त्याला ।१३।

विसरूनी गेला हलके हलके, दु:ख निर्धनतेचे

काव्य लेखनानें उघडले द्वार, नव जीवनाचे ।१४।

चकीत झाला एके दिवशीं, बघूनी तसबिरीला

श्री लक्ष्मीचे ठिकाणी सरस्वतीचा, बदल कुणी केला ? ।१५।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

e-mail- bknagapurkar@gmail.com

मीच शोधात होतो
मीच शोधात होतो सत्याच्या वेड्यागत कित्येक वर्षे
पण जे सापडले ते मला कधी कळलेच नव्हते
मीच शोधात होतो खर्याक प्रेमाच्या त्या वर्षानुवर्षे

जेंव्हा सापडले ते मलाच नको झाले होते
मीच शोधात होतो मोल्यवान वस्तुच्या कित्येक वर्षे
ती सापडता माझे कस्तुरीमृग झाले होते
मीच शोधात होतो ज्ञानसागराच्याच वर्षानुवर्षे

ते दिसणार मज तव माझे नयन मिटले होते
मीच शोधात होतो माझ्याच प्रतिभेच्या कित्येक वर्षे
ती सापडली तेंव्हा जगणे नको झाले होते

कवी – निलेश बामणे ( एन. डी. )

-- निलेश बामणे

निघून जरी जाशी,---
मम आयुष्यातुनी तू ,
तरी सारखा मागे उरशी,
लपलेल्या अंत:करणी तू ,---
तीर जसा वेगे शिरतो,
घायाळ करत अचानक,
तसा तू बाण बनतो,
छेद आरपार देत,--!!!
तो जसा बंबाळ करी,
पर्वा ना त्याला कुठली,
कोण त्याला थोपवी,
न कुणी त्यावर मात करी,
तसेच तुझे घुसणे,--
मम हृदयी, आंत आंत,
कितीदा नव्याने पुन्हा जगावे मरणच पाहे अगदी वाट,--!!! मुखवटे सुखाचे घालून सगळे,
आता थकावयांस होते,-- मुखवट्यामागे काय दडले ते, कुणास काय ठाऊक असते,--? रात्रंदिन तुझे असे छळणे,
कुठवर मी आता सहावे,?
बरसात पोकळ सुखांची होता, त्यात किती कोरडे राहावे,--
तू स्वतःत नाहीस राहिला,
तितुका माझ्यात सामावला,---
दूर तरी कसे जावे,--
प्रश्न अनुत्तरीत राहिला,--!!!

हिमगौरी कर्वे ©

एकदा एका अस्वलाने झाडामागे लपून सिंहाला जंगलात फिरताना पाहिलं.

जंगलचा राजा सिंह जंगलात रुबाबात फिरे. थोडसं चालून मग पुन्हा एकदा मागे वळून बघे.

अस्वलाला वाटलं…

‘आपण ही जंगलचा राजा व्हावं.

सिंहासारखं रुबाबात फिरावं.’

हे असेच मी बनावे..
नी असेच मी घडावे..
शब्दांनी ही रे माझ्या,
माणसासाठीच लढावे.

( “आम्ही साहित्यिक” फेसबुक ग्रुपवरुन )

किती मिळाले तरी कमी हे
हे माझे अन ते माझे
जग सगळे हे पुढे धावू दे
निवांत मी अन घर माझे...

पावसाच्या पहिल्या सरीत,
हातातली छत्री अलगद उघडली...
आणि नकळत तुझी आठवण
मनाच्या उंबरठ्यावर येऊन थांबली.

छत्री अजूनही पावसापासून जपते,
पण तू नसल्यापासून
मनाला भिजण्यापासून
कोणीच वाचवू शकलं नाही.

एक दिवस वाऱ्याच्या झोताने
छत्री उलटी झाली...
काड्या मोडल्या, कापड फाटलं,
आणि तेव्हाच समजलं
जगात काहीच कायमचं नसतं.

आजही पाऊस तसाच बरसतो,
हातात छत्रीही तशीच असते.
फरक एवढाच...
आता अंग भिजत नाही,
पण मन मात्र प्रत्येक सरीसोबत
चिंब भिजून जातं.

छत्रीची सावली अजूनही मिळते,
पण तुझ्या प्रेमाची ऊब
कुठेच सापडत नाही.
पावसाचा प्रत्येक थेंब
तुझ्या आठवणींचं नाव घेऊन
डोळ्यांत अलगद दाटून येतो.

आयुष्याच्या या अखंड पावसात
एकच इच्छा अजूनही जिवंत आहे,
एकदा तरी पुन्हा
तुझ्यासोबत एका छत्रीतून चालावं...
शब्द नकोत, स्पष्टीकरण नको.
फक्त तुझा हात हातात असावा,
आणि पाऊस मनमोकळा बरसत राहावा.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

शोधत होतो रुप प्रभूचे, एक चित्त लावूनी ।
अवंती भवंती नजर फिरवी, श्वास रोखूनी ।।१।।

शांत झाले चंचल चित्त, शांत झाला श्वास ।
ह्रदयनाडी मंद होऊनी, चाले सावकाश ।। २।।

पचन शक्ती हलकी झाली, जठराग्नीची ।
शिथील झाली गात्रे सारी, देह चैतन्याची ।।३।।

देहक्रियांतील प्राणबिंदू , असे ईश्वर ।
समरस होतां त्याच शक्तिशीं, होई स्थिर ।। ४।।

शोधामध्यें चिंतन करतां, ध्यान परी लागते ।
समाधी स्थितीत येतां प्राण, अनंतात मिसळते ।।५।।

नाही दिसले रुप ईश्वरीं, आगळे एकटे ।
विश्वमंडळ तोच असतां, शोधू तयास कोठे ? ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

उंच चढूनी हिमालयी, झेंडा तो रोविला
गीरीराजाचे शिरावरी, विजय संपादिला ||१||

उंचाऊनी बघे मानव, अथांग जगताला
विज्ञानाच्या जोरावरती, अंतराळात गेला ||२||

युगा युगाचा चंद्रमा, केला अंकित त्याने
त्याच्या देही ठेवी पाऊल, मोठ्या अभिमानाने ||३||

अगणित दिसती गृहगोल, त्याचा दृष्टीला
सीमा न उरली आता मग, चौकस बुद्धीला ||४||

चकित होतो प्रथम दर्शनी, विज्ञाना बघता
दिसून येती अनेक गुढे, एक एक उकलता ||५||

किती घेशी झेप मानवा, उंच उंच गगनी
वाढत जातील क्षितिजे, तितक्याच पटींनी ||६||

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

-- स्वाती ठोंबरे.