कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

घक्के देऊन आली धरणीकंप करुन
भावना मनीं चमकली बनेल ही महान ।।

बालपणाची मुर्ति गोंडस तुझें भाव
तेज चेहऱ्यावरती घेती मनाचे ठाव ।।

शाळेतील जीवन दाखवी मार्ग विजयाचे
सर्वामध्यें चमकून प्रमाण मिळे यशाचे ।।

एकाग्रचित्त करुनी मिळवलेस तूं यश
प्रतिष्ठा टिकवूनी असेच जा सावकाश ।।

विजे सारखी चमकूनी झेप घे नभांत
प्रकाशमान होऊनी यशस्वी हो जीवनांत ।।

एका गोष्टीची जाण असावी तुझ्या मनीं
मिळण्यास हा मान पाठीराखे आहेत इतर कुणी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

कारूण्यामधूनी उगम पावला आद्य काव्याचा झरा

वदन करितो क्रौंच पक्षा तुज घे, मानाचा मुजरा....१,

गमविले नाही व्यर्थ प्राण ते, व्याध बाणा पोटीं

टिळा लावला काव्यश्वरीने, मानाने तुझ्या ललाटी...२,

हृदयस्पर्शी जी घटना घडली, तडफड तव होता

कंठ दाटूनी शब्द उमटले, पद्य रूप घेता....३,

उगम पावता काव्य गंगा ही, वाहू लागली भूलोकी

वाल्मिकी, व्यास, ज्ञानोबा, तुका, अशांचे आली मुखी....४,

काव्य प्रवाह हा सतत वाहे, किती जणांच्या शब्दामधूनी

अंशरूपाने काव्यश्वरी ही, बरसे व्यक्त होवूनी...५.

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

समोर ये तूं केंव्हा तरी

बघण्याची मज ओढ लागली

फुलूनी गेली बाग कशी ही

बीजे जयांची तूच पेरीली

कल्पकता ही अंगी असूनी

दुरद्दष्टीचा लाभ वसे

अंधारातील दुःखी जनांची

चाहूल तुज झाली असे

शीतल करुनी दुःख तयांचे

जगण्याचा तो मार्ग दाखविला

सोडूनी सारे वाटेवरी

आकस्मित तू निघूनी गेला

आस्तित्वाची चाहूल येते

आज इथे केंव्हातरी

तव आशिर्वादे जगतो सारे

हीच पावती त्याची खरी

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तुझी स्वप्ने तू जग
माझी स्वप्ने मी जगतो
भेटूच आपण एकदा
स्वप्नांचा हिशेब मांडायला
सारखी स्वप्ने वजा करू
उरलेली मिळून पूर्ण करू

©निलेश बामणे

खारूताई लबाड पाहिलीत का तुम्ही
आत्ता होती इथे, लगेच गेली कुठे
गोंडेदार शेपटीवाली चालते तुरु तुरु
झाडावर चढते सुरु सुरु सुरु
पानाआड लपते, लपाछपी खेळते
चलाख खारूताई अैटीत बसते
मुलांना बघून खुष होते

-- सुधा नांदेडकर

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

तुझ्या मंदिरी आलो पावन हो तू भक्तिला ।।धृ।।

तुझे अजाण बालक करितो खोड्या अनेक

न होई चित्त एक

तूच समजोनी घेई मम चंचल मनाला ।।१।।

रेणूके जगदंबे आई, दर्शन दे मजला

जमदग्नीची कांता परशूरामाची तू माता

मनी तूजला भजता

आशशिर्वाद तू देई आनंदाने सर्वाला ।।२।।

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

गेले माझे जीवन तूझे नाम घेऊन

कंठ आले दाटून

चुका आमच्या होई क्षमा कर अज्ञानाला ।।३।।

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

सारे अर्पिले प्रेमांत आळविले भक्तित,

परि न कळली रित

अत:करण गाणे गाई आवाज नसे ओठाला ।।४।।

रेणूके जगदंबे आई, दर्शन दे मजला

नको मजला धन विटले आतां मन

सोडव मोहमायेतून

चरणांवरी लोळण घेई हात पसरुं कुणाला ।।५।।

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५० bknagapurkar@gmail.com

अटळ दान, जीवा मृत्यूचे
त्याला कधीच घाबरू नये

सात्विक, वात्सल्यामृताचे
कधीच विस्मरण होऊ नये

प्रीतभाव! उर्मी स्पंदनांना
त्याचा तिरस्कार करू नये

भोग भाळीच्या दुष्टचक्रांचे
भोगता, ईश्वरा विसरु नये

जन्ममरण! सत्य चराचराचे
असत्य! कधीच समजू नये

पराधिनता, हा जन्म मानवी
देह! अमर्त्य कधी समजू नये

विवेकी! सदा सत्कर्म करावे
आविचार, मनांतरी करू नये

स्मरावे! कृपावंती दयाघनाला
अश्रद्धा! त्यावर कधी ठेवू नये

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २७.

२७ - १ - २०२१.

जाई जुईचं अलगद बहरण
की मंद निशिगंधाच दरवळण,
गुलाबाच टवटवीत होणं की
प्राजक्ताचं दवात ओलं भिजणं..