दुर्दैवाचा नाद निनादे झाकोळून ये आता
निराश माझे मन हे गाते मरणाच्या गाथा
मरण आहे मिसळून जेथे आयुष्याशी एखाद्या
कुणी धराव्या कशास आशा अप्राप्याच्या एखाद्या ॥ १ ॥

मरणास माझ्या मीच जातो हात पसरोनी सामोरा
उपेक्षिताचा निर्वाणसोहळा, साक्षीला मी अन् एक कोपरा
मनात माझ्या धडपडून आसू जमवू पहातो ओंजळभर
गीत माझे तुलाच लिहिले मृत मना हे सांत्वनपर || २ ||

तुझी नित्यनेमे भडकती चिता मी स्वये पाहिलेली
शोकसभेत तुझ्या हरेक सांत्वनाला तुला साथ केली
दुर्दैवाची झडप मिटते ज्याच्या नशीब नामक झरोक्याची
कसा जीवनांधकाराला छेद मिळावा आशा नामक किरणांचा ॥ ३ ॥

तुझ्या जीवनमूल्यांची उघड तुडवणूक तुला पाहवेना
पराभूत स्वप्नांचे शल्य तुझ्या, उरी तुला साहवेना
तुझ्या भग्न रुपापुढे अतृप्त आकांक्षा-आत्मे नाचताना
पाहून तुझ्या आदर्शाचे ठिक्कर कोळसे तुला राहवेना ॥ ४ ॥

युगायुगांची विदीर्णता ही, नित्य भंगणारी स्वप्ने
नैराश्यात घुसमटणारे आत्मे नि उदास उद्ध्वस्त मने

-- यतीन सामंत

घे कुठार ! कर उगार
घाव आता घाली । धृ. ।।

धरणीने पोशियले
रविकिरणे वाढविले
राहियला सतत मरुत
आजवरी वाली ।।१ ।।

किती विहगा खांद्यावरी
खेळविले बाळांपरि
शांत गुरे छायेमधि
आजवरी झाली ।॥२॥।

प्रेमामृत तरुण तरुणि
गेल्या ओतून इथुनि
संकेतस्थळ होणे
आजवरी भाळी ।।३।।

काळाचा कठिण घात
वस्तूचा होत पात
आनंदे पाहत मी
प्रकृतीच्या चाली ।।४॥।

होऊ देत देह छिन्न
शकलांवर शिजवी अन्न
मन निवेल ऐकुनिया
तृप्ती तुला आली ! ।॥५॥

नियोजनाच्या लागून मागें, भविष्याची आखतो चौकट
कल्पकतेच्या आहारी जावून, चालण्या विसरे पावूल वाट....१,

अनेक वाटा दिसूनी येती, भविष्यामधळ्या कल्पकतेला
वर्तमान त्या काळाकरिता, जावे लागते एकाच दिशेला...२,

उठूनी करा त्याच क्षणीं ते, वृत्ति असावी अशीच सदा
उद्यांवरती कार्य टाकतां, मनीं उमटती विचार द्विधा...३,

वर्तमान हा निश्चीत असता, यश लाभते अनेकदा
केवळ तुमची बघुनी धडपड, साथ देईल ईश्वर सदा....४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

एक ती झोप स्वप्न बघत राही

शिणवून शरीर ताप जीवास सुख देई

स्वप्न जाई विसरुन जाग येता मनां

जागे मन स्वप्नांत भासवी वेगळेपणा

एकाच मनाच्या दिसे ह्या दोन भुमिका

भिन्नता त्यांत भासे जाऊन दोन टोकां

स्वप्न आणि जागेपण देहाच्या दोन स्थिती

नाण्याच्या बाजू दोन एकमेका न मिळती

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तुला पाहता
मी मज हरवुनी जाते
विसरुनी सारे,
तुझ्या रुपात रंगते...

अंतरी, वेड प्रीतीचे
लडिवाळ लाघवी
तुला आठविता,
सारे भुलुनी जाते...

स्पर्शात तुझ्या
ते स्वर्गसुख आगळे
निर्मलतेच्या भवसागरी
मी अविरत डुंबते...

क्षणक्षण भावप्रीतीचे
अधीर आसुसलेले
अथांग प्रीतसागरी
मी तृप्त सचैल नाहते...

--वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२१५

२४/८/२०२

झाकोळल्या नभांगणी
कृष्णमेघना अनावर...

जीवा, ध्यास श्रावणी
सरसरसर धारा सुंदर...

वर्षा ऋतू बरसणारा
स्पर्श ओलेता मनोहर...

शब्द गझला अर्थवाही
भावगंधी ओंजळ सुंदर...

चिंबचिंबली पानफुले
झुळझुळतो नाद सुंदर...

अतर्क्य रूप चैतन्याचे
लावण्य रुपडेच मनोहर...

नाचत नाचत येते वर्षा
ओथंबलेले गगन सुंदर....
********
रचना क्र. ७८

२०/७/२०२३

-वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

एका अत्याचार झालेल्या स्री ने सांगितलेले दुःख काव्यात मांडण्याचा केलेला छोटा प्रयत्न

संसारातील ऐहिक सुखे,

धडपडीने मिळवीत असे

प्रयत्नातील आनंद खरा,

भोगण्यांत तो दिसत नसे

उबग येई ह्याच सुखाची,

जीवन खर्चीले ज्या करितां

त्या सुखांत समाधान नव्हते,

जाणवले तेच मिळतां

प्रभू मिलनाचा आनंद तो,

चिरंतर ते समाधान देयी

ईश्वरी मार्ग खडतर असूनी,

क्लिष्टता येते मनाचे ठायीं

तसेच चाला उबग सोसूनी,

कठीण अशा त्या मार्गावरती

यश येईल कष्टाचे परि,

संपूर्ण समर्पण जेव्हां होती

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

आंधळी गोफन...!
घेऊन पोटी गारगोटी,
फिरे आंधळी गोफनं,
कोणा हेरे गारगोटी,
काय कोणालं मालुम...!

गारी गारीवर लिहलेलं,
तिच्या सावजाच नांव,
गर गर घुमे आसमंती,
घेया सावजाचा ठाव....!

फीरे आंधळी गोफन,
तिचा ठाव सायंऽ सायंऽ,
कोण कुठे ते पारध,
ना ही कुणा ठाव काय....!

ती तं आंधळी गोफन,
तिचा आंधळाच नेम,
येई जो ही सपाट्यात,
आंधळ्या आयुधाचा गेम.....!

© गोडाती बबनराव काळे,लातुर.
9405807079