तू आहेस ना घरट्यात
मी आत्ता आलो'
असं म्हणून तो गेला
तेव्हा मला दिसला - अपरंपार विश्वास
.त्याच्या डोळ्यात
दूरदेशी जाताना लढावं लागलंच
तर आपले जायबंदी पंख घेऊन
तो येईल माझ्याचकडे
किंवा टिपलेलं सोनं मोती
आणून देईल माझ्याच पदरात !
त्याच्या डोळ्यातला विश्वास - मला जपायलाच हवा !
हसरं चिवचिवतं चिमणंपाखरू घरट्यात शिरलं
तर त्याला मी दिसलेच नाही
त्याला मी हवी होते.
त्याच्या दृष्टीत पोरके अश्रू तरळले
तेवढ्यात त्याला मी दिसले
आणि पाखरू चिवचिवलं हसून पुन:
त्याच्या हसण्यानं घरट्यामध्ये आभाळ थिटं झालं
त्याचं हसणं मला जपायलाच हवं !
एकदा मीही आभाळात गेले
परतल्यावर दिसली त्याच्या नजरेत माझी प्रतीक्षा
आणि चिवचिवत पाखरू माझ्या गळ्यात पडलं
तेव्हाच ठरवलं -
आभाळ निसटलं हातातून तरी चालेल
घरटं जपायला हवं!

-सौ. राजलक्ष्मी देशपांडे

आम्ही नाही त्यातले म्हणत ….. नाकारलं कोणीही किती …. तरी प्रत्येकाला वाटतंच असते ….. कसली ना कसली भीती ….

तू असा, तू तसा,तू कायसा, कायसा,
अनंत रुपे भगवंता,
घेतोस कशी रात्रंदिवसा,--!!!

कधी वाऱ्याचा स्त्रोत तू,
कधी, खळखळणारे पाणी,
कधी खोल खोल दरी तू,
कधी कोकिळकंठी मंजूळगाणी,-!!

शोधावे कुठे तुला, तळ्याकाठी,
झऱ्याजवळ का धबधब्यात,
सोनेरी उन्हात राहशी,
का डोंगरातील कपारीत,--!!!

बाळाच्या हास्यात दडशी,
का अंधारल्या गुहेत,
प्राण्यांच्या दिमाखी बघावे,
का पक्ष्यांतील सौंदर्यात,--!!

जगातील आश्चर्यात पहावे,
की, माणुसकीच्या ओघात,
देवघरात असशी का तू,
का सज्जनाच्या हृदयांत,--!!!

फुलांतील सौंदर्य, गंध तू,
की फळातील मधुरपण,
माणसातील विवेक तू का, त्याच्यातीलच सूज्ञपण,

कुठे कुठे पाहू तुला,
न पाहताच भासशी तू,
आहेस अंतरातील खूण,
नि काळजांतील धून,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

आमच्यासाठी घर हेच
आमचं संपूर्ण विश्व होतं
विश्वाच्या पसाऱ्यात यांना मग
आमचंच घर कसं दिसत नाही

आसूसून यांच्यासाठी आम्ही
किती जमवले आनंदाचे कवडसे
नाही खिजगणतीतही त्यांच्या
आम्ही किंवा आमचे उसासे

उमेद होती तेव्हा कशाकशाची
तमा नाही बाळगली श्रमाची
उमजत नाही बाळगावी का
उमेदही यांच्या तारतम्याची

केवढा ध्यास आम्हाला, यांचे
हात लागावेत गगनाला
पाय तरी ठरतील जमिनीत का
वाटते आता शंका मनाला

घ्यावी भरारी त्यांनी म्हणून
धावलो घेऊन वेड्यागत आपण
दिशा हुकली की आशाच चुकली
वाटतं पाहून आता रिकामं अंगण

कळकळ नि काळजी आमच्या
असायची काळजात घर करुन
आता नशिबी आहे रहाणं
काळजाला पडलेली घरं मोजून

काळजातले झरे आमच्या
वाहले प्रसंगी प्रवाही बनून
कातळात खडखडाट यांच्या
नसावा पाझर जराही काहून

सदैव अवतीभोवती यांच्या
करत आम्ही बाळ, बाळ
त्यांना फुरसत नसावी पुसाया
का असाही आता यावा काळ?

व्यापात कामाच्या आपण
तरीही घेत होतो यांची चाहूल
गुंग हे स्वतःतच कायम
विश्वात आपल्या होऊन मश्गूल

यांच्या हुसक्याच्याही धसक्याने
जागलो कितीकदा दचकून आपण
धसका अजूनही बसतो हृदयाला
हाक आमची कुठंवर पोचेल
कानावर यांच्या की पल्याड होऊन

आमच्या अपेक्षांची तुम्ही
करा भले उपेक्षा, केवळ
उपेक्षेचीच तुमच्या करायला
लावू नका आम्हाला अपेक्षा

एकंदरीत हे जगच सारा आहे केवळ भास
तेव्हाही, जेव्हा वाटलं आपण होतो मुलांचे
आताही, अन्... जेव्हा जाणवतं मुलं नव्हतीच आपली

-संगोपनास समर्पण
(आईच्या, आईच्या पिढीच्या आशंकित भावनांना शब्दरुप)

--यतीन सामंत
ऋणानुबंध या कविता संग्रहातून
(९/१२/२००१)

अंतरी रूप पाझरते
स्मरण नेत्री ओघळते...
सांग ! कसे विसरावे
मनआभाळ ते दाटते...

श्रावण, प्रीतबरसला
लाघव ते रिमझिमते...
मृदगंधलेली, सुगंधा
गगना भारूनी जाते...

व्योमात कृष्णसावळा
ब्रह्मात, पावरी घुमते...
लडिवाळ नाद मधुरम
मनी भक्तीप्रीत प्रसवते...

हेच भाग्य साक्षात्कारी
जन्मोजन्मी, सुखावते...
ती राधा अन ती मीरा
आत्माच समर्पूनी जाते...

–वि.ग.सातपुते.( भावकवी )

9766544908

रचना क्र.१९१

८/८/२०२२

तुझ्या माझ्या भावनांतुन
सदैव प्रेमानं आरवावं
नव्या सुंदर कल्पनांनी
घर आपल सारवावं

तुझ्या सुंदर डोळ्यांनी
तू मला भुलवावं
प्रेमाच्या झोक्यावर
मी तुला झुलवावं

कोलमडलो कधी तर
एकमेकांना सावरावं
आपल्या क्रोधाला आपण
संयमाने आवरावं

गैरसमजाच्या खड्यांनी
समंजसपणे बुजावं
छोट्या छोट्या कुरबूरींना
तू दूरवर फेकावं

तुझ्या माझ्या स्नेहाला
दोघांनी साचवावं
नात्याच्या बंधांना
तुटण्यापासून वाचवावं

तू कधी खोटं खोटं
माझ्यासाठी हरावं
मी कधी तुझ्यासाठी
जग सारं जिंकावं

झालेल्या तुझ्या चूकांना
मी अगदी सहज विसरावं
कधी माझ्या कुशीत शिरून
तू दूःखाला ओघळावं

तुझ्या माझ्या प्रेमाला
ह्रुदयात खोलवर रूजवावं
दोघांच्या सहजीवनात
प्रेमाचे सुंदर फुल उजवावं

- डॉ.सुभाष कटकदौंड

कितीक वेळा धुतला कोळसा, रंग न बदले त्याचा ।

उगाळता झिजून जाई, परि काळेपणा कायमचा ।।

भट्टीत घालून त्यास जाळता, घेई रंग लाल कसा ।

शुभ्रपणा हा दिसून येतो, राही न जेंव्हा कोळसा ।।

मलीनता ही मनामधली, खोल रूजली असे ।

विचारांतील तर्कज्ञान , शुद्धीसाठी पुरे नसे ।।

गुरू लागतो अग्नी सारखा, चित्त शुद्धी करिता ।

ज्ञानभट्टी पेटवून देई, जाळण्या अशुद्धता ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

नाम घ्या हो तुम्ही, प्रभूचे सतत

नामस्मरण , असू घ्या मुखांत ...१

काय सांगावी, नामाची थोरवी

दगडही जेथे, तरंगून जाई...२

रोम रोमामध्यें, प्रभूचा संसार

बनून कवच, रक्षती शरिर...३,

नामाची लयता, मन गुंतवून

एक होतां चित्त, जाई आनंदून...४

अंतीम ध्येय, ईश समर्पण

नामानी साधती, प्रभू सर्वजण...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com