क्षण आनंदाचा
जपला मनात..
ऋतू वेगळा
फुलला कळ्यात..

अडकलो जरी
वेदनांच्या जाळी..
आनंदाच्या नोंदी
माझ्याही भाळी..

अत्तर कुपित
सुगंधीत दडले..
आनंदाचे गुपित
त्यात आहे दडले..

स्वच्छ मनाचा
निर्मळ आनंद..
शोधला तेव्हा
जडला हा छंद

शब्द सहवास
छंद माझा..
शब्दातून उतरतो
मधु गंध मनाचा

परिमळ दरवळे
आत्मसौख्य वसे
जशी दृष्टी आहे
तशी सृष्टी दिसे..

राज्य तमाचे येथें

बाह्य जगावरती,

म्हणून दिसे आम्हां,

विध्वंसक प्रवृती ।।१।।

नाश करण्यासाठीं

शक्तीच हवी येथे,

हेच रुप शिवाचे,

समजण्या अवघड जाते ।।२।।

जागा करु देई,

नविन घटनांना,

चक्र कसे चालेल,

न मिटवता त्यांना ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

एके काळीं हवे होते,
मजलाच सारे कांहीं
आज दुजाला मिळतां
आनंद मनास होई

माझ्यातील 'मी ' पणानें
विसरलो सारे जग
तुझ्यामध्येंही ' मी ' आहे,
जाण येई कशी मग

जेंव्हा उलगडा झाला
साऱ्या मध्ये असतो 'मी'
आदर वाटू लागला,
जाणता 'अहं ब्रह्मास्मि'

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

हवाच मजला तोच चंद्रमा

तेच नभी चांदणें

गतकाळाच्या आठवणी शिकवती आनंदातील जगणें ।।धृ।।

आजीसंगे गच्चीवरती

फुलराण्यांच्या कथा ऐकती

बसुनी सारे एक वर्तुळी, टाळ्या पिटूनी गाती गाणें ।।१।।

गतकाळाच्या आठवणी शिकवती, आनंदातील जगणें

फुलले होते यौवन सारे

अंगी झोंबे शितल वारे

पुनव चांदणे धुंदी आणी, बघूनी तारांगणे ।।२।।

गतकाळाच्या आठवणी शिकवती, आनंदातील जगणें

सगे सोयरे मित्रमंडळी

परसदारी तुळशीजवळी

गप्पा टप्पा विनोंद बौधिके, रात्र घालवी करुनी भजने ।।३।।

गतकाळाच्या आठवणी शिकवती, आनंदातील जगणें

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४९७९८५०

हत्तीच्या सोंडेवर पेरीला मगर

मगरच्या राजाने शाळा मस्त केली

शाळेच्या राजाचे चंदनाचे गोटे

एवढ्या रातरी धून कोण धुते

धून धुय ग बाई चंदन गोटयावरी

वाळू घाल ग बाई रंगीत खुंटी वरी

आला चेंडू गेला चेंडू लाल चेंडू गुलाबी

आपण सारे हत्ती घोडे हत्ती घोडे रवे रवे

रव्याचे भाऊ वाणीला गेले

एक गेला खारीला एक गेला खोबरीला

खारी खोबऱ्याच आल जीऱ्या मिऱ्याच काही नाही आल

आपडमं तापडमं चंद्राची मागे पडली बेलाची

बाळ लेकरू राजाच सीताबाई रामाची

पार्वती शंकराची पाळणा हाले झुईझुई

तामण बाई तामण अस कस तामण

भूलोजीला लेक झाला नाव ठेवा वामन

अडकित जाऊ खिडकीत जाऊ खिडकीत होता बत्ता

भूलोजीला लेक झाला नाव ठेवा दत्ता

……………………………………………………

अडकित जाऊ खिडकीत जाऊ खिडकीतून पाय घसरला

भूलोजीला लेक झाली नाव ठेवा सरला

आणा आणा पारीस उगळा उगळा काथ

आज आमच्या भुलाबाईचा शेवटचा दिवस

शेवट च्या दिवशी बाळाला टोपी मोत्यांनी गुंफली झोझो रे

बाणा बाई बाणा सुरेख बाणा

गाणे संपले खिरापत आणा

आणा आणा लवकर खाऊ द्या पट्कन

कृपया चुका दुरुस्त करा, लहानपणी शब्दांचा अर्थ न कळता आणि जे जसे ऐकले ते लिहिले

ना.धो.महानोर सर भावपूर्ण श्रद्धांजली

गेला अस्तालं सुरयं,काळवंडलं आभाळं
जिवं झाला कासावीसं,झाला काळुख आंधारं
उजेडाची हि लेखनं,कशी रूकली रूसली
आज सरोसती माय,हुंदका फोडून रडली
झाली पोरकी कविता, रानी आंधार आंधारं
कुठं शोधु तुलं आत्ता,कुठं गेलासी सोडूनं
युगां पडलं भगदाडं,झाला युगांत युगांत
वलावल्या पापण्यां त्या,वघळत वघळती
अवकाश मोठा झाला,त्यालं तुहीच गरजं
ये रे आता परतुनी,उजवं सरू मायची कुसं

©गोडाती बबनराव काळे
9405807079

हिरव्या पानात लगडलो, पांढऱ्या शुभ्र मोगरी कळ्या, एकेकच हळूहळू जन्मतो,स्वभाव धर्मानेफुलणाऱ्या,
गोऱ्या रंगावरी आमुच्या,
जनहो नका हो भाळू,
टपोरेआकार पाहुनी,
मोहून नका हो हाताळू,
कौमार्य फुलते आमचे,
दुरुन बघावे, हेच उचित, मुसमुसत्या तारुण्याला, ठेवा तुम्ही अलगद,
मगच उमलेल फूल हे सुंदर ,
येईल मोगऱ्याला बहर,
स्पर्श न करता नेत्रसुख घेता,
घ्या हो आमुचा आस्वाद,
किती थोडे आमचे जीवन,--
बघता बघता येते मरण,--!!
फुलून कोमेजणे केवळ,
एवढेच काम या धरतीवर,
अशा अल्प जीवनात,
भरून राहतो सुगंधात,
आमचा असून वाटतो,
येईल त्याला या जगात,
स्त्रीच्या लाडके आम्ही ,
नका पुरुष हो इतके जळू*,
आमच्या सुगंधेभारुन, त्याही प्रेम लागतील करू,--
फुले मोगऱ्याची देऊनी,
आपल्या प्रेमा पटवती,-!
असे मिलन घडवतो,
अहो,भाग्यवानकिती,?

हिमगौरी कर्वे.©

अंगणात उतरल्या चांदण्याच्या गावास आता मी परका
काळजात झिरपल्या डोहाच्याही थेंबास आता मी परका

बेसुमार साऱ्या स्वप्नांना शब्दात जखडती माझ्या राती
फुलणाऱ्या कळ्यांच्या काट्याच्या दिशानाही आता मी परका

श्वासातच माझ्या शोधीत फिरतो कुठल्या नक्षत्राचे गाणे
मनातले गाणे गाणाऱ्या शिवारातल्या वाऱ्यास आता मी परका

स्वप्नांना साऱ्या बांधून मी शब्दाची रचितो अवघी कवने
बोरुत गिरवल्या गुरुजींच्या वचनास आता मी परका

दोन श्वासामधल्या माझ्या अंतऱ्याचे मग उगाच सलणे
मातीच्या गावाकडल्या तुटल्या नाळेस आता मी परका

देव मला जरी कधी भेटला असेल माझे एकच मागणे
दे चिमणीच्या दातांना फिरुनी ज्यांना आता मी परका

-- रजनीकान्त

तुझे रुसने कळते मला
रागावनेही कळते
तुझे टाळणे कळते मला
प्रेमही कळते
तुझे झुरणे कळते मला
दुःखही कळते
तुझी व्यथा कळते मला
वेदनाही कळते
तुझी अगतिकता कळते मला
समर्पणही कळते
तुझ्यातील तू कळते मला
माझ्यातीलही कळते
तुझी इच्छा कळते मला
मनही कळते
तू माझी कळते मला
तुलाही कळते
मी तुझा कळते मला
जगलाही कळते
आता सारेच कळते मला
प्रेमही कळते

©निलेश बामणे