सोळा वर्षांचा ज्ञानोबा
महाकवी झाला
गीतेंवरी टिपणी लिहून
मुकुटमनी ठरला

गजाननाचा आशिर्वाद
लाभला त्याला
ज्ञानेश्वरीचा प्रवाह
हातून वाहूं लागला

अष्टावक्र दिसे विचित्र
परि महागीता रचिलि
अकरा वर्षाच्या मुलानें
मान उंचावली

विटी दांडू खेळत असतां
काव्य करुं लागला
शारदा होती जिव्हेवरती
ज्ञान सांगू लागला

निसर्गाची रीत न्यारी
चमत्कार तो करितो
भव्य दिव्यता दाखवूनी
आस्तित्व त्याचे भासवितो

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तुज साठी आणली रक्तवर्ण कमळे
दुर्वांची जुडी शेंदूर पत्री फुले..
गणाधीशा तुजला नमितो श्रद्धेने..
आशिर्वाद द्या मज वरद हस्ताने

द्यावी बुद्धी,तेज सद्विचाराची
छाया नसावी परि अवगुणांची..
पदकमलांचा परिसस्पर्श व्हावा
चिंता हरूनी समाधान विसावा..

मोदक लाडू करावे भक्षण
प्रथम वंदन तुज करितो
चौसष्ट कलांचा अधिपती
कला साकार तूच करितो.

संकटहर्ता गजानना तुज
करितो वंदन प्रातःकाळी
वर दायक सिद्धीविनायक
श्रवण करावी भूपाळी.

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

रस्त्यावरती उभी राहूनी, हातवारे ती करित होती

मध्येच हसते केंव्हां रडते, चकरा मारीत बसे खालती...१,

गर्दी जमली खूप बघ्यांची, कुत्सीतपणे न्याहळू लागली,

'शिपाई आणा जावूनी कुणी', ठाण्यात नेण्यास सांगू लागली...२

जीवनातील दु:खी चटका, सहनशक्तीचा अंत पाहतो,

मनावरील तो ताबा सुटूनी, वेडेपणा हा दिसून येतो...३

इतकी गर्दी जमून कुणीही, तिच्या मनीचा ठाव न जाणला

रूख रुख वाटली ती बघोनी, सहानूभुती शून्य समाजाला...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मुंबईची कथा आणि व्यथा सांगणारी ही कविता श्री द्वारकानाथ शंकर उर्फ जयंत वैद्य यांनी सर्वप्रथम १९८२ साली लिहिली. जसजसा काळ पुढे गेला तसे संदर्भ बदलले, मुंबईसुद्धा बदलली. या कवितेचा पूर्वरंग १९८२ मध्ये तर मध्यरंग १९९५ मध्ये लिहिला गेला. आता लिहिलेला हा उत्तररंग मुंबईची व्यथा जोरकसपणे मांडतो आहे.

खेळत होता बाळ अंगणीं इकडूनी तिकडे
मेघनृत्य ते बघत असतां दृष्टी लागे नभाकडे

उलटी सुलटी कशी पाऊले घनांची पडत होत
लय लागून हास्य चमकले त्याच्या मुखावरती

तोच अचानक गडगडाट झाला एक नभांत
दचकून गेले बाळ तत्क्षणी होऊन भयभीत

धावत जावून घरामध्यें आईला बिलगले
वाचविण्या त्या भीतीपासून पदराखालीं दडले

जरी थांबला गडगडाट भीती कायम होती

आवाजाचे नाद अद्यपि कानीं त्याच्या घुमती

भीतीने नजिक चिकटला आईच्या जवळीं
धडकन ऐकूं आली त्याला पुनरपि त्यावेळीं

गडगड धडधड आवाजाचा धसका घेवूनी मनीं
तोंड लपविले हळूंच जाऊन गादीमध्यें त्यानी

पिच्छा न सोडी आवाज अजूनी बसली ज्याची भिती
श्वास वाढूनी, स्वह्रदयाची धडकन होती ती

तगमग बघूनी बाळाची ती थोपटे मांडीवर आई
निद्रेच्या तो अधीन झाला ऐकून मधूर अंगाई

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

कोजागिरीची पौर्णिमा परि, आकाश होते ढगाळलेले ।

शोधूं लागले नयन आमचे, चंद्र चांदणे कोठे लपले ।।

गाणी गावून नाचत होती, गच्चीवरली मंडळी सारी ।

आनंदाची नशा चढून मग, तल्लीन झाली आपल्याच परी ।।

मध्यरात्र ती होवून गेली, चंद्र न दिसे अजूनी कुणा ।

वायु नव्हता फिरत नभी , मेघ राहती त्याच ठिकाणा ।।

दूध आटवूनी प्रसाद घेण्या, उत्सुक होतो आम्ही सारे ।

ढगात लपल्या चंद्राला मग, क्षीरात शोधी आमची नजरे ।।

स्वादिष्ट मधूर दुग्धांमृत ते, शशिधरांच्या चांदण्यापरि ।

मेघांमध्ये तो लपला नसूनी, उतरलां होता याच क्षिरी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मयुरा तूं आहेस गुरु, तुला आम्हीं वंदन करु ।।धृ।।

नदी कांठच्या वनीं

थुई थुई नाचूनी

पिसारा फुलवुनी

तुझे पाहूनी नृत्य, नाचाचे ताल धरु ।।१।।

मयुरा तूं आहेस गुरु तुला आम्हीं वंदन करु

मोरपिसे सुंदर

रंग बहारदार

दिसे चमकदार

बघुनी रंगाची विविधता, कुंचल्यांनी सप्तरंगी छटा भरुं ।।२।।

मयुरा तूं आहेस गुरु तुला आम्हीं वंदन करु

रुप डौलदार

चाल ऐटदार

भासे रुबाबदार

बघुनी तुझा आनंद, सुखी जीवनाची कला अंगीकारुं ।।३।।

मयुरा तूं आहेस गुरु तुला आम्हीं वंदन करु

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

विषय जरी दारु असला तरी कविता सुंदर आहे. न घेणाऱ्यालाही हसवेल

मी पाऊल पाऊल हळुच निघालो
संध्येच्या अनवट वेळी
तरू-तरुंवर पसरत होती
क्षितिजावरची सांज सावळी

मी बघता वळून मागे
दूर दिव्यांचा चमके लोलक
मी सांधून घेतो सुटले धागे
चांदण्यात भिजले मोहक

पाऊलवाटा निजल्या होत्या
आठवणींची होती सोबत
वेचून मोती गतकाळाचे मग
पूर्वेला पाऊल पडते अलगद...

-- आनंद