कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

इमारतीचा झाला आहे आता खंडहर,
अनेक खिडक्यात आहेत दोन जीर्ण,
एकमेका पाहत, म्हणत एक दुसरीला,
आहे का कोणी आपली काळजी घ्यायला?
काळ चालला आहे वेगात,
न थांबता, न संपता,
बिचाऱ्या पाहत होत्या वाट
आपल्या ‘कांती’ बदलाची !
ओसरला त्यांचा आनंद क्षणात,
आले होते कोणी इमारत पाडण्या,
काही होत्या सुपात काही जात्यात,
बघोनिया दूर, भयंकर प्रश्नचिन्हांत !
संपला होता त्यांचा निवास,
करोनिया मन घट्ट,
सारोनिया दूर विचार,
फिरून नाविण्याचा पुनर्विचार !

जगदीश पटवर्धन

कवि होणें सुलभ असावे रसिक होण्यापरि

जिवंत ठेविती कवितेला हीच मंडळी खरी

भावनेचे उठतां वादळ व्यक्त होई शब्दानीं

भाव शब्दांचा हार दिसतो काव्य ते बनूनी

भाव येणे सहज गुण तो मानवी मनाचा

परि बंदिस्त त्याला करणे खेळ हा कवीचा

शब्द पिंजरा नि भाव पक्षी ओळखी को रसिक

कवि मनाशीं 'स्व' भावांचे करी जुळवणूक

कविते वरली टीका टिपणी मूल्यमापन त्याचे

खरी चेतना रसिक असूनी भाव जागवी मनाचे

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

तिक्ष्ण दृष्टी दे घारीसम, देवा तिजला ।
दूरवर बघत राहीन, ती लेकीला ।।१।।

लेक चालली निरोप घेवूनी, सासरी ।
भरल्या नयनी माय उभी, शांत दारी ।।२।।

जड पावले पडता दिसती, लेकीची ।
ओढ लागली त्याच पावलांना, मायेची ।।३।।

उंचावूनी हात हालवीत, चाले लेक ।
जलपडद्यामुळे दिसे, तीच अंधूक ।।४।।

वाटेवरूनी जाता जाता, दृष्टीआड झाली ।
अश्रूपूसून पदराने, माय घरात आली ।।५।।

दूर गेले ते पाखरू, आकाशी उडून ।
स्वैर जगण्या, आपलेच पंख फूटून ।।६।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

सखया तुझ्याचसाठी,
मन माझे अंथरले,
पायरवाने रे तुझ्या,
हर्षभरित ते जाहले,
सखया तुझ्याचसाठी,
डोळ्यात दिवे लावले,
पंचप्राणांच्या ज्योतींनीं,
मनोमन तुझं ओवाळले,
सख्या तुझ्याचसाठी,
हृदयाचे सिंहासन केले,
विराजमानी त्यावर तुला,
स्वप्न डोळा पाहिले,
सख्या तुझ्याचसाठी,
ओठी गीत स्फुरले,
शब्दांचे हार करुनी,
फक्त तुज अर्पियले,
सखया तुझ्याचसाठी,
चित्ती उगा थरारले,
नवथर भावना कल्लोळी,
रात्रंदिन बघ हिंदोळले,
सखया तुझ्याचसाठी,
प्रेमरस ना उफाळले, शृंगाराच्या कल्पनांनी
अंगांग माझे शहारले,
सखया, तुझ्याचसाठी,
स्त्रीत्त्व सार्थ वाटले,
सर्वस्व रे अर्पायला,
"सिद्ध" मी जाहले,---!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

शब्दभावनांची झाली उधळण

रविबिंबाला निरोप देण्या
संध्या अवतरली
त्याच वेळी त्या कवेत घेण्या,
रजनी आतुरली II

रजनी, उषा, अन संध्याराणी
असती त्या भगिनी
परी रवीवर प्रेम तिघींचे
शुद्ध नी आरसपाणी
रवीमिलनाला तिघींची ही त्या
हृदये आतुर झाली
त्याच वेळी त्या कवेत घेण्या
रजनी आतुरली II

गौरवर्ण ती उषा म्हणाली
माझे स्थान पहीले
ब्राह्ममुहूर्ती मलाच रवीने
सर्व प्रथम पाहिले
आमुच्या मिलने रोज रोज ती
सोनसकाळ सजली
त्याच वेळी त्या कवेत घेण्या
रजनी आतुरली II

संध्याराणी असे सावळी
शांत सोज्वळ असे
आमुचे मीलन होवो जेव्हा
भास्कर दमत प्रवासे
आमुच्या मिलना जन म्हणतील हो
तिन्हीसांज ती झाली
त्याच वेळी त्या कवेत घेण्या
रजनी आतुरली II

अनेक नावे त्या रजनीची
निशाही म्हणती तिला
काळी कुट्ट परी स्वभाव शीतल
शुक्र तारा वेणीला
मम सदनी रवी निद्रा घेईल
लाज लाजून म्हणाली
त्याच वेळी त्या कवेत घेण्या
रजनी आतुरली II

जनहो ही तर कवी कल्पना
तिघीही एक स्वरूपं
अवनी अन सूर्याच्या भ्रमणे
विविध भासती रूपं
संध्या रजनी उषानेच ती
दिनचर्या ठरविली
त्याच वेळी त्या कवेत घेण्या
रजनी आतुरली II

काव्यरचना -©प्रमोद जोशी
जळगाव
9422775554

जमले होते असंख्य भाविक, जगंदबेच्या दर्शना ।

कांहीं तरी मागत होते, हात जोडूनी चरणा ।।

दयावान ती आहे समजता, गर्दी होते तिजपाशीं ।

कधी न दिले काहींहीं तिजला, मग ही मागणी कशी ? ।।

जावू नका दर्शनास तिच्या, रिक्त अशा त्या हाताने ।

तिला पाहिजे ताट पूजेचे, भरलेले भक्ती भावाने ।।

व्यर्थ होवून जाती ते श्रम, भक्तीभावाच्या अभावी ।

उभे आयुष्य वाऱ्या करूनी, हाती काही न येई ।।

मानव रूप देऊनी तिजला, धनादी वस्तू अर्पिती ।

पूजाविधींचा थाट करूनी, मोठेपणा दर्शविती ।।

भक्तीची ती भुकेली असूनी, काही न लागे तिजला ।

केवळ तुमचे भाव जाणूनी, सर्वच मिळेल तुम्हाला ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

जेव्हां मी म्हणतो माझे,

सोय माझी असते त्यांत,

देह जगविण्या कामीं,

प्रयत्न हे सारे होतात ।।१।।

देह वाटते साधन,

प्रभूकडे त्या जाण्याचे,

त्यासी ठेवतां चांगले,

होते चिंतन तयाचे ।।२।।

भजन करा प्रभूचे,

सुख देवूनी देहाला

परि केवल सुखासाठीं,

विसरूं नका हो त्याला ।।३।।

देह चांगला म्हणजे,

ऐष आरामीं नसावे,

ती एक सोय असूनी,

त्यांने प्रभू मिळवावे ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सारे जीवन जाते,

आपले अन्न शोधण्याकडे,

काय उरते आमच्या हाती,

विचार करा थोडे ।।१।।

जीवनाची मर्यादा ठरली,

आयुष्य रेखेमुळे,

आज वा उद्या संपवू यात्रा,

हेच आम्हांस कळे ।।२।।

धडपड करी आम्ही,

सारी देह सुखासाठी,

विचार ही मनांत नसतो,

इतरांच्या करिता ।।३।।

वेळ काढावा जीवनातुनी,

इतरांसाठी थोडा,

सार्थकी लावा आयुष्य तुम्ही,

जीवन शिकवी धडा ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

बंधन मुक्तीसाठीं असतां,
बंधनात ते पाडी
कर्मफळाचे एक अंग ते,
टिपे दुसरे बाकी ।।१।।

साध्य करण्या जीवन ध्येय,
देह लागतो साधन म्हणूनी,
सद्उपयोग करूनी घेतां,
साध्य होईल हे घ्या जाणूनी ।।२।।

हिशोब तुमचा चुकून जाता,
तोच देह बनतो मारक,
विनाश करीतो मागें लागतां,
मिळविण्यास ते ऐहिक सुख ।।३।।

बंधन पडते आत्म्याभोंवती,
शरिरांतल्या वासने पायी,
वासनेच्या आहारी जातां,
बंधनास ती बळकटी येई ।।४।।

तपसाधनेचे कष्ट करूनी,
देह करीतो आत्म्यास मुक्त,
देहाचे बंधन पडते,
जेव्हां बनतो वासनायुक्त ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com