सामान्यांतूनी असामान्य निर्मिती, ध्येय असावे खरे,

कोळशाच्या खाणीत सांपडती, चमचमणारे हिरे.....१,

उदार होवूनी निसर्ग देतो, समान संधी सर्वा,

परि तेच घेती खेचूनी तिजला, सोडूनी जीवन पर्वा......२,

जीवन म्हणजे अमूल्य देणगी, समज असते काहींना

व्यर्थ न दवडावे सहजपणें, विचार असे क्षणाक्षणा......३,

जीवन कोडे नाहीं उमगले, कुणास आजवरी

अर्थ आगळे अन् ध्येय निराळे, काढती आपल्या परी....४,

निर्जीव सजीव सर्वांचि मिळूनी, उभारला संसार

हर घटकाने सहभागी व्हावे, लावूनी हातभार....५,

सर्व जगापरी जगत असतां, जगे इतरांसाठी

सामान्यातील असामान्य ठरेतो, ह्याच विश्वापाठीं......६

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

जीवन हा एक रंगमंच
जिथे नसते मंच सज्जा
असतात फक्त नटनट्या
कळसुत्रीच्या बाहुलीसारख्या
ज्यांना असतो एकच आधार
पण नसतो एक आकार
त्या साऱ्यांना नाचविणारा
एकच असतो सुत्रधार
घंटा होते, पडदा उघडतो
कलाकार मंचावर येतात
सुत्रधाराच्या मनाप्रमाणे
सारे फक्त नृत्य करतात
दुसऱ्या अंकाच्या सुरुवातीला
नायकनायिकेचे प्रणयाराधन दिसते
पण ते सुद्धा सुत्रधाराच्या
मनाप्रमाणेच असते.
तिसरा अंक सुरु झालाय
वाजतेय मृत्यूची घंटा
आता नायकाची नायिकाही
त्याला सोडून जाते एकटा
सुत्रधाराच्या मनाप्रमाणे
हालतात नायिका आणि नायक
प्रत्येकाच्या जीवनाचे हेच असते नाटक

- सौ. झेलम संजय टिपणीस

दिवा होता छोटासा, एक मजकडे
इन्धन मिळतां तेलाचे, प्रकाश तो पडे
तळांत होती योजना, तेल सांठवण्याची
शिरीं असूनी वात ती, क्रिया चाले जळण्याची

छिद्र पडतां तळाला, व्यर्थ जाई इंधन
मंदावली ज्योत दिव्याची, शक्ती ती जावूनी
देह आहे दिव्यासारखा, चैतन्य तेज तयाचे
प्रकाश फेकी आनंदाचा, इंधन मिळतां शक्तीचे

केंद्रित होते देह उर्जा, नाभीच्या भोवतीं
व्यय टाळून प्रवाही करा, तीच प्रभूवरती
ऐहिक सुखाच्या जातां मार्गीं, गुरफटतो संसारीं
तीच उर्जा प्राणास मिळतां, चेतवी ज्योत ईश्वरी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

रंग भरले जीवनीं, रंगात चालतो खेळ
टप्प्या टप्प्याच्या नादानें, जाई निघूनीया काळ....१,

शिखरावरचे ध्येय, दुरुनी वाटते गोड
लांब लांब वाट दिसे, जाणें तेथे अवघड......२,

ठरलेल्या वेळेमध्ये, जातां योग्य दिशेनें
यश पदरीं येईल, निश्चींच रहा मनानें....३,

रमती गमती कुणी, टप्प्यांत रंगूनी जाती
वेळ सारा दवडूनी, निराशा पदरी येती...४,

जीवनातील अंगाचे, अनूभव घेत जावे
मिळणाऱ्या त्या सुखाला, क्षणीक असे समजावे...५,

रूकू नका एके जागीं, चालणें जीवन होय
प्रभूमय होता येणे, हेच असावे ध्येय....६

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तुझ्या भिंतीवर मारला खिळा
आणि पडला भोक तिला...

त्या भोकातून पाहिले तुला
पण दिसला चंद्र मला...

त्या भोकाला लावला डोळा
तेंव्हा दिसला काळोख मला...

त्या भोकातूनच मग भिडला
तुझ्या डोळ्याला माझा डोळा...

त्या भोकातून पाहिले तुला
तुही मग पाहिले मला...

त्या भोकावर टांगले मला
तुही मग टांगलेस तुला...

त्या भोकातून दिले तुला
तुही दिले प्रेम मला...

त्या भोकाने धोका दिला
एका धक्काने मोकळा झाला...

प्रेमाचा मार्ग भोकात गेला
आपले प्रेम इतिहास झाला...

© कवी – निलेश बामणे ( एन.डी.)
दिनांक – 15 मे 2016

क्षणक्षण, आनंदे जगुनी घ्यावे
अजाण,अनभिज्ञ क्षण जीवनी
अशाश्वत,असे भाकीत क्षणांचे
सदैव! सतर्क रहावे या जीवनी।।

भाळीच्या, विधीलिखीत घटना
जे घडणारे, ते सारे घडुनी जाते
विवेकी मानवतेचा तर्क असावा
वास्तवतेला, समजुनी घेता येते।।

भिरभिरे, कालचक्र जन्ममृत्युचे
झाले, गेले, सारे विसरुनी जाते
अलगदी काळ, सावरे दुःखाला
संयमे, सहज जीवन जगता येते।।

निर्मळी! सहवासाच्या सदिछ्या
जीवास, सावरती क्षणाक्षणाला
गतजन्मांचेच,सारे आपुले सुकृत
स्मरावे! सातत्याने अनामिकाला।।

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ३०.

१ - २ - २०२२.

एकेकटे पाहून झाडं तोडता तुम्ही
दाटी असता वृक्षाची ......
अटकता ,लटकता ,
भटकता तुम्ही ....!

-- श्रीकांत पेटकर.
कौशल

योजना तुमची चुकून जाते, जीवनाच्या टप्प्याची ।

अखेरचा क्षण जवळीं येतां, आठवण होते त्याची ।।

जोम असतां शरीरीं तुमच्या, करीता देहासाठीं ।

वृद्धत्वाचा काळ तुम्हीं ठेवता, ईश चिंतना पोटीं ।।

गलित होऊनी गेली गात्रे, अशांत करी मनां ।

एकाग्रचित्त होईल कसे तें, मग प्रभू चरणां ।।

दवडू नका यौवन सारे, ऐहिक सुखामागें ।

त्या काळातील प्रचंड ऊर्जेस, लावा सत्कर्मे ।।

सदृढ असते शरीर जेव्हां, एकाग्र करा चित्त ।

मिळणाऱ्या ऊर्जेला, खर्च करा योग्य चिंतनांत ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७८५०

कळत नाही कुणाचं का पुन्हा नाव येतं आहे,
शांत ओठांवर तुझंच नकळत नाव येतं आहे.

विस्मृतीच्या वाटेवरती ठेवले कितीही पहारे,
आठवणींचे मोडुनी सारे ठाव येतं आहे.

टाळतो मी चांदण्यांना, टाळतो सुगंधी वारे,
का पुन्हा प्रत्येक श्वासात भाव येतं आहे?

रोज माझ्या हासण्यामागे लपविले किती मी अश्रू,
जखम जुनी जागी करून घाव येतं आहे.

शोधताना मी स्वतःला दूर गेलो सर्वांपासून,
तुझ्याच दारी शेवटी हे पाऊल येतं आहे.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

आई ग ......
तू असतीस तर
दारी मोगरा फुलला असता
स्वागतकक्षी फुलदाणीमध्ये
गेंद टपोरा झुलला असता ।

हृदयाच्या पायघड्यांवरूनी
नेले असते देवघराशी
हळदीच्या पाऊलखुणांची
उठली असती घरभर नक्षी ।

मायेच्या नजरेने मजला
पुसलें असते गूज कालचे
लाज लाजरी नजर हासरी
उत्तर देते तुजला त्याचे ।

ताटा भोवती असती महिरप
पाटा खाली असते स्वस्तिक
वेढी विरोद्या लग्नचुड्याचे
झाले असते अपूर्व कौतुक ।

तू असतीस तर
घरास आपल्या असते घरपण
अवेळीच हे प्रौढपणाचे
नसते आले मजवर दडपण ।

मायेच्या वर्षावाखाली
मोहरून मी गेले असते
कसे कुठे ह्या ठेवू लाडकीस
असे तुलाही झाले असते ।

तू नसलीस तरी तुझीच छाया
फिरत रहाते माझ्या भोवती
वस्तू वस्तू अन् वास्तू तुनी या
दिसते मजला तुझीच मूर्ती ।